Λίγες μέρες μετά από μια ακόμη ιστορική ευρωπαϊκή πρόκριση και μια ακόμη απόδειξη ότι ο Ολυμπιακός έχει ξεφύγει από τα ελληνικά ποδοσφαιρικά δεδομένα, οι «ερυθρόλευκοι» πήγαν να παίξουν ένα ματσάκι στη Λιβαδειά του Κομπότη. Δεν χρειαζόταν να γνωρίζει κάποιος τις σχέσεις του ιδιοκτήτη των Βοιωτών με τον ανταγωνισμό του Ολυμπιακού για να ξέρει τι περίμενε την ομάδα του Μεντιλίμπαρ. Δεν χρειαζόταν το προφανές unfair play της ιστορίας με τα εισιτήρια, όταν η διοίκηση του συλλόγου της Στερεάς Ελλάδας επέλεξε να παραχωρήσει το τυπικό 30% στον κόσμο των Πειραιωτών, σε αντίθεση με αυτό που έκανε απέναντι σε Παναθηναϊκό και ΑΕΚ, αρνούμενη -για τους δικούς της λόγους- να λάβει και ένα πολύ σημαντικό έσοδο. Δεν χρειαζόταν να έχει δει κάποιος το 2-2 του πρώτου γύρου, ή τα υπόλοιπα ματς του Λεβαδειακού για να αναγνωρίσει το «ταμπούρι» που θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν οι πρωτοπόροι της βαθμολογίας από το πρώτο λεπτό.
Ο Λεβαδειακός του εξαιρετικού προπονητή και αληθινού τζέντλεμαν των ελληνικών γηπέδων, Νίκου Παπαδόπουλου, έπαιζε το ματς της χρονιάς του. Όλοι το γνώριζαν, όπως όλοι στον Ολυμπιακό γνώριζαν ότι το «μπλόκο» θα είναι στημένο από τα διόδια στα Κιούρκα, με την ομάδα να πηγαίνει στη Λιβαδειά έχοντας βγάλει έναν Ιανουάριο-φωτιά, με συσσωρευμένη κούραση και με ό,τι όλα αυτά συνεπάγονται σε πνευματικό επίπεδο, έχοντας ίσως αδειάσει προσωρινά από μεγάλο μέρος της πνευματικής της ενέργειας, στην προσπάθεια να πετύχει μια πολύ δύσκολη ευρωπαϊκή πρόκριση αλλά και να ανέβει και να μείνει στην κορυφή της Super League.
Οι γηπεδούχοι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να πάρουν τον ένα βαθμό που θα τους έδινε τεράστια ώθηση στη μάχη για την αποφυγή του υποβιβασμού. Και εδώ αρχίζουν τα... προβλήματα για τους ίδιους! Γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις, συνήθως, το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι οι ομάδες που πάνε να σβήσουν το ματς στο 0-0 από το πρώτο σφύριγμα, ξεχνούν να παίξουν ποδόσφαιρο. Πάνε να κάνουν κάτι άλλο, παίζοντας το σπορ μονάχα στη θεωρία, στον κανονισμό. Με κλωτσοπατινάδα, με διακοπές, με καθυστερήσεις από το δεκάλεπτο, με πολλά σκληρά μαρκαρίσματα -τα οποία παρεμπιπτόντως ο ρέφερι Γιάννης Παπαδόπουλος επέλεξε στο σύνολό τους να μην τα τιμωρήσει με κάρτες, αφήνοντας τους Βοιωτούς να βαράνε στο ψαχνό μέχρι το φινάλε. Όλα αυτά, σπανίως «επιβραβεύονται» από το ποδόσφαιρο. Μονάχα στις εξαιρέσεις. Το ίδιο πήγε να κάνει και ο ΟΦΗ στο ΟΑΚΑ μετά το 0-2 μια μέρα πριν και επίσης το πλήρωσε.
Τιμωρία και επιβράβευση
Ο Ολυμπιακός του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ όμως, είναι μια άλλη... ιστορία. Είναι αποδεδειγμένο πλέον, εντός και εκτός συνόρων. Παρότι ξεκίνησε χωρίς τον άνθρωπο-γκολ, Αγιούμπ Ελ Κααμπί και παρότι προφανώς και δεν εντυπωσίασε συνολικά, είχε υπομονή στο παιχνίδι του, επιτέθηκε με τα άκρα του όπως συνηθίζει, είχε καλό ρυθμό και ένταση και τελικά επιβραβεύθηκε από το ίδιο το σπορ, για πολλοστή φορά στην εποχή του Βάσκου τεχνικού. Το ποδόσφαιρο, όπως είναι γνωστό και ιστορικά καταγεγραμμένο, επιβραβεύει αυτούς που το σέβονται ή τιμωρεί -ανάλογα την περίσταση. Η συγκεκριμένη ρήση, άλλωστε, έχει χρησιμοποιηθεί στη συγκεκριμένη στήλη -με τη μορφή τίτλου, σε ουκ ολίγες περιπτώσεις κατά το παρελθόν, είτε για θετικούς, είτε για αρνητικούς λόγους. Ιστορικά, ο συγκεκριμένος σύλλογος ζει το ποδόσφαιρο στα άκρα του και μοιραία, έχει πάντα πολλές και μεγάλες αφορμές είτε για να επιβραβεύεται πλήρως είτε για να τιμωρείται σκληρά από το ίδιο το σπορ.
Στη Βοιωτία, έγιναν και τα δύο ταυτόχρονα, με τον Λεβαδειακό να τιμωρείται στο φινάλε από ένα σουτ του Χρήστου Μουζακίτη εκτός περιοχής, σε μια φάση που η μπάλα θα μπορούσε να είχε καταλήξει οπουδήποτε μετά τα διωξίματα. Με μια κόντρα στο πόδι του Εραμούσπε που κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν έπαιξε ρόλο στο που θα κατέληγε το βολέ του μικρού. Το αριστερό του «Μούζα» την βρήκε γεμάτη με το εξωτερικό, έφυγε σχεδόν συρτά και με πολλή δύναμη, με κατεύθυνση προς τη γωνία. Η κόντρα σαφώς την βοήθησε να κατέβει, όμως εκτιμώ ότι ο Γκαραβέλης δύσκολα θα το έβγαζε ούτως ή άλλως. Όχι ότι όλα αυτά έχουν καμία σημασία. Απλά για την Ιστορία η αναφορά. Άλλωστε, ένα εκατοστό δεξιά, ένα αριστερά, πάνω ή κάτω, μια κόντρα εδώ, μια εκεί και μία... παραπέρα, θα ξανάγραφαν όλη την ιστορία του ποδοσφαίρου. Θα μπορούσε να είχε μπει μια από τις κεφαλιές, ένα από τα δοκάρια του Τσικίνιο, όπως και όλοι μας αυτή τη στιγμή -εγώ που γράφω και εσείς που διαβάζετε- θα μπορούσαμε να είμαστε κάπου αλλού και να κάνουμε κάτι άλλο, αν κάποια στιγμή πριν 20 χρόνια είχαμε στρίψει αριστερά αντί για δεξιά.
Σοβαρός, με το πλάνο της επιτυχίας και... γεια χαρά
Επιστρέφοντας στα του ματς, συνολικά λοιπόν είδαμε έναν Ολυμπιακό να είναι ξανά σοβαρός. Πειθαρχημένος τακτικά, ακολουθώντας το πλάνο του προπονητή, όσο κι αν η ώρα περνούσε και το παιχνίδι φαινόταν να στραβώνει. Το «παστέλι» του Μουζακίτη -το πρώτο του επίσημο με την ερυθρόλευκη σε επίπεδο πρώτης ομάδας- έμελλε να γράψει την ιστορία του αγώνα και να αφήσει τους υπόλοιπους στο... παραλίγο. Έσπασε το μπλόκο, άναψε αριστερό φλας και έφυγε ξανά στο +4, πριν το καυτό φινάλε της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος.
Μια ομάδα που λέμε ότι πάσχει δημιουργικά, λέμε ότι πάσχει εκτελεστικά πλην Ελ Κααμπί -και όντως αυτά έχουν ισχύσει κατά διαστήματα φέτος. Την ίδια ώρα όμως, η στατιστική μετά το ματς στη Λιβαδειά «λέει» ότι για τον Ολυμπιακό μέχρι αυτό το σημείο της σεζόν, έχουν σκοράρει 13 διαφορετικοί παίκτες, ενώ 13 διαφορετικοί είναι και αυτοί που έχουν μοιράσει ασίστ. Λέγαμε και γράφαμε επίσης κατά το πρώτο δίμηνο ότι η άμυνά του δεν είναι σταθερή, ότι κάνει εύκολα λάθη και ότι ταλαιπωρείται στα στημένα. Fast forward στο τέλος Γενάρη έχει 17 clean sheets σε 32 επίσημα ματς. Με 3 γκολ παθητικό, έχει την καλύτερη άμυνα στο Europa League και δεύτερη καλύτερη σε όλες τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις πίσω μονάχα από την Ίντερ που δέχθηκε μόνο 1 στο Champions League. Με 14 γκολ παθητικό, έχει την καλύτερη και στο πρωτάθλημα (σ.σ. 14 και η ΑΕΚ την ώρα που γραφόταν το κείμενο).
Ολυμπιακός 2.0
Ο συγκεκριμένος Ολυμπιακός θα βελτιωθεί νομοτελειακά μετά τις προσθήκες του Ιανουαρίου. Ο Ονιεμαέτσι θα δώσει ανάσες και... κίνητρα βελτίωσης στον Ορτέγκα. Ο γνωστός μας Όρτα θα προσφέρει ποιότητα και δημιουργία. Ο επίσης γνωστός μας Πάλμα θα δώσει το αντίβαρο του Ζέλσον στις πτέρυγες, για να μην επιτίθεται η ομάδα μονόπατα, με έναν ακόμη εκρηκτικό εξτρέμ που μπορεί και να δημιουργήσει και να εκτελέσει. Ίσως οι λίγες αυτές αλλά κομβικές κινήσεις να προσφέρουν και διαφορετικά τακτικά «κόλπα». Εναλλακτικές στο στυλ παιχνιδιού κατά τη διάρκεια του αγώνα.
Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, όμως, όπως αποδείχθηκε και στο Europa League, όπως αποδεικνύεται στο πρωτάθλημα, στα ντέρμπι, στα μπλόκα που βρίσκει μπροστά του, ο Ολυμπιακός θα συνεχίσει να είναι το άθροισμα των ιδεών ενός καθηγητή του απλού και άμεσου ποδοσφαίρου και των τεράστιων ικανοτήτων των βασικών γραναζιών του. Θα ζει και θα πεθαίνει κάνοντας αυτά που αποδεδειγμένα μπορεί να κάνει στο υψηλότερο επίπεδο. Δεν είναι ο πιο θεαματικός, ο πιο εντυπωσιακός, ο πιο επιθετικός Ολυμπιακός όλων των εποχών, όμως είναι ένας Ολυμπιακός 2.0, «Μέντι» & «Μούζα» edition.
