Σε μια μια μάλλον κακή μέρα συνολικά για την ομάδα, κατά την οποία κατέβηκε στο ΟΑΚΑ χωρίς διάθεση να ρισκάρει και με πρόθεση να εξασφαλίσει πρωτίστως τα μετόπισθεν, ο Ολυμπιακός κατάφερε να πάρει αποτέλεσμα. Εδώ ισχύουν όλα τα κλισέ. Το δεύτερο ματς θα κρίνει τα πάντα, όμως αυτό το πρώτο ίσως αποδειχθεί -επιτέλους- πιο χρήσιμο από μια πρόκριση. Για όσα είδαμε και όσα δεν είδαμε από τους «ερυθρόλευκους»...
Η ομάδα δεν φωνάζει απλά για ενίσχυση, ουρλιάζει με μανία για αυτή. Αρχικά, στη θέση του κεντρικού χαφ, όπου έχουμε την περίπτωση Μάρκο Στάμενιτς. ΟΚ, το παιδί αποκλείεται να είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής -σοβαρά τώρα. Αν ήμουν στη διοίκηση του Ολυμπιακού, θα ψαχνόμουν σε νοεζηλανδέζικα ληξιαρχεία μπας και έχει κάναν δίδυμο και οι δυο τους έχουν σκαρώσει τη φάρσα του αιώνα -δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο. Ο Μεντιλίμπαρ επιμένει να τον χρησιμοποιεί και καλά κάνει μεταξύ μας. Με τον τρόπο αυτό ο Βάσκος πιέζει με τον τρόπο του για μεταγραφές. Το ίδιο και με τη χρησιμοποίηση του Ροντινέι ως εξτρέμ. Ο «Ρόντι» ξέρει μπάλα, αλλά εξτρέμ δεν είναι. Δεν έχει ούτε την έκρηξη, ούτε τα ένστικτα που απαιτεί η θέση. Αντίστοιχα πράγματα ισχύουν και για τον Τσικίνιο. Κεντρικό χαφ που μετατοπίζεται επειδή δεν ο προπονητής δεν εμπιστεύεται Βέλντε, Μασούρα και σία.
Επιστρέφοντας στα χαφ βλέπουμε τον Μουζακίτη να έχει σκάσει, φυσιολογικό για ένα 17χρονο παιδί που το σώμα του δεν έχει φτάσει ακόμη στο peak του. Τι μένει; Ένας Γκαρθία να κάνει ένα καλό ματς και 5 αδιάφορα, ένας Ολιβέιρα που μπαίνει στο ίδιο «πακέτο» με Στάμενιτς και Βέλντε και ένας Έσε να τρέχει για όλους. Στα δικά μου μάτια, η μεταγραφή του χαφ είναι μεγαλύτερη προτεραιότητα και από τους εξτρέμ, όμως εγώ λέγομαι Στρατόπουλος και όχι Μεντιλίμπαρ.
Για τους εξτρέμ, επίσης έχουν γραφτεί και ειπωθεί όσα χρειάζεται να γραφτούν και να ειπωθούν. Στην κορυφή της επίθεσης, όποτε ο Ελ Κααμπί δεν είναι στην ενδεκάδα, τα πάντα γίνονται σχετικά προβλέψιμα, με τον Μπάμπη Κωστούλα να είναι ο μοναδικός που μπορεί να σπάσει αυτή τη μονοτονία. Ο Γιάρεμτσουκ έκανε μια σπουδαία ενέργεια και έβαλε ένα υπέροχο και δύσκολο γκολ στον Παναθηναϊκό, όμως νομίζω ότι έχει ήδη κριθεί για όλη την υπόλοιπη -μηδενική- συνεισφορά του, ανεξαρτήτως των δύο αυτών επαφών με τη μπάλα στο ΟΑΚΑ.
Πηγαίνοντας πιο πίσω, φτάνουμε στη θέση του αριστερού μπακ. Ο Ορτέγκα ή θα κάνει ματς όπως με τον Άρη που νομίζεις ότι βλέπεις τον Ζανέτι στα ντουζένια του ή σαν το επόμενο στο ΟΑΚΑ, ένα κράμα Χρβόγιε Μίλιτς και Ιβάν Ρέζιτς, αφού όταν ξεκινήσει με 1-2 λάθη, μετά τον παίρνει η μπάλα και εξαφανίζεται. Με περισσότερα τα δεύτερα ματς, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Σε κάθε περίπτωση, ο Αργεντινός είναι μόνος κι έρμος στη θέση και η μεταγραφή σε αυτή επίσης φαντάζει ως μονόδρομος.
Όλα τα παραπάνω φάνηκαν όχι για πρώτη αλλά ελπίζουμε για τελευταία φορά, στο 1-1 του ΟΑΚΑ. Μηδενική δημιουργία από τη θέση του κεντρικού χαφ. Επιθέσεις προβλέψιμες με τη μπάλα μονίμως στα πόδια του Ζέλσον και χωρίς την εκτέλεση του Ελ Κααμπί να «απειλεί» και να κρατά τα αντίπαλα στόπερ όσο πιο πίσω και κοντά του γίνεται. Με την αριστερή πτέρυγα κομμένη στη μέση αφού ο Ορτέγκα ήταν ανύπαρκτος. Η σεζόν έχει ακόμη δρόμο, όμως ακόμη τα πραγματικά δύσκολα και κρίσιμα δεν έχουν ξεκινήσει. Και αν το Κύπελλο είναι ο τρίτος στόχος, πρωτάθλημα με πλέι-οφ και ταυτόχρονα Ευρώπη -όσο τραβήξει αυτή- απλά δεν βγαίνουν με 12-13 παίκτες. Ο Μεντιλίμπαρ χρειάζεται πολύ περισσότερες λύσεις για να παίξει η ομάδα το ποδόσφαιρο που θέλει και ο Βάσκος θα συνεχίζει να το «φωνάζει» με τον τρόπο του.
