Γκρίνιες στο ποδόσφαιρο, πάντα θα υπάρχουν. Παντού στον πλανήτη. Όποιος δε νικά, ειδικά αν είναι κλαμπ με κόσμο και η «φωνή» του ακούγεται, θα βρίσκει λόγους για να δικαιολογήσει την αποτυχία του. Κάποιες φορές προφανώς και θα έχει δίκιο, γι’ αυτό και πρέπει να διορθώνονται αυτά τα προβλήματα. Όσα περιγράφουμε «καθρεφτίζονται» και στο ελληνικό πρωτάθλημα φυσικά.
Υπάρχει όμως κάτι που πλέον δείχνει να έχει εξαφανιστεί και αν ο καθένας βγάλει τα οπαδικά του γυαλιά, θα το γουστάρει. Γιατί δίνει διαφορετική αίγλη στο ίδιο το πρωτάθλημα. Αυτό που πριν μερικά χρόνια αν ο… δυνατός έπαιρνε διαφορά 2-3 βαθμούς, θεωρούσαμε πως «κλείδωσε» τον τίτλο. Όχι για ποδοσφαιρικούς λόγους φυσικά.
Η περίφημη φράση πως όταν μαλώνουν τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια, η πορεία των 9 αγωνιστικών μας δείχνει πως πλέον δεν πρέπει να χρησιμοποιείται. Κυρίως γιατί κανένα… βατράχι δεν βλέπει ως… βουβάλια τους «μεγάλους». Σαν κάτι αχτύπητο, άτρωτο που δεν αξίζει να προσπαθήσουν καν για να πάρουν κάτι απέναντί του. Σε όποια έδρα κι αν αγωνίζονται.
Αισίως φτάσαμε τους 25 χαμένους βαθμούς των «μεγάλων» από «μικρομεσαίους» ή «μικρούς», ο καθένας ας ορίσει τη δυναμική αυτών των ομάδων. Με συμπληρωμένο το 1/3 του πρωταθλήματος έχουμε δει τα εξής αποτελέσματα:
ΠΑΟ-Αστέρας 0-1
ΑΕΚ-Λαμία 1-1
Καλλιθέα-ΠΑΟ 2-2
Ολυμπιακός-Παναιτωλικός 0-0
Καλλιθέα-ΑΕΚ 0-0
Παναιτωλικός-ΑΕΚ 1-0
Ολυμπιακός-Λεβαδειακός 2-2
Πανσερραϊκός-ΑΕΚ 1-0
Αστέρας-Ολυμπιακός 1-0
ΠΑΟΚ-ΟΦΗ 1-2
Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί δε ζούμε ξανά φαινόμενα με ομάδες να τιμούν τους φιλοξενούμενούς τους και να τους λένε με τον τρόπο τους «περάστε δε θα ενοχλήσουμε»; Γιατί έχουν εξαφανιστεί τα φαινόμενα των πολλών… ενοχλήσεων πριν τα παιχνίδια με τους «μεγάλους» που «ανάγκαζαν» κάποιους να αγωνιστούν με τα δεύτερα ή και ακόμη χειρότερα;
Έχει εξαφανιστεί απ’ το ποδόσφαιρό μας η νοοτροπία του «ήττα εντός προγράμματος». Οι πάντες προσπαθούν και πολλές φορές όπως αποδεικνύεται, παίρνουν κάτι από ματς που στο πρόσφατο παρελθόν θα είχαν ξεγραμμένα πριν καν ξεκινήσουν. Και η εξαίρεση σε αυτό τον «κανόνα», αναφερόταν για χρόνια ως δικαιολογία μιας ποδοσφαιρικής «αρρώστιας» που σάπιζε το άθλημα, την αξιοπιστία του και φυσικά την αγωνιστική δικαιοσύνη του.
Φάνηκε αυτό στο ΑΕΚ-Λαμία που με το ζόρι πήραν ισοπαλία οι γηπεδούχοι, στο Παναθηναϊκός-Λεβαδειακός όπου οι φιλοξενούμενοι έχασαν στις καθυστερήσεις ενώ δεν ήταν χειρότεροι στο ματς, ή στο ΠΑΟΚ-Πανσερραϊκός όπου οι Σερραίοι έκαναν ίσως την καλύτερή τους φετινή εμφάνιση κι έχασαν με τα χίλια ζόρια.
Κανείς δε νικά κανέναν χωρίς να ιδρώσει, δίχως αυτό να του εξασφαλίζει την επιτυχία κιόλας. Οι «μικροί»… δαγκώνουν. Γιατί πλέον δεν έχουν κανενός είδους δεσμεύσεις. Δεν «φοβούνται» πως αν κουράσουν έστω κάποιον «μεγάλο», επειδή αυτός έχει… δύναμη στο παρασκήνιο, θα το μετανιώσουν πικρά στη συνέχεια.
Αυτό ακριβώς είναι η νοοτροπία που θέλαμε από τις ομάδες. Λόγω αυτών έχει αυξηθεί κατακόρυφα το σασπένς και η αγωνία στο πρωτάθλημα. Κυρίως όμως, έχει αυξηθεί η αξιοπιστία και το αίσθημα εμπιστοσύνης των φιλάθλων.
Δεν φοβάται κανείς κανέναν, δεν «κρέμεται» κανείς από κανέναν, δεν δεσμεύεται με οποιοδήποτε τρόπο με κανέναν, δεν σκέφτεται… συνέπειες αν «κόψει» βαθμούς από οποιαδήποτε ομάδα του Big-4. Παράλληλα, δεν υπάρχει η νοοτροπία του «γιατί να προσπαθήσω και να το κάνω θα σφυρίξουν ένα πέναλτι και τέλος η ιστορία, τσάμπα κόπος».
Όσα αναφέραμε ήταν η εικόνα του ελληνικού πρωταθλήματος για δεκαετίες. Αυτού του είδους η «σαπίλα», καθάρισε πλέον. Όποια παράπονα κι αν θέλει να εκφράσει ο καθένας για τη δική του ομάδα, είναι σαφές πως διακρίνει τη συγκεκριμένη «κάθαρση». Ή την εξυγίανση αν προτιμάτε, για να χρησιμοποιήσουμε και τη λέξη που… προκαλεί αναφυλαξία σε αρκετούς απ’ αυτούς που πήγαιναν με τις παντόφλες στις μισές επαρχιακές έδρες και έφευγαν με άνετα «τρίποντα». Είτε επειδή έπαιζαν με παντόφλες και οι γηπεδούχοι, είτε επειδή το… αίμα έτρεχε ποτάμι από διάφορες διαιτητικές αποφάσεις.
