Η επικοινωνιακή πολιτική είναι μέρος του παιχνιδιού. Οχι μόνο του ελληνικού, συμβαίνει παντού. Εχει σηκώσει φασαρία ο Κλοπ, η Γιουνάιτεντ, η Μπάρτσα με τη Ρεάλ «σκοτώνονται» για τέτοια θέματα. Γιατί; Διότι μισή λεπτομέρεια κρίνει τον πρωταθλητή.
Στην Ελλάδα, όπου αυτή τη στιγμή η μόνη ομάδα από τις λαοφιλείς που έχει κάνει δύο νίκες σε ντέρμπι είναι ο Άρης, είναι λογικό κι επόμενο να ασκούνται πιέσεις. Με αυτό μεγαλώσαμε, με αυτό θα ζήσουμε για πάντα. Αν χρειαστεί θα κάνει κάποιος και την τρίχα, τριχιά.
Θα εμφανιστεί ο Ηλιόπουλος σε, δύο ημερών, προγραμματισμένο μίτινγκ και θα γραφτεί «ξαφνικά», «απροειδοποίητο ντου», για να κάνει «γκελ» στον κόσμο ότι ο πρόεδρος «μπήκε με τετακέ μέσα στην ΕΠΟ να τα χώσει για την ομάδα που αγαπάμε».
Κι όλα αυτά, ενώ οι πράξεις του δείχνουν μια εξόχως αντίθετη παρεμβατικότητα, διότι η εν γένει παρουσία του Ηλιόπουλου σε αυτές τις πρώτες 120 μέρες αφήνει μόνο καλές εντυπώσεις με τη συμπεριφορά του.
Εντάξει, πάντα υπάρχουν και τα αντιπαραδείγματα στα «ντου»: Μπορεί να βγει ο Παναθηναϊκός στις 00:10 να καταγγείλει με ανακοίνωση τις διαιτησίες και στις 00:20 να το διαψεύσει κάποια «ειδικός» στο κανάλι του προέδρου, μιλώντας για χέρια σε φυσική θέση αλλά αυτά είναι άλλη μια μέρα στη δουλειά όταν μιλάμε για την ΠΑΕ Παναθηναϊκός.
Ο κανόνας δεν είναι να καεί αυτό που πιστεύει η τάδε ΠΑΕ σε δέκα λεπτά αλλά το παπατζηλίκι να κρατήσει ένα τριήμερο, ίσως και καμιά εβδομάδα. Πρώτα ανακοίνωση, μετά επίσκεψη, μετά γράφουν οι δικοί μας, πιο μετά εξαγριώνεται ο κόσμος και όποιος δεν πιστεύει το ίδιο με εμάς, του πετάμε τη λάσπη με το κιλό, «δημοσιογράφοι», ανώνυμες σελίδες, οργανωμένοι. Κάτι θα μείνει στο τέλος.
Τα έκαναν στο λιμάνι επί χρόνια, δεκαετίες χτίστηκαν με τέτοιες πρακτικές.
Στην προκειμένη περίπτωση δεν χρειαζόταν να δεις που θα πάει το πρωτάθλημα και πως θα κυλήσει. Ήξερες ΠΡΙΝ αρχίσει το πρωτάθλημα όσα έπρεπε να ξέρεις. Μανία για το «ψαλίδι» στον συνοδό ξένων διαιτητών Διαμαντόπουλο, ουρλιαχτά για τους διαιτητές μοδίστρες, χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει.
Ο Γκαγκάτσης κουβαλώντας τη στάμπα του CEO της ΠΑΕ ΠΑΟΚ επί των ημερών Σαββίδη, αλλά και τις σελίδες «δόξας» που γράφτηκαν στην ΕΠΟ επί προεδρίας του πατέρα του, είχε να ανέβει ένα βουνό. Ο μόνος τρόπος που έχει για να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας είναι να μην βγάλει τσιμουδιά και να αφήσει το πρωτάθλημα να κριθεί στο γήπεδο. Ιδού η Ρόδος…
Επτά αγωνιστικές μετά την εκκίνηση της σεζόν, η βαθμολογία περιγράφει σε ικανοποιητικό βαθμό τι έχουν παίξει οι ομάδες της κορυφής. Καθένας έχει πάρει περίπου, αν όχι σε απόλυτο βαθμό, ό,τι πόντους τους αναλογούσαν. Στα ματς μεγάλων-μικρών, οι μεγάλοι δεν έχουν εύνοια. Σε 5 ντέρμπι, η μοναδική φάση που τίθεται υπό συζήτηση είναι αν τα χέρια του Ρέτσου είναι σε φυσική θέση, όποιος κι αν ήταν στη θέση του Παναθηναϊκού θα φώναζε.
Τι απέμεινε; Ένα ματς στην πρεμιέρα όπου ο λαθομαγνήτης Σιδηρόπουλος δεν ήξερε/εφάρμοσε τον κανονισμό σε ένα φάουλ και τα δικαιολογημένα παράπονα της ΑΕΚ στο ματς με τη Λαμία όπου αντί για 9-10 λεπτά καθυστέρηση κρατήθηκαν αδικαιολόγητα 6.
Ο Παναθηναϊκός δεν βλέπεται και έχει μείνει στους 9 βαθμούς αλλά όσο βλέπει τους άλλους, κρατιέται ζωντανός. Η ΑΕΚ έχει ξεσπάσματα αλλά είναι ακόμα υπό διαμόρφωση, ο Ολυμπιακός έχει τις περισσότερες αντοχές αλλά δεν τρομάζει κανέναν το ρόστερ του, ο ΠΑΟΚ που έχει ατσάλινη νοοτροπία αντιμετωπίζει τα δικά του σοβαρά προβλήματα. Κι ο Άρης που ήταν ξεγραμμένος πριν αρχίσει το πρωτάθλημα, έχει 2/2 στα ντέρμπι που έπαιξε και ελπίζει να συνεχίσει να τον αγνοούν. Ο οποίος Άρης -μγια πρώτη φορά δημιουργεί όνειρα στον κόσμο του ότι μπορεί να κυνηγήσει κάτι που το καλοκαίρι θα αναγόταν στη σφαίρα της φαντασίας… Κι έχει τη σημασία του ότι αυτό το όνειρο αρχίζει να το επεξεργάζεται με πρόεδρο της ΕΠΟ έναν ΠΑΟΚτσή…
Η φαντασία είναι πλανεύτρα κι είναι και η πιο μεγάλη ψεύτρα. Διότι αν έχεις πλάσει ένα αφήγημα είσαι ικανός να ισχυριστείς τα πάντα. Μπορεί επί μέρες να σου λέει όλη η Ελλάδα ότι δεν υπάρχει παράβαση κι εσύ να χτίζεις τουβλάκι-τουβλάκι τη δική σου ιστορία.
Αν πρέπει να κρατήσουμε κάτι ως τώρα, είναι ότι μετά από 7 αγωνιστικές στο πρωτάθλημα, δεν έχουμε δει «πιστολιές» από διαιτητές. Αντιθέτως, «πιστολιές» βλέπουμε από περίγυρους που υποθάλπτουν αντιδράσεις.
Ακόμα και οι συμπεριφορές των ιδιοκτητών των μεγάλων ΠΑΕ που ελέγχουν καταστάσεις, είναι μέχρι τώρα μέσα στο πλαίσιο της λογικής, της έντασης, της διαμαρτυρίας, του ακραίου συναισθήματος που δημιουργεί η μπάλα.
Μετά από χρόνια αγώνων, με γνωστούς τους πρωτοστάτες, τους αποστάτες και τους υπερασπιστές της καθαρότητας, μπορούμε να έχουμε ένα ποδόσφαιρο… ψιλοκανονικό. Οχι ιδανικό, όχι τέλειο, αλλά με καλούς παίκτες, λαμπερά ρόστερ, σοβαρούς προπονητές. Με VAR, με elite διαιτητές να ξανάρχονται αντί για περίεργους, με μια αίσθηση ότι η δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη.
Έφτασε στο σημείο το ποδόσφαιρο να έχει μεγαλύτερη αξιοκρατία από το μπάσκετ που έχει βουλιάξει, εντός των τειχών, πλέον στον βούρκο της αναξιοπιστίας.
Τα ψέματα λοιπόν, οι δήθεν μυστικές συναντήσεις στα ξενοδοχεία, τα κατά φαντασίαν πέναλτι, όλη αυτή η αρρώστια είναι το τελευταίο οχυρό που πρέπει να πέσει.
Τα πρώτα δείγματα είναι καλά αλλά δεν αρκούν. Θέλουμε αποδείξεις ότι δεν θα ευνοηθεί κανένας συστηματικά. Ότι θα τιμωρούνται όσοι αδικούν ομάδες και προσπάθειες. Και τότε, όπως λέγαμε μικροί «όσοι λένε ψέματα, πέφτουν μες στα αίματα». Κι οι «πιστολιές» που διαβάζουμε κι ακούμε με στόμφο θα φανεί αν εξελιχθούν σε… νεροπίστολα.
