Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ «ψάχνεται» όλο το καλοκαίρι και σε όλη την έως τώρα σεζόν. Δοκιμάζει σχήματα, δοκιμάζει πρόσωπα, αλλάζει θέσεις σε παίκτες, τους αλλάζει ρόλους. Βεβαίως, όλα αυτά δεν γίνονται γιατί θέλει να παίξει κάτι διαφορετικό η ομάδα του. Στα 63 του ο Βάσκος δεν πρόκειται να κάτσει να μάθει νέα... κόλπα. Αντιθέτως, ο ίδιος είναι άνθρωπος της παράδοσης, της συνήθειας. Το ποδόσφαιρο που θέλει να παίζει είναι απλό -απλό, όχι απλοϊκό- και ταυτόχρονα γι αυτό είναι α) τόσο δύσκολο να παιχτεί σωστά β) τόσο εντυπωσιακό και καταιγιστικό όταν όλα δουλεύουν ρολόι. Αντιθέτως, όλες αυτές οι «ποικιλίες», οι αγωνιστικές αλχημείες του «Μέντι», συμβαίνουν ακριβώς γιατί προσπαθεί να βρει τον τρόπο που η ομάδα του θα ξαναπαίξει το ποδόσφαιρο που έπαιξε πέρσι.
Γιατί μέχρι τώρα, σε αυτό το ξεκίνημα της χρονιάς ούτε καν το έχει ακουμπήσει. Οι λόγοι για αυτό έχουν εξηγηθεί και υπερ-αναλυθεί -υπάρχουν στα προηγούμενα κείμενα της στήλης. Το θέμα ήταν ποια θα ήταν η λύση σε όλα αυτά τα προβλήματα που οδηγούσαν τον φετινό Ολυμπιακό στο να παίζει κάτι που του ήταν και ξένο και κυρίως κάτι που στη θεωρία του δεν μπορεί να είναι και τόσο αποτελεσματικό, για ομάδα που θέλει να κυριαρχεί μέσα στο γήπεδο. Ένα παιχνίδι με σέντρες, με χαφ που κυρίως αμύνονται και με πρώτιστο επιθετικό στόχο το παιχνίδι στον κενό χώρο, στην αντεπίθεση. Πράγματα που αν θέλετε, δεν μπορεί καν να τα υποστηρίξει με το ρόστερ του. Η λύση -ή πιο σωστά οι λύσεις- βρέθηκαν εκ των έσω, αφού εκ των... έξω, ακόμη περιμένουμε να δούμε τι και πως και πότε: Γουίλιαν, Καρβάλιο, Γκαρθία, Στάμενιτς, Βέλντε.
Λύση Νο1: Χρήστος Μουζακίτης. Μπαλαδόφατσα, τεχνίτης με καλό αριστερό αλλά ταυτόχρονα και εργαλείο. Στα 17 του, η ενέργεια, το πάθος, η όρεξη, σε συνδυασμό με την τακτική του παιδεία αλλά και το ταλέντο, τον έφεραν -όχι ξαφνικά- στην ενδεκάδα του Ολυμπιακού. Και πρόσφεραν στους «ερυθρόλευκους» αυτά ακριβώς που είχαν ανάγκη σε αυτό το σημείο της χρονιάς, με την εικόνα που παρουσίαζαν. Το ότι η ομάδα ξαφνικά κατάπιε με το πρέσινγκ της την Μπράγκα, δεν μπορεί να είναι... τυχαίο γεγονός. Ο νεαρός μαζί με τον Έσε συνθέτουν ένα εκρηκτικό δίδυμο αμυντικών χαφ που μπορούν να σπριντάρουν σε όλο το ματς, που μπορούν να καλύπτουν κάθε τρύπα και που ταυτόχρονα μπορούν να κάνουν παιχνίδι με τη μπάλα κάτω. Δεν είναι δα και καμιά επιστήμη, έτσι; Όταν ο Ολυμπιακός έπαιξε με... κανονικό δεύτερο χαφ στην ενδεκάδα του, η ομάδα βρήκε την έντασή της, τον ρυθμό της, την πίεσή της. Αντίστοιχα, βρήκε τις φάσεις της, βρήκε την ψυχολογία της, βρήκε «εύκολα» γκολ. Όλα ένα ντόμινο...
Λύση No2: Ροντινέι, ο εξτρέμ. Ό,τι κι αν είχε δοκιμάσει μέχρι στιγμής ο Μεντιλίμπαρ για να δώσει το κάτι παραπάνω στην επιθετική δημιουργία της ομάδας του, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, δεν δούλευε. Ο Βραζιλιάνος είναι... Βραζιλιάνος -με ότι συνεπάγεται αυτό- και μοιραία δεν θα μπορούσε να είναι και... πολύ χειρότερος από τον Βέλντε σε ρόλο εξτρέμ. Φυσικά και γνωρίζει καντάρια μπάλα, φυσικά και ο ρόλος του ταιριάζει αφού πρόκειται για έναν εξαιρετικά επιθετικό μπακ, κάποιες φορές ίσως περισσότερο επιθετικό από ότι πρέπει. Σε κάθε περίπτωση και εδώ ο «Μέντι» πέτυχε με ένα σμπάρο... τρία τρυγόνια. Ο κάποιες φορές έως τώρα μέχρι και εκνευριστικός Βέλντε, αφενός έμεινε εκτός. Ο «Ρόντι» μπήκε και σε δύο ματς ήταν ο καλύτερος παίκτης της ομάδας, με γκολ, με ασίστ. Τρίτον, από τη στιγμή που «ανέβηκε», χώρο να μπει στην ενδεκάδα βρήκε και ο Κοστίνια που επίσης έκανε δύο σερί πολύ καλά παιχνίδια, προσφέροντας φρεσκάδα, τρεξίματα, σταθερές άμυνες και αξιοπρεπέστατες προωθήσεις όταν αυτές ήταν απαραίτητες.
Δύο κινήσεις από τον Μεντιλίμπαρ και... σαχ και ματ, που λένε και οι σκακιστές. Δύο πινελιές που ειδικά σε αυτό το 3-0 επί της Μπράγκα «βγήκαν» μεγαλοπρεπώς. Η ομάδα θυμήθηκε τον περσινό εαυτό της και πήρε μια τεράστια νίκη -κυρίως για την ψυχολογία της- η οποία προφανώς της δείχνει τον δρόμο και για τη συνέχεια. Μετά από αυτά τα δύο 90λεπτα, με Ατρόμητο και την ομάδα του Κάρλος Καρβαλιάλ και με τον Παναθηναϊκό να ακολουθεί, ας γίνει και μια πρόβλεψη: δεν θα πρέπει να κάνει σε κανέναν εντύπωση -ασχέτως ροτέισον, συνθηκών, τραυματισμών, απουσιών κτλ- αν αυτές οι δύο τακτικές αλλαγές έχουν κομβικό ρόλο στον Ολυμπιακό της φετινής σεζόν. Δηλαδή το να είναι ο Ροντινέι ο ένας βασικός εξτρέμ και ο Μουζακίτης να είναι πιο πάνω επιλογή στα χαφ από Στάμενιτς, Γκαρθία, ακόμη και τον Ολιβέιρα όταν αυτός φτάσει στο 100%.
Αυτές οι δυο κινήσεις δείχνουν όμως και δύο πολύ σημαντικά πράγματα. Δείχνουν -σε συνδυασμό με τη μεταγραφή του Γιοσούφ Γιαζιτσί- ότι αφενός δεν «είμαστε πλήρεις» όπως ο ίδιος ο Μεντιλίμπαρ είχε υποστηρίξει προσφάτως. Αφετέρου, δείχνουν ότι το ποδόσφαιρο είναι απλό και δίκαιο -κάτι που επίσης ξέραμε εξ αρχής. Ο Στάμενιτς και ο Γκαρθία μέχρι στιγμής θυμίζουν παλαιμάχους, ασχέτως αν ο πρώτος είναι ακόμη 22. Ο Βέλντε προς ώρας δείχνει να έχει στο ρεπερτόριό του μόλις μία επιθετική κίνηση και τον έχουν καταλάβει και τα γρασίδια. Ο Γουίλιαν χρειάζεται ακόμη χρόνο προσαρμογής και το ίδιο έχει ανάγκη και ο Ολιβέιρα ο οποίος πέρσι έφαγε όλο το δεύτερο μισό της σεζόν με τραυματισμούς.
Όλο αυτό το διάστημα, η ομάδα έπαιζε με το ένα... πόδι δεμένο στη μεσαία γραμμή. Χωρίς τρεξίματα, χωρίς ένταση, χωρίς καθαρό μυαλό. Ο μικρός μπήκε και αμέσως έγιναν όλα τα προφανή. Ταυτόχρονα, όλο το διάστημα που ο Ολυμπιακός έψαχνε επιθετικές λύσεις, απόρροια όλων των παραπάνω, ο Ροντινέι ταυτόχρονα... υπέφερε ως δεξί μπακ. Ο ίδιος ήταν αυτός που προσπαθούσε να κάνει παιχνίδι, αλλά ταυτόχρονα άφηνε συνεχώς τη θέση του κενή, με τα αμυντικά ζητήματα να ακολουθούν επίσης προφανέστατα. Λύθηκε και αυτό και πάμε παρακάτω, περιμένοντας αρχικά τον Τούρκο να πάρει τη θέση του στην ομάδα και έπειτα να δούμε και τους πραγματικούς Γουίλιαν και Ολιβέιρα, όταν βρουν τον ρυθμό τους.
Σε άλλα νέα και για να βλέπουμε πάντα τα πράγματα από τη σωστή προοπτική ως προς τους αντιπάλους που αντιμετωπίζουν οι ελληνικές ομάδες στις περιπέτειές τους ανά τη Γηραιά Ήπειρο, η Άστον Βίλα, στο πρώτο εντός έδρας ευρωπαϊκό ματς της μετά τον περσινό ημιτελικό του Conference League, νίκησε 1-0 τη Μπάγερν Μονάχου...
