Επιτέλους να φύγει η ΕΠΟ από την πολιτικοποιημένη ευθυνοφοβία και να… μυρίσει φρεσκάδα

Στο άκουσμα των λέξεων «Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία», οι φίλαθλοι στη χώρα μας μάλλον… ξινίζουν τα μούτρα τους. Δικαιολογημένα. Δεν τους έχει δοθεί μεγάλο περιθώριο για το αντίθετο,. Να σκεφτούν έστω κάτι θετικό, για να δουν το ποτήρι μισογεμάτο κι όχι μισοάδειο. Κι αυτό στην καλή περίπτωση, συνήθως το αντιμετωπίζουν σα να είναι τελείως άδειο και σπασμένο.
 
Το πέρασμα των ετών, οι δεκαετίες που προηγήθηκαν, δικαιολογημένα μετέτρεψαν την ΕΠΟ σε κάτι εντελώς απεχθές. Ως μεγάλο μέρος του προβλήματος και σε καμία περίπτωση πηγή αισιοδοξίας και προσπάθειας επίλυσης των πολλών θεμάτων του ποδοσφαίρου μας.
 
Παράγοντες, ΕΠΣ, γενικά η ΕΠΟ, αυτόματα φέρνουν αρνητικές σκέψεις. Η Ομοσπονδία ήταν διαρκώς ένα πεδίο άσκησης πολιτικής. Αντιμετωπίζοντας το ποδόσφαιρο σα να είναι… βουλή. Ποιος θα πει κάτι εντυπωσιακό, χωρίς ουσία και αποτέλεσμα. Τελικά οι ίδιες απαρχαιωμένες ιδέες και τακτικές απλά συνεχίζονταν. Το μόνο που άλλαζε ήταν ο τρόπος που προσπαθούσε ο καθένας να δικαιολογήσει αυτή την κατάσταση.
 
Η επόμενη μέρα φαίνεται πως θα έχει επικεφαλής τον Μάκη Γκαγκάτση. Ηλικιακά και παραγοντικά, από μόνο του το γεγονός βγάζει μια φρεσκάδα. Κάτι διαφορετικό απ’ το μόνιμο εδώ και δεκαετίες. Διαφορετική εικόνα ακόμη-ακόμη, χωρίς αυτό να σημαίνει πως κρίνει κανείς αποκλειστικά από εκεί. Όμως είναι τέτοια η άρνηση του φιλάθλου απέναντι σε οτιδήποτε αφορά την ΕΠΟ, που μέχρι κι αυτό παίζει ρόλο. Για να γυρίσει το βλέμμα του έστω να κοιτάξει και να κρίνει το αν κάτι άλλαξε ή όχι.
 
Η Ομοσπονδία λόγω του φόβου της ευθύνης που είναι τεράστιο πρόβλημα, συνεχίζει να έχει ακριβώς την ίδια λειτουργία ακόμη και στα λάθη της. Επαναλαμβάνει δηλαδή αυτά ακριβώς που ξέρει πως είναι λάθη, όμως κατάντησαν συνήθεια γιατί όποιος έχει τα ηνία φοβάται αν διαφοροποιήσει κάτι πως ίσως αποτύχει. Οπότε… αποτυγχάνει με τον συνηθισμένο τρόπο.
 
Γι’ αυτό ακριβώς απαιτείται η φρεσκάδα. Μιας άφθαρτης προσωπικότητας, νεαρής ηλικίας για τον χώρο, φρέσκιας εικόνας, αλλά παραγοντικά «ψημένη» στο χώρο. Όχι ξερά έναν τεχνοκράτη που βγήκε απ’ το πανεπιστήμιο κι έρχεται να εφαρμόσει ανάμεσα σε ΕΠΣ, ισχυρούς επιχειρηματίες, κράτος που χωρίς να το δείχνει διαρκώς θέλει να μπλέκεται, ιδέες που έχει δει μόνο στη θεωρία.
 
Το βασικότερο όλων στην περίπτωση του Μάκη Γκαγκάτση λοιπόν, είναι να περάσει επιτέλους η ΕΠΟ σε μια νέα εποχή, στηριζόμενη στη νέα παραγοντική γενιά. Έχοντας για πρόεδρο εκείνον που ξέρει καλά το παρελθόν και μπορεί να το κουμαντάρει. Αυτόν που εδώ και χρόνια συνδιαλέγεται με αυτούς που συνήθως φέρνουν τις εντάσεις.
 
Ακόμη και η ΠΑΕ στην οποία βρισκόταν και είχε σημαντική διοικητική θέση, έδειξε ουσιαστικά ένα δρόμο αυτή τη σεζόν. Χωρίς να εμπλέκεται στο παρασκήνιο, χωρίς να φωνάζει και να χτυπιέται τρεις και λίγο, πήρε το πρωτάθλημα. Αυτόματα λοιπόν κάτι… φρέσκο που αφορά το ελληνικό ποδόσφαιρο.
 
Κανείς δε λέει πως θα αναλάβει ο Μάκης Γκαγκάτσης και θα… σαρώσει τα πάντα. Μακάρι να το κάνει. Όμως δεδομένα θα φέρει φρεσκάδα σε κάτι που βυθίζεται και βαλτώνει στη σαπίλα του. Στα ίδια και στα ίδια. Άλλες ιδέες θα πετύχουν, άλλες όχι. Τουλάχιστον θα γνωρίζουν οι φίλαθλοι πως κάποιος προσπαθεί χωρίς να ακολουθεί λασπωμένα χνάρια και στο τέλος ας κριθεί απ’ το πρόσημο της δουλειάς του.