Η Σαντορίνη ήταν ανέκαθεν φιλόξενο μέρος και οι άνθρωποι του ΑΟ Θήρας πάντα έτοιμοι να μας υποδεχτούν. Κάπως έτσι στήθηκε το σκηνικό. Με θέα την Καλντέρα, το καλύτερο σκηνικό που θα μπορούσαμε να βρούμε, μας υποδέχτηκε η Μαρία Γενιτσαρίδη. Παλιοσειρά πλέον την ομάδας και με ρόλο αρχηγού μπήκε και σε αυτή την αγωνιστική σεζόν με έναν πολύ απλό στόχο, να φτάσει με την ομάδα της λίγο ψηλότερα προσθέτοντας κάθε λιθαράκι ώστε να επιτευχθεί ο στόχος. Ωστόσο στην περίπτωσή της τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, δηλαδή προπόνηση, αγώνας και πάλι τα ίδια. Η ακραία του ΑΟ Θήρας είναι μια προσωπικότητα πο κρύβει πολλές εντυπωσιακές πτυχές μέσα της.
Ήταν μια σεζόν περίεργη η περσινή. Χαμόγελα και λύπες, ενθουσιασμός και απογοήτευση. Τι έμεινε;
Θεωρώ ότι η περσινή σεζόν ήταν πολύ επιτυχημένη για τον ΑΟ Θήρας. Πρώτα από όλα γιατί η ομάδα είχε ένα όμορφο δέσιμο. Σε κάθε ματς χαιρόμασταν που παλεύαμε η μία για την άλλη. Σίγουρα ήταν θετικό ότι φτάσαμε στον τελικό Κυπέλλου ακόμα και αν χάσαμε. Για μένα ήταν μια επιτυχία. Στα ημιτελικά του πρωταθλήματος πέσαμε πάνω στον Παναθηναϊκό οπότε έπρεπε να γίνει μια υπερπροσπάθεια από εμάς.
Ξεκινήσατε την περασμένη σεζόν με ευρωπαϊκό παιχνίδι κόντρα στον Πανιώνιο. Το ότι δεν βγήκατε από τα σύνορα περιόρισε κάπως τον ενθουσιασμό;
Χαίρομαι που φέτος δεν θα παίξουμε στην Ευρώπη με ελληνική ομάδα για να βγούμε λίγο έξω. Ήταν μια δύσκολη κλήρωση, ήταν αρχή της σεζόν και οι ομάδες δεν είχαν δεθεί ακόμα. Δεν εμείς ήμασταν έτοιμες να κάνουμε το κάτι παραπάνω σε εκείνη τη στιγμή. Ακόμα και αν κερδίσαμε το πρώτο ματς καμιά φορά θέλει και λίγο τύχη.
Μπορούμε να πούμε ότι ήταν η καλύτερη και πιο ολοκληρωμένη σεζόν για σένα προσωπικά; Ακόμα και αν στο παρελθόν έχεις σηκώσει τίτλους και έχεις κάνει επιτυχίες.
Αν και δε μου αρέσει να μιλάω για εμένα ήταν μια σεζόν που την ευχαριστήθηκα. Ήταν δύσκολη σίγουρα. Είναι διαφορετικό το πως βλέπεις έναν αθλητή εντός του γηπέδου και τελείως διαφορετικό το τι κάνει πίσω από αυτό. Είχε δίπλα μου τις συμπαίκτριές μου και αυτό ήταν κάτι που με ανέβασε και εμένα. Δεν μπορείς μόνος να ξεχωρίσεις. Είχαμε δέσιμο και καλή χημεία.
Από νωρίς μέσα στη σεζόν είχε αλλάξει το καθεστώς και με πρωτοβουλία του κόουτς έγινες εσύ αρχηγός. Τι κάνει έναν αρχηγό; Η φωνή στα δύσκολα ή το να μη μιλάει όταν δεν πρέπει να μιλήσει;
Εγώ, όπως το βλέπω, προσπαθώ να κρατάω τις ισορροπίες. Σίγουρα μέσα στην προπόνηση χρειάζεται και η φωνή, για να κρατάς τον εαυτό σου και τις συμπαίκτριές σου σε ένα επίπεδο, αλλά γενικά πρέπει να χτίσεις και μια κουλτούρα στην ομάδα ότι είμαστε όλοι μαζί, δεν κατηγορούμε κανέναν, κερδίζουμε και χάνουμε μαζί. Αυτό είναι δύσκολο να γίνει γιατί έχουμε πολλές διαφορετικές προσωπικότητες αλλά με λίγο προσπάθεια γίνεται.
Το ρόλο του ηγέτη τον είχες ή τον απέκτησες με τα χρόνια;
Νομίζω ότι είναι η ιδιοσυγκρασία το καθενός. Εμένα πιο πολύ έχει να κάνει με την ηρεμία μου, αυτό είναι που ακούω συνέχεια. Μπορεί αυτό να βγαίνει σαν δύναμη, ότι προσφέρω ηρεμία στις δύσκολες στιγμές ή ότι θα δώσω κάποια συμβουλή όταν πρέπει.
Είναι ελάχιστες έως και μηδαμινές οι περιπτώσεις που σε έχουμε δει στο γήπεδο με νεύρα και νομίζω ποτέ δεν έχεις κάνει trash talking.
Στον αγώνα δε μου αρέσει να έρχομαι σε αντιπαράθεση ούτε με διαιτητές ούτε με άλλες αθλήτριες. Έχω ένα τακτ, οι διαιτητές είναι υπεύθυνοι, έχουμε πλέον και το challenge οπότε θεωρώ ότι πρέπει να έχουμε ένα επίπεδο.
Είναι η τρίτη σου θητεία στον ΑΟ Θήρας. Τι θα έλεγες στον νεαρότερο εαυτό σου όταν ξεκινούσε και πρωτοήρθε στην ομάδα;
Πολλά θα έλεγα. Σκέφτομαι ίσως το τι θα μπορούσα να έχω κάνει καλύτερα τα προηγούμενα χρόνια αλλά αυτό δε με πάει πίσω καθώς μπορώ να το κάνω τώρα. Βλέπω κάποια λάθη που έκανα στο παρελθόν και προσπαθώ να τα διορθώσω τώρα.
Έχεις περάσει και από ομάδες με μεγαλύτερο όνομα και κόσμο, η χημεία της Σαντορίνης και το δέσιμο με τον κόσμο είναι κάτι διαφορετικό; Η τοπική κοινωνία συνδέεται και αλληλοεπιδρά πιο άμεσα με την ομάδα.
Ο κόσμος στη Σαντορίνη έρχεται και μας στηρίζει και αυτό πραγματικά μας βοηθάει. Έρχονται οικογένειες , φίλοι μας, άνθρωποι που έχουν επενδύσει στην ομάδα. Αυτό που τους προσφέρουμε εμείς είναι θέαμα και στιγμές. Είχα πάει να πάρω έναν καφέ και μου είπε η κυρία στο μαγαζί «ευχαριστούμε για τις στιγμές που μας προσφέρετε» κάτι που είναι πολύ ωραίο. Ελπίζω να τους προσφέρουμε και άλλες όμορφες στιγμές, και θετικές και αρνητικές γιατί αυτά πάνε μαζί. Είναι πολύ όμορφο ότι έρχονται παιδάκια με τους γονείς τους και δημιουργούν μια τόσο όμορφη ατμόσφαιρα.
Τι είναι αυτό που έκανε τον ΑΟ Θήρας να κρατηθεί ψηλά; Έχοντας δει την ομάδα πλέον σε βάθος χρόνου και έχοντας ζήσει μέσα σε αυτή.
Είναι μια ομάδα με σταθερά θεμέλια και διοικητικά και όσον αφορά τις αθλήτριες που επιλέγει. Φέρνει παίκτριες που πάντα μπορούν να κρατήσουν την ομάδα ψηλά και είναι σχεδόν μόνιμα στην τριάδα ή την τετράδα εδώ και χρόνια. Οπότε κάτι καλό γίνεται. Δημιουργεί μια κουλτούρα και καταφέρνει να πετυχαίνει συνεχώς τους στόχους της η ομάδα.
Υπάρχει παιχνίδι της περασμένη σεζόν που να το ξεχωρίζετε και να το θεωρείτε ως το καλύτερό σας;
Σίγουρα το παιχνίδι με τον ΖΑΟΝ για το Κύπελλο ήταν ένα από αυτά. Όταν τελείωσε ήταν σαν να πήραμε ανάσα γιατί τα καταφέραμε και προκριθήκαμε στο Final 4 του Κυπέλλου. Στο μυαλό μου κρατάω τον ημιτελικό του Κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ αλλά και τον τελικό με τον Πανιώνιο. Ήταν γλυκόπικρο βέβαια το αποτέλεσμα αλλά εγώ κρατάω και τα αρνητικά.
Μου είχε πει ο Θανάσης Πρωτοψάλτης ότι ο ρόλος του είναι σαν αμυντικό χαφ στο ποδόσφαιρο. Πολύ «βρώμικη» δουλειά που δεν είναι πάντα πόντοι. Ταυτίζεσαι με αυτό το ρόλο;
Ταυτίζομαι θα έλεγα. Εμένα μου αρέσει να έχω καθοριστικό ρόλο στις κρίσιμες στιγμές, όταν η μπάλα «καίει». Εκεί πρέπει να έχεις το σθένος ώστε να τελειώσεις τη μπάλα, να βγάλεις μια σωστή υποδοχή, να περάσεις το σερβίς. Δεν ήμουν ποτέ αθλήτρια των στατιστικών. Τα κοιτάζω σίγουρα αλλά με ενδιαφέρει να προσφέρω ουσιαστικά στο παιχνίδι.
Υπάρχει κάτι πιο βαρετό από το να τελειώνει ένα παιχνίδι με λάθος σερβίς αντιπάλου;
Είναι σίγουρα βαρετό! Αλλά ανακουφίζεσαι όπως και να ‘χει.
Υπάρχει κάτι που να σε εκνευρίζει μέσα στο γήπεδο; Είτε στην ομάδα σου είτε από αντίπαλο;
Με αντίπαλο σίγουρα όχι. Δεν ασχολούμαι με τον αντίπαλο πέρα από το αγωνιστικό κομμάτι. Συνήθως θα εκνευριστώ με τον εαυτό μου. Αν κάνω κάποιο εύκολο λάθος ή κάποιο λάθος σε κρίσιμη φάση, όπως σου είπα πριν. Θα με ενοχλήσει αν η ομάδα μου έχει δυνατότητες αλλά είναι χαλαρή και δεν αντιμετωπίζει σωστά το παιχνίδι.
Έφυγε μικρή για τις ΗΠΑ. Είναι μια απόφαση που αλλάζει τον χαρακτήρα ενός παιδιού; Γιατί ήσουν σχεδόν παιδί ακόμα.
Ήταν ένα τεράστιο βήμα, όταν πήρα την απόφαση δεν είχα συνειδητοποιήσει ακόμα τι θα ακολουθήσει. Τώρα ευχαριστώ τον εαυτό μου για αυτή την απόφαση. Δεν ήταν εύκολα χρόνια αλλά έχω κρατήσει ακόμα σχέσεις με ανθρώπους από το Πανεπιστήμιο και το βόλεϊ, έχω ακόμα φίλους που παντρεύονται και με καλούν στις ΗΠΑ και αυτό είναι πολύ ωραίο. Πήγα σε μέρη που μπορεί να μην πήγαινα ποτέ, έμαθα έναν άλλο τρόπο ζωής και έμαθα και τη γλώσσα ακόμα καλύτερα.
Σίγουρα σε κάθε μέρος του κόσμου το να κάνεις σπουδές και πρωταθλητισμό είναι δύσκολο πόσω μάλλον στις ΗΠΑ. Ήταν ένα τεστ για τα όριά σου;
Ήταν βάναυσο για να πω την αλήθεια. Προσωπική ζωή δεν είχαμε καθόλου, είχαμε δύο αγώνες κάθε βδομάδα γιατί και η σεζόν είναι μικρότερη. Η πίεση ήταν υπερβολική. Θυμάμαι να ξυπνάω 5.30 το πρωί και να περπατάω μέσα στα χιόνια για να πάω στις 6.00 για προπόνηση. Αλλά ήμασταν όλες μαζί. Είχαμε τα πάντα από εγκαταστάσεις και προπονητικό επιτελείο. Είχαμε ότι ζητούσαμε αλλά υπήρχε σίγουρα αυτή η πίεση.
Σε εξέλιξε περισσότερο σαν άνθρωπο ή σαν αθλήτρια;
Και τα δύο θα έλεγα. Ως άνθρωπο σίγουρα. Και ως αθλήτρια όμως με εξέλιξε, το παιχνίδι που παίζω τώρα έχει πολλά στοιχεία από τις βάσεις που μου έδωσε τότε ο προπονητής μου.
Είναι γεγονός ότι το βόλεϊ στις ΗΠΑ δεν ήταν ακόμα στο επίπεδο που είναι τώρα αλλά οι αθλήτριες που πέρασαν από εκεί λένε συνήθως ότι εξελίχθηκαν όσον αφορά τη δουλειά που έκαναν.
Μέχρι τότε δεν είχαν πάει πολλές στις ΗΠΑ. Ήμασταν από τις πρώτες που πήγαμε τότε. Οπότε δεν είχαμε και εικόνα για το τι γίνεται εκεί. Τώρα πλέον ξέρουμε και φεύγουν πολλά παιδιά για εκεί.
Τι σε τράβηξε αργότερα στη δικαιοσύνη και τις νομικές σπουδές; Ήταν κάτι που το είχες ή που δημιουργήθηκε αργότερα;
Ήταν κάτι που μου άρεσε, πιστεύω το είχα μέσα μου. Μου άρεσε να μαθαίνω το γιατί κάποιος εγκληματεί. Βέβαια τώρα κάπως το μετανιώνω όσον αφορά το κομμάτι της επαγγελματικής αποκατάστασης. Τις γνώσεις τις έχεις και μπορεί να τις χρησιμοποιήσεις αργότερα αλλά επαγγελματικά το έχω προσπαθήσει και δεν ξέρω αν θέλω να το ακολουθήσω.
Ήταν μια περίοδος που είχες ήδη περάσει από τον ΑΟ Θήρας και μετά βρίσκεσαι να παίζεις βόλεϊ στην Αγγλία. Και αν στις ΗΠΑ ξέραμε περίπου τι επικρατεί στην Αγγλία ήταν κάτι άγνωστο;
Πριν φύγω για Αγγλία σκεφτόμουν ότι καλό είναι το βόλεϊ αλλά ας κάνω και ένα μεταπτυχιακό. Και αποφάσισα να πάω στην Αγγλία που είχε και βόλεϊ. Ήξερα ότι το επίπεδο είναι χαμηλό βέβαια αλλά δε θα έμενα εκτός. Στο Πανεπιστήμιο που ήμουν πήραμε και το πρωτάθλημα και μάλιστα έκανε recruit αθλήτριες από ΗΠΑ και άλλες χώρες επειδή ήταν σπουδές 1+1 χρόνια. Ήταν σαν να κρατιέμαι σε φόρμα και όχι σαν υψηλός πρωταθλητισμός.
Αν η εγκληματολογία είναι κάτι που δεν ξέρει τι θα φέρει μετά όσον αφορά το επαγγελματικό κομμάτι σίγουρα έχεις βρει το χόμπι σου για μετά το βόλεϊ. Τη ζωγραφική.
Μάλλον είμαστε καλλιτεχνική οικογένεια γιατί και ο αδερφός μου είναι καλλιτέχνης. Εγώ ζωγραφίζω στον ελεύθερο μου χρόνο αν και θα ήθελα να το κάνω περισσότερο.
Δεν είσαι των τοπίων όμως. Είσαι του αφηρημένου;
Ναι, δεν κάνω τοπία. Παλιότερα είχα ξεκινήσει με sketch. Ένας φίλος μου είπε «μην το κάνεις αυτό, δεν είναι δικό σου, είναι αντιγραφή». Δεν είχα πάει σε κάποια σχολή και δεν ήξερα πως να κάνω πορτρέτο οπότε ξεκίνησα με το abstract που έχει να κάνει με το να συνδυάζεις χρώματα, να φτιάξεις σχήματα. Διάβασα και κάποια βιβλία και ακολουθώ αυτό.
Σε κάποιον που ζωγραφίζει τοπία θα του έλεγες ότι η Σαντορίνη ή η Κρήτη προσφέρει περισσότερη έμπνευση;
Είναι σχετικό αυτό. Στη Σαντορίνη με το τοπίο χάνεσαι, μπορείς να εμπνευστείς. Και στην Κρήτη συμβαίνει αυτό αλλά εδώ όπου και αν περπατήσεις βλέπεις θάλασσα και είναι πιο φωτογραφικό το τοπίο.
Είσαι από τις αθλήτριες που έχουν περάσει και από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Η κατάκτηση του πρωταθλήματος με τον Παναθηναϊκό είναι η κορυφαία σου στιγμή; Όπως και να ‘χει ο τίτλος είναι πάνω από όλα.
Σίγουρα είναι σπουδαία στιγμή. Όπως και να ‘χει πως σε μια ομάδα που είναι πρωταθλήτρια. Το θυμάμαι έντονα, το έχω στο βιογραφικό μου και σίγουρα είναι μια σπουδαία στιγμή.
Και μάλιστα ένα πρωτάθλημα που δεν το ξεχνάει εύκολα κανείς γιατί γυρίσατε από το 2-0 με δύο μπρέικ. Αυτό καταλάβατε πόσο μεγάλο ήταν ή έπρεπε να περάσει χρόνος;
Ήταν επεισοδιακό αυτό το πρωτάθλημα, το θυμόμαστε όλοι. Ο αθλητής σίγουρα το βιώνει και εκείνη τη στιγμή αυτό το «τι κάναμε». Μετά από χρόνια συνειδητοποιούμε καλύτερα το τι κάναμε. Ανατροπές συμβαίνουν στον αθλητισμό και αυτό είναι το ωραίο.
Το πέρασμα από τον Ολυμπιακό ήταν μεγαλύτερο σε διάρκεια αλλά σε ιδιαίτερες συνθήκες. Ήταν μετά από πανδημία οπότε δεν είχατε κόσμο στα γήπεδα, ήταν μια μεταβατική περίοδος του Ολυμπιακού που δεν ήταν πλέον ανίκητος. Μπόρεσες να το απολαύσεις;
Ναι το απόλαυσα. Δεν έζησα γεμάτο Ρέντη με κόσμο βέβαια αλλά απόλαυσα ότι ήμουν στον Ολυμπιακό. Ήταν τα χρόνια της αλλαγής στον Ολυμπιακό αλλά σε κάθε ομάδα προσπαθώ να την εκπροσωπήσω όσο καλύτερα γίνεται και έχω κρατήσει ακόμα σχέσεις με τους ανθρώπους εκεί.
Η σύνδεση για μένα ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό είναι πως έζησες εκείνον τον τελικό στο ΟΑΚΑ με σχεδόν 5000 κόσμο ακόμα και αν ήσουν αντίπαλος. Είναι μια σπουδαία εμπειρία όπως και να ‘χει αυτό, έτσι; Δε τη ζείτε κάθε μέρα.
Είναι κάτι μεγάλο και κυρίως για το ίδιο το άθλημα αυτή η εμπειρία.
Πως είναι η αλληλεπίδραση με τον κόσμο σε αυτές τις ομάδες;
Είναι σίγουρα πιο έντονη. Αυτές οι ομάδες πάνε για το πρωτάθλημα πάντα οπότε και ο κόσμος περιμένει πάντα το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Στις χαρές θα χαρούνε, στις λύπες θα λυπηθούν μαζί σου αλλά με πιο έντονα συναισθήματα.
Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι στο ελληνικό βόλεϊ θα ήταν προφανώς να το κάνεις επαγγελματικό να φανταστώ;
Αυτό το κομμάτι προσπαθεί ο ΠΑΣΑΠ και οι αθλήτριες χρόνια να το αλλάξουμε. Η αλήθεια είναι πως το έχω βαρεθεί πλέον γιατί ενώ το λέμε συνέχεια και του έχουμε δώσει προβολή δεν αλλάζει κάτι. Πιστεύω ότι θα πάρει χρόνο. Κάποια στιγμή θα γίνει επαγγελματική η λίγκα, δε νομίζω ότι θα το προλάβουμε εμείς αλλά θα το προλάβουν οι επόμενες γενιές. Θέλουμε σίγουρα ασφάλιση ώστε ο αθλητής να ξέρει ότι θα έχει ένσημα και ασφάλιση. Δεν είμαι η αρμόδια για να το κάνει αλλά ελπίζω κάποια στιγμή να γίνει.
Έχεις πει ότι θα ήθελες τα μικρά παιδιά να βλέπουν τις αθλήτριες ως πρότυπα. Εδώ στη Σαντορίνη το βιώνεται αυτό, η αλληλεπίδραση με τα παιδιά είναι πιο άμεση. Αυτό συνέβαινε και με εσένα μικρή;
Ναι βέβαια, πηγαίναμε στα γήπεδα, βγάζαμε φωτογραφίες, ζητούσαμε φανέλες.
Τι θα έλεγες στη 12χρονη Μαρία όταν ξεκινούσε το ταξίδι της ως αθλήτρια;
Θα συμβούλευα να προσέχει περισσότερο το σώμα της ώστε να δέσει σε βάθος χρόνου. Δε θα άλλαζα κάτι άλλο. Θα πρέπει να κάνεις λάθη ώστε να μάθεις από αυτά γιατί διαμορφώνουν το χαρακτήρα. Τα καλοκαίρια μου, για παράδειγμα, όταν πήγαινα για beach volley θα ήθελα να δουλεύω περισσότερο το σώμα μου γιατί αυτό είναι και το εργαλείο της δουλειάς μας.
