Μισός αιώνας συν 3 χρόνια. Από τότε που ο Παναθηναϊκός άλλαξε το στάτους του. Καθόρισε το dnaτου. Έκανε την… έκρηξη που τον μετέτρεψε για πάντα σε κάτι ξεχωριστό. Ένα σημείο αναφοράς το οποίο όσο κι αν προσπαθούν πολλοί και διάφοροι, ούτε το «λερώνουν», ούτε το μειώνουν.
Αναμνήσεις για τους περισσότερους δεν υπάρχουν. Είναι τα αφιερώματα, οι διηγήσεις των πρωταγωνιστών, οι στιγμές που σε κάνουν να ανατριχιάζεις ενώ δεν έζησες. Στα είπε ο πατέρας σου, ο παππούς σου, κάποιος τέλος πάντων. Κι ενώ προχωρά η ζωή σου, κάθε τόσο συναντάς αυτές τις δύο λέξεις που συνδεδεμένες ηρεμούν την ψυχή σου: Παναθηναϊκός Γουέμπλεϊ.
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1908. Το… αίμα που κυλά στις φλέβες του όμως, άλλαξε το 1971. Εκεί ήρθε αυτή η καψούρα με την Ευρώπη την οποία δύσκολα μπορεί να εξηγήσει κάποιος, αλλά είναι τόσο απλό. Ο Παναθηναϊκός έδειξε στους Έλληνες τι είναι να πετυχαίνεις εκτός συνόρων. Τι σημαίνει να τους κάνεις να σε κοιτούν και να χαμηλώνουν το βλέμμα. Μια πορεία μέχρι το τέλος. Μέχρι τον αγώνα που σε βρήκε απέναντι σε μία απ’ την πιο μυθική ομάδα όλων των εποχών. Τον Άγιαξ του Γιόχαν Κρόιφ. Η στιγμή της ύπαρξής σου. Το σημείο μηδέν που καθόρισε το ποιος είσαι και θα είσαι για πάντα. Παρά τις αναποδιές, τα «χαστούκια», τις πίκρες.
Απ’ τη στιγμή που είναι τελικός πρωταθλητριών, αυτόματα συνιστά τη μεγαλύτερη επιτυχία ever. Το καταλάβατε και φέτος με την επιτυχία του Ολυμπιακού που πήρε το Conference League. Δεν το χαρακτηρίζουμε όπως έκαναν οι ίδιοι πριν συμμετάσχουν εκεί. Αντί να πανηγυρίσουν τη νίκη της ιστορίας τους, παλεύουν με… νύχια και δόντια να πείσουν πως ξεπέρασαν τον Παναθηναϊκό. Μοναδικό επιχείρημα η κατάκτηση έναντι του να είσαι φιναλίστ. Το που είναι μια λεπτομέρεια που αλλάζει τα πάντα, αλλά τέτοια μέρα μην το συνεχίσουμε. Απλά δείτε τις φιναλίστ, τις ομάδες που έχασαν το πρωταθλητριών / Champions League ενώ πήγαν τελικό. Και πείτε μας σε ποια χρονιά δε θα έπαιρναν… περίπατο το αντίστοιχο Conference League αν υπήρχε.
Ποδοσφαιρικά μπορούμε να αναλύσουμε για ώρα το αν ήταν το Γουέμπλεϊ μεγαλύτερη και δυσκολότερη επιτυχία, συγκριτικά με τα ημιτελικά του 1985, ακόμη περισσότερο τα ημιτελικά του 1996, ή ακόμη περισσότερο τους «8» του Champions League το 2002 μετά από δύο φάσεις ομίλων!
Όλα αυτά βέβαια, άρχισαν στο Γουέμπλεϊ. Εκεί… γλυκάθηκε ο Παναθηναϊκός. Εκεί έμαθε. Εκεί ξέφυγε. Πέρασαν 53 χρόνια. Κάποια γεμάτα δόξα, κάποια γεμάτα πίκρα. Η αφετηρία όμως, ήταν το 1971. Τέλος δεν υπήρξε και δε θα υπάρξει ποτέ. Αν υπάρξει, πάλι ο Παναθηναϊκός θα το καθορίσει και κανείς άλλος. Πώς να το κάνουμε; Άλλο ο κλασικός μαραθώνιος κι άλλο να τρέξεις 3 χλμ και να πανηγυρίζεις την πρωτιά.
Το μεγαλείο του Παναθηναϊκού, το μεγαλείο του επιτεύγματος θα είναι πάντα χαραγμένο στην ιστορία με ολόχρυσα γράμματα. Ο Τάμεσης θα είναι πράσινος, πάντα θα έχουμε στο Λονδίνο μια δουλειά. Δοξάζοντας τους ανθρώπους που το κατάφεραν και το έμβλημα που είχαν στην καρδιά.
Πρώτα και πάνω απ’ όλα όμως, το Γουέμπλεϊ είναι πάντα ο οδηγός για τον ίδιο τον Παναθηναϊκό. Μοιάζουν κωμικές οι συγκρίσεις με το σήμερα, αλλά ο πήχης μπήκε τότε. Ψηλά; Απλησίαστα; Δεν έχει καμία σημασία. Εκεί είναι. Όποιος αγαπά τον Παναθηναϊκό, όποιος ασχολείται μαζί του το γνωρίζει. Με την επίγνωση του σήμερα, αλλά κυρίως με την υπενθύμιση του τι σημαίνει αυτός ο σύλλογος, η ιστορία πρέπει να συνεχιστεί. Ομαλά και όχι ως δυσάρεστη φάρσα όπως τη ζούμε τα τελευταία χρόνια.
Τιμή και δόξα σε όσους συνέβαλαν, σε όσους το έζησαν, σε όσους το έχουν πάντα οδηγό στην ψυχή τους για το τι είναι ο Παναθηναϊκός. Χρόνια πολλά στους Παναθηναϊκούς, ψηλά το κεφάλι, υποστηρίζετε κάτι τόσο ξεχωριστό που δεν μπορούν να το «λερώσουν».
Υ.Γ. Η μεγαλύτερη βρωμιά της προπαγάνδας που εννοείται δουλεύει στο… φουλ από το 1971, είναι η υπενθύμιση δηλώσεων της Δέσποινας Παπαδοπούλου. Η οποία στην ίδια συνέντευξη είχε αναφέρει πως στην χούντα τους έστελναν διακοπές στα ξερονήσια και δεν είχε βασανιστεί ποτέ κανείς.
