Ο Βασίλης Καραγκούνης τοποθετείται μεταξύ άλλων για την πρόσφατη αναμέτρηση με τον «Δικέφαλο», τους στόχους που θέτουν στη «μαύρη θύελλα», την επιλογή του να αγωνιστεί στη Γεωργία και την κορυφαία του στιγμή που, κατά τον ίδιο μπορεί να ακούγεται ίσως τρελή, αλλά ταυτόχρονα του έδωσε την ευκαιρία να διαχωρίσει την ήρα από το στάρι.
Ξετυλίγοντας το κουβάρι της συζήτησης, ο 28χρονος ποδοσφαιριστής μιλά αρχικά για τον αγώνα της Τούμπας: «O ΠΑΟΚ είναι ομάδα με μεγάλη δυναμική και μπάτζετ, έχει ποιοτικό σύνολο με καλές μονάδες. Θεωρώ ωστόσο ότι δεχθήκαμε τα γκολ από δικά μας λάθη και αρκετά νωρίς. Είχαμε κλασσικές ευκαιρίες για να βάλουμε ένα τέρμα αλλά γνωρίζαμε με τι αντίπαλο πάμε να παίξουμε, κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε».
Ακολούθως για την Καλαμάτα και τα όσα αποζητά φέτος, ο Καραγκούνης δηλώνει: «Έχουμε ποιοτικό υλικό, ένα από τα καλύτερα στη δεύτερη κατηγορία που μπορεί να σταθεί και στην πρώτη. Ο καθένας γνωρίζει πού πρέπει να βρίσκεται η ομάδα, ποια είναι η δυναμική της και τι ιστορία υπάρχει πίσω.
Η Καλαμάτα έχει έναν πρόεδρο που είναι κοντά της, θέλει να υλοποιήσει τον στόχο της ανόδου, με το δικό της γήπεδο και προπονητικό κέντρο, υπάρχουν όλες οι προδιαγραφές που θέλει κάποιος σε έναν σύλλογο.
Τόσο εμείς όσο και οι φίλαθλοι θέλουμε να βρίσκεται στην Α' εθνική και θα δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Από εκεί και πέρα κοιτάμε και δουλεύουμε ξεχωριστά για κάθε παιχνίδι θέλοντας να συνεχίσουμε με θετικό πρόσημο ώστε να κάνουμε τον απολογισμό στο τέλος».
Πριν τη μεσσηνιακή ομάδα, ο Βασίλης Καραγκούνης επέλεξε να συνεχίσει την καριέρα του στη Γεωργία και την Τορπέντο Κουτάισι. Μπορεί το άκουσμα της χώρας και του πρωταθλήματος να προκαλεί ερωτηματικά σε κάποιον ως προς το γιατί κάποιος να προχωρήσει σε μία τέτοια επιλογή, όμως ο ίδιος το αντιμετώπισε ως «πρόκληση».
«Ένας λόγος που επέλεξα τη Γεωργία είναι ότι θεώρησα πως πρόκειται για πρόκληση, πάντα με ιντριγκάρει το άγνωστο. Αυτό είναι που με έχει εξελίξει κυρίως σαν άνθρωπο μέχρι τώρα αλλά και σαν ποδοσφαιριστή. Η χώρα έχει ποδοσφαιρική ποιότητα, αντιμετώπιζα ομάδες που είχαν πλάνο και στόχευαν να παίξουν ποδόσφαιρο, από τις κορυφαίες στο πρωτάθλημα μέχρι τις τελευταίες. Σίγουρα ξεχωρίζει ο Χβίτσα Κβαρατσχέλια, οι Γεωργιανοί τον είχαν ψηλά τα τελευταία χρόνια, έφυγε σε μικρή ηλικία στη Ρωσία και κατάφερε πλέον να πρωταγωνιστεί στη Νάπολι. Τον αντιμετώπισα μία φορά στο πρωτάθλημα (σ.σ αγωνίστηκε στη Ντινάμο Μπατούμι μετά τη Ρουμπίν Καζάν, καθώς διεκόπη το συμβόλαιό του λόγω της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία) πριν συνεχίσει στους «παρτενοπέι», είναι ένα παιδί με μεγάλη ποιότητα».
Ρωτώντας τον παίκτη του Νίκου Αναστόπουλου σχετικά με τη στιγμή που ξεχωρίζει έως τώρα στην καριέρα του, τη ζωή του ευρύτερα, θα περίμενα, όπως όλοι λογικά, να ακούσω ένα παιχνίδι, έναν αντίπαλο, μία διάκριση εντός των τεσσάρων γραμμών και όχι άδικα καθώς διαθέτει ένα πλούσιο βιογραφικό με αρκετές ομάδες και τρεις χώρες (Ιταλία, Κύπρος και Γεωργία) πέραν της δικής μας.
Ο ίδιος του όμως περιγράφει στο SDNA γλαφυρά τι ξεχωρίζει: «H στιγμή ίσως ακουστεί λίγο τρελή, η καλύτερη περίοδος της καριέρας μου ήταν όταν έμεινα δίχως ομάδα, το καλοκαίρι του 2017 που τελείωσα από τον Ηρακλή. Εκεί ξεκαθάρισαν τα πάντα, έγινα καλύτερος. Από εκεί που το κινητό μου ήταν πάντα γεμάτο μηνύματα και κλήσεις, εκείνη τη χρονιά δεν χτύπαγε από κανέναν, δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ κανείς, οι μόνες επαφές που είχα ήταν από τη μάνα μου, τον πατέρα μου και τον αδερφό μου. Ο τελευταίος άλλωστε είναι και η αιτία που έπαιξα ποδόσφαιρο, με επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και είμαστε πάντα μαζί, σε οτιδήποτε και αν κάνουμε».
Το κομμάτι της ψυχολογίας και ο ανθρώπινος παράγοντας πίσω από τη βιτρίνα του ποδοσφαιριστή είναι ομολογουμένως ένα ευαίσθητο ζήτημα, στο οποίο πολλοί κοιτάνε από την άλλη, κάποιοι λίγοι ενδιαφέρονται και σίγουρα αρκετοί το αντιμετωπίζουν επιφανειακά. Τον Οκτώβριο του 2021 ο Νίκος Τσουμάνης βρήκε τραγικό θάνατο συγκλονίζοντας την αθλητική και όχι μόνο κοινωνία.
O Βασίλης Καραγκούνης απασφαλίζει: «Υπάρχει ένας άνθρωπος που να είναι ιδιοκτήτης σε ομάδα και να ασχολήθηκε σε αυτό το κομμάτι; Να έπιασε έναν παίκτη και να τον ρωτήσει αν περνάει καλά; Αν έχει βιοποριστικά προβλήματα ή είναι καλά μέσα του; Ήμουν συμπαίκτης με τον Τσουμάνη στον Άρη, όταν το έμαθα με έπιασε ανατριχίλα. Μοιραστήκαμε τα ίδια αποδυτήρια, κάναμε παρέα στη Θεσσαλονίκη, έφτασε ένας άνθρωπος στο σημείο αυτό. Αναρωτιέται κανείς ποτέ για τους εργαζόμενους που έχει αν είναι όλα καλά; Η κριτική που δέχεται ένας αθλητής από δημοσιογράφους και γενικότερα μπαίνει σε ένα ορθογώνιο. Δεν μπαίνει ποτέ κανείς στη διαδικασία να αναρωτηθεί για βαθύτερα πράγματα, βλέπουν επιφανειακά το τι συμβαίνει.
Εκεί πρέπει να βρεθεί μία φόρμουλα, καθώς το ποδόσφαιρο είναι αλυσίδα και έχει χωριστεί σε στρατόπεδα, από τη μία οι διοργανώτριες και από την άλλη οι ιδιοκτήτες των ομάδων. Χρειάζεται συγκεκριμένη δομή ώστε να υπάρξει ομαλή ροή του ποδοσφαίρου, πώς αλλιώς θα πάει μπροστά; Πώς ένα παιδί που σκέφτεται να γίνει ποδοσφαιριστής, να πει ότι αξίζει να ασχοληθεί με αυτό στην Ελλάδα; Aς γίνει επιτέλους μία αρχή...».
