Ο ΠΑΟΚ στη Λαμία πάντα κερδίζει. Απλά έχει σημασία το πως. Στο 27΄είχε ολοκληρώσει τη σεμνή τελετή και απλά έμελλε να βάλει μία πινελιά από αυτές που θα έπρεπε να έχουν θέση σε σήμα εκπομπής. Το τρίτο γκολ ήταν ένα ποίημα απ όπου κι αν το πιάσεις. Συγχρονισμός, ομαδικότητα, αποτελεσματικότητα, ταχύτητα, εκτέλεση σε σωστό χρόνο, μισή ομάδα πάτησε περιοχή, όλα στην εντέλεια.
Το τελικό 3-0 για τον ΠΑΟΚ είναι δίκαιο, απέναντι σε μία ομάδα που δεν τη λες και εύκολη. Η Λαμία πάντα παλεύει, απλά έπεσε πάνω στον πιο αποφασιστικό ΠΑΟΚ της σεζόν.
Όταν είσαι καλά, ακόμα και οι ατυχία σου γίνεται τύχη. Ο τραυματισμός του Μουργκ έφερε τον Νάρεϊ νωρίς στο γήπεδο και ο Γερμανός έμελλε να είναι ο πλέον κομβικός. Ο Ολιβέιρα σκόραρε αλά Βουτσάς χωρίς να το καταλάβει από το γύρισμα της αναγκαστικής αλλαγής του Λουτσέσκου, δικό της κλέψιμο ξεκίνησε τη φάση του δεύτερου γκολ και ήταν η τελευταία επαφή πριν το λάθος του Μπεχαράνο και θα μπορούσε να είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής αν έμπαινε απλά με τη μπάλα στα δίχτυα από την πάσα του Κωνσταντέλια. Εννοείται πως είναι μέσα και στη συνεργασία του τρίτου γκολ, αλλά εκεί και ποιος δεν ήταν.
Η γενική εικόνα ήταν βέβαια πως ο Λουτσέσκου μια χαρά το είδε το ροτέισον. Ο Λύρατζης με τον Νάσμπεργκ έφεραν ηρεμία στην άμυνα, ο Ντάντας με τον Αγκούστο έσπαγαν την πίεση των γηπεδούχων με περίσσια άνεση, ενώ όταν έπρεπε να ανεβάσουν ρυθμό η μπάλα χανόταν. Και όταν ο ρυθμός έπρεπε να πέσει, η μπάλα στον Κοτάρσκι και ξέρει αυτός.
Ο ΠΑΟΚ έχει βρει ένα μοτίβο που αυτά τα παιχνίδια μπορεί να τα καθαρίζει. Η παρένθεση του Περιστερίου, σίγουρα πόνεσε αλλά ήταν και αρκετά εκπαιδευτική. Και επειδή πολλοί ήταν αυτοί που ειρωνεύτηκαν την τοποθέτηση του Αναστασιάδη στην ομάδα πως αυτή παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο αυτή τη στιγμή, επειδή αυτό είναι κάτι πολύ υποκειμενικό και μπορεί να αδικήσει άλλες ομάδες που όντως κάνουν αρκετά πράγματα καλά, υπάρχουν στιγμές που ο ΠΑΟΚ παίζει εξαιρετικά. Που δεν έχει να ζηλέψει απολύτως τίποτα. Και αν πιάσουμε την αφετηρία του σε σχέση με τους υπόλοιπους, είναι με διαφορά η πιο γρήγορα αναπτυσσόμενη ομάδα.
Χρονικά, σε σχέση με τον αγώνα της Λαμίας, είχε προηγηθεί η διαρροή της μεταγραφής Τάισον στον ΠΑΟΚ. Μιλάμε για έναν τεράστιο ποδοσφαιριστή που έρχεται στον ΠΑΟΚ στα 35 του. Προφανώς και θα μπορούσε να έρθει και στα 33 του όταν και αποχώρησε από την Σαχτάρ ως ένας από τους σημαντικότερους παίκτες της ιστορίας της. Μέχρι δύο σεζόν πριν, ομίλους Τσάμπιονς Λιγκ έπαιζε ο άνθρωπος.
Σε αυτές τις ηλικίες λοιπόν, υπάρχουν δύο ειδών παίκτες. Οι τύπου Βαλμπουενά, ο οποίος αν δεν κάνω λάθος στα 35 πλας ήρθε στον Ολυμπιακό και για δύο σεζόν ήταν σημείο αναφοράς του και οι τύπου Καγκάβα που ακόμη και σήμερα νομίζουμε πως η παρουσία του στον ΠΑΟΚ δεν έγινε ποτέ. Πως ήταν ένα κακό όνειρο.
Επειδή δόξα το Θεό, λεφτά για επαγγελματικά προγράμματα έχουμε, οι πρόσφατες εμφανίσεις του – πριν ένα μήνα και κάτι ψιλά δηλαδή – μια χαρά είναι. Και αθλητικά και ποιοτικά. Το πρέσινγκ του υπαρκτό, οι δυνάμεις του κανονικές, οι επινοήσεις του οι γνωστές. Γεμάτα παιχνίδια έπαιζε εκεί, όχι 15λεπτά.
Συμπληρώνοντας λοιπόν όλα τα παραπάνω, μιλάμε για έναν παίκτη που ξέρει προσωπικά ο Μπότο και που προπονούσε στα καλύτερά του χρόνια ο μπαμπάς Λουτσέσκου. Προφανώς υπάρχει η εικόνα.
Σε επίπεδο χαρακτηριστικών, προφανώς και είναι αυτό που ψάχνει ο ΠΑΟΚ. Παίκτης που με ευκολία παίζει άξονα και αριστερά, εκπληκτικός στο συνδυαστικό ποδόσφαιρο, με νούμερα.
Και πάμε στο τελευταίο κομμάτι, που είδα αρκετούς να σχολιάζουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ΠΑΟΚτσήδες και μη.
Αν μία ομάδα έχει δικαίωμα να εντάξει έναν τέτοιο παίκτη αυτή τη στιγμή στο ρόστερ της, αυτή είναι ο ΠΑΟΚ. Έχοντας δέκα παίκτες ακαδημίας στο ρόστερ, δύο εξαιρετικά πρότζεκτ ξένων παικτών στη σύνθεσή του, δικαιούται αν μη τι άλλο να προσθέσει εμπειρία για να δέσει καλύτερα το γλυκό.
Με την τοποθέτηση του Τάισον στην ενδεκάδα, ο ΠΑΟΚ θα έχει τρεις όβερ 30 ετών ποδοσφαιριστές σε αυτή. Τον μικρότερο αριθμό σε σχέση με τους ανταγωνιστές του.
Ας ευχηθούμε όλοι λοιπόν ο Τάισον να είναι καλά, γιατί πλην του ΠΑΟΚ τον έχει ανάγκη και το πρωτάθλημα.
