Πώς τα φέρνει έτσι το μπασκετάκι και καταλήγουμε στο τέλος να λέμε πάντα το ίδιο, την κλισέ ατάκα για το δίκαιο και το αξιοκρατικό... Οσα συνέβησαν φέτος στην Basket League ήταν πάλι στο πλαίσιο του «το μπάσκετ είναι δίκαιο άθλημα» ή «στο μπάσκετ κερδίζει πάντα ο καλύτερος». Βγάζοντας έξω τον Ολυμπιακό που αποφάσισε να βγάλει τα μάτια του μόνος του, οι ομάδες που με βάση την συνολική τους εικόνα άξιζαν να βρίσκονται αντίπαλοι του Παναθηναϊκού ήταν ο Προμηθέας κατά πρώτο λόγο και το Περιστέρι κατά δευτερο.
Η ομάδα του Πεδουλάκη είχε την ατυχία να πέσει πάνω στο μεγάλο φαβορί στα ημιτελικά. Η ομάδα του Γιατρά έγινε η πρώτη από την περιφέρεια που καταφέρνει να φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής.
Αν και οι Πατρινοί εγκλημάτισαν στα τελευταία 30'' με τις χαμένες βολές και την άρνηση να κάνουν φάουλ στην τελευταία επίθεση της ΑΕΚ, πήραν τελικά αυτό που άξιζαν με βάση την εικόνα, την επένδυση και τη σοβαρότητα που έχουν δείξει τα τελευταία χρόνια.
Κακά τα ψέματα, η «Ενωση» δεν ήταν αυτή που ήθελε ο Μάκης Αγγελόπουλος, αλλά και ο κόσμος της σε όλη τη διάρκεια της σεζόν. Δεν είναι (μόνο) αυτό το αποτέλεσμα. Είναι η συνολική εικόνα φέτος, η οποία δεν είχε καμία απολύτως σχέση με την περσινή. Το βασικό πρόβλημα στη φετινή ΑΕΚ ήταν η έλλειψη ταυτότητας. Αν ρωτήσεις έναν φίλο της ΑΕΚ που παρακολούθησε όλα τα παιχνίδια να σου πει ποια ήταν τα δύο - τρία χαρακτηριστικά αυτής της ομάδας, εκτιμώ πως θα το σκεφθεί πολύ για να δώσει απάντηση. Ο Μπάνκι δεν απέτυχε λόγω αποτελεσμάτων, απέτυχε γιατί κανείς δεν θα θυμάται τι μπάσκετ έπαιξε η φετινή ΑΕΚ.
Από την άλλη ο Προμηθέας. Ενα υγιές σωματείο που κάνει άλματα προόδου από την πρώτη του χρονιά στην Α1. Επενδύει στο άθλημα και αντιμετωπίζει με σοβαρότητα τις καταστάσεις. Το ζευγάρι του τελικού ήταν απόλυτα αντιπροσωπευτικό των όσων είδαμε σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Ενας Παναθηναϊκός που με τα όποια προβλήματα επί Πασκουάλ έδειξε πως ήταν καλύτερος από τους αντιπάλους και απέναντι η πιο ευχάριστη έκπληξη της σεζόν, ο Προμηθέας, που άξιζε και με το παραπάνω αυτή την επιτυχία.
Μια επιτυχία που έχει βεβαίως τη σφραγίδα δύο ανθρώπων: Του μεγαλομετόχου Βαγγέλη Λιόλιου και του προπονητή Μάκη Γιατρά. Είναι δύσκολο σε τέτοιες εποχές να πιστεύεις στο πλάνο, να βαδίζεις βάσει σχεδίου και να στηρίζεις τον άνθρωπο που βρίσκεται στην άκρη του πάγκου. Ο Γιατράς θα πρέπει να αισθάνεται υπερήφανος για το κατόρθωμά του. Εχει κάθε λόγο. Εχει όλα τα δίκια με το μέρος του. Συνεχίζει την παράδοση των καλών Ελλήνων προπονητών και πέτυχε κάτι που δεν είχε καταφέρει κανείς άλλος στο παρελθόν.
Το πρόβλημα για το ελληνικό μπάσκετ βεβαίως ξεκινά από 'δω και πέρα... Γιατί από αύριο δεν θα συζητάμε για το ποιος θα είναι ο νικητής του φετινού πρωταθλήματος, αλλά το αν η σειρά θα τελειώσει με 3-0 ή 3-1. Στην ουσία ένας τελικός ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και μια ομάδα εκτός περιφέρειας αποτελεί τεράστιο κέρδος για το ελληνικό μπάσκετ, αλλά πόσο να «επενδύσεις» σ' αυτό όταν οι διαφορές που χωρίζουν τις δύο ομάδες είναι χαώδεις; Μακάρι να 'χαμε άλλους πέντε σαν τον Προμηθέα, αλλά όσο η διαφορά είναι τόσο μεγάλη τόσο στους τελικούς θα ψάχνουμε το τελικό σκορ της σειράς και όχι τον νικητή.
