Το καλοκαίρι που μας αποχαιρέτησε πριν από μερικές ημέρες, ήταν αναμενόμενα εντελώς διαφορετικό για τον Ολυμπιακό. Ο οργανισμός άλλαξε ρότα μετά από τέσσερα χρόνια σε αγωνιστικό επίπεδο, δίνοντας το χρίσμα του τεχνικού ηγέτη, σε ένα από τους πιο καταξιωμένους εν ενεργεία προπονητές. Ο μέχρι πριν μερικούς μήνες προπονητής του Λεμπρόν Τζέιμς στους Καβαλίερς, Ντέιβιντ Μπλατ, είναι πλέον μόνιμος κάτοικος ΣΕΦ, ο ελληνικός «κορμός», που είναι σήμα κατατεθέν των τελευταίων χρόνων, είχε μόνο μία διαρροή (σημαντική, αλλά αντικαταστάθηκε ιδανικά), ενώ η στελέχωση του ρόστερ, έγινε σε μεγάλο, αν όχι σε απόλυτο, βαθμό στα πρότυπα του 2011/12, που αποτελεί για τους «ερυθρόλευκους» τη σεζόν της... αλλαγής.
Παίκτες νέοι σε ηλικία, με προοπτικές, «δίψα» και ταλέντο, αλλά όχι μεγάλο όνομα, πλαισίωσαν τους ήδη υπάρχοντες, με γνώμονα να παρουσιαστεί στο παρκέ μία πιο «φρέσκια», πιο σωστά δομημένη και πιο κοντά στο μοντέλο που οι αδελφοί Αγγελόπουλοι με επιτυχία καθιέρωσαν πριν από μερικά χρόνια. Όλα αυτά, έχουν διαφοροποιήσει σε μεγάλο βαθμό και το συναίσθημα των φιλάθλων, που περιμένουν πως και πως την έναρξη των επίσημων υποχρεώσεων. Οι περισσότεροι, έχουν μια γλυκιά προσμονή-αγωνία, για το τι διαφορετικό θα παρουσιάσει ο Ολυμπιακός στο παρκέ, πόσο θελκτικό μπάσκετ θα παίξει, μετά από μία διετία στασιμότητας και ανομβρίας, και στο διά ταύτα, που μπορεί να φτάσει σε επίπεδο διακρίσεων.
Αυτή η αναμονή, είναι προϊόν της σημαντικότερης επένδυσης (έχει σημασία η λέξη) που έχουν κάνει τα τελευταία χρόνια οι ιδιοκτήτες της ΚΑΕ. Η πρόσληψη του Ντέιβιντ Μπλατ με όλες τις περγαμηνές και τους τίτλους που τον συνοδεύουν, αποτελεί, χωρίς αμφιβολία, την καλύτερη κίνηση που έκανε ο οργανισμός τα τελευταία χρόνια. Ασφαλώς και κανένας προπονητής από μόνος του δεν εξασφαλίζει τίτλους και επιτυχίες, όμως από τις πρώτες ημέρες της δουλειάς του Αμερικανού, ο τρόπος που έχει κερδίσει τους παίκτες και η προσωπικότητά του, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές και αντικατοπτρίζει το μέγεθος της επιτυχίας. Όχι μόνο στο ότι πείστηκε ο συγκεκριμένος, έχοντας το απόλυτο κουμάντο σε όλα όσα αφορά την ομάδα, αλλά κυρίως διότι ο τρόπος που σκέφτεται και ενεργεί για το μπάσκετ, συνάδει απόλυτα με την φιλοσοφία του Ολυμπιακού.
Στον σχεδιασμό της επόμενης ημέρας, οι Αγγελόπουλοι, έκαναν την πιο δυνατή και ακριβή κίνησή τους με το «καλημέρα», μία κίνηση που αγωνιστικά, μπορεί να παρομοιαστεί με τοποθέτηση χρημάτων στην... τράπεζα, έχοντας πολλές ασφαλιστικές δικλίδες, για την αποδοτικότητα τους. Με την ιδιοσυγκρασία του συγκεκριμένου ανθρώπου-προπονητή, το ταίριασμα φιλοσοφιών που αναφέρθηκε πιο πάνω, αλλά και τη δεδομένη αγάπη του για την Ελλάδα, ο Μπλατ έχει όλες τις προϋποθέσεις, με τους κατάλληλους χειρισμούς να μείνει για παραπάνω από δύο χρόνια στον «ερυθρόλευκο» πάγκο. Είναι άλλωστε δεδομένο, πως πολύ δύσκολα θα υποστεί τη «ζημιά»-φθορά των ελλήνων προκατόχων του από την πίεση για το αποτέλεσμα, τον περίγυρο, την τοξικότητα που υπάρχει από την «αιώνια» αντιπαλότητα και τους απαιτητικούς οπαδούς, που ισοπεδώνουν χωρίς ιδιαίτερη σκέψη και φειδώ.
Στο μεσοδιάστημα της προαναφερθείσας αναμονής για το... καινούργιο, οι αδελφοί Αγγελόπουλοι, εκτός από την επένδυση, προχώρησαν και σε μία ακόμα θυσία. Καθιερωμένη κάθε καλοκαίρι από τη στιγμή που ανέλαβαν τα ηνία, αλλά με ξεχωριστή σημασία φέτος. Προχώρησαν σε μία ακόμα Αύξηση Μετοχικού Κεφαλαίου ύψους 11,82 εκατομμυρίων ευρώ για «ζημιές» προηγούμενων σεζόν, ούτως ώστε να είναι απόλυτα υγιής οικονομικά η εταιρεία και να βαδίζει σε στέρεες, απ' όλες τις απόψεις, βάσεις. Λίγους μήνες μετά από τον «πόλεμο» δημοσιευμάτων, φημών και εμπαιγμών από το εν Ελλάδι αντίπαλο στρατόπεδο, πως αποχωρούν, πουλάνε τις μετοχές, δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν και άλλα τέτοια κωμικοτραγικά.
Αθόρυβα και χωρίς καμία πρόθεση να το διαλαλήσουν (άλλοι στη θέση τους δεν θα προλάβαιναν να βγάζουν ανακοινώσεις), έβγαλαν από την τσέπη τους ένα ακόμα τεράστιο ποσό, για την αγάπη τους και την τρέλα τους για τον Ολυμπιακό. Χωρίς να απαιτούν το παραμικρό, ακόμα και από τον ίδιο τον κόσμο της ομάδας, που σε πολλές περιπτώσεις δεν τους έχει ανταποδώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Με τα λάθη που έχουν κάνει κατά καιρούς, είναι εδώ και στηρίζουν δυναμικά. Με ακόμα περισσότερη αφοσίωση και μεράκι, με ακόμα μεγαλύτερα σχέδια, όπως είναι η σκέψη για το νέο γήπεδο, που όλα δείχνουν πως θα υλοποιηθεί. Η διαφορά της επένδυσης με τη θυσία, έγκειται στο ότι όταν επενδύεις, φιλοδοξείς να πάρεις κάτι πίσω (υλικά, ή έστω ηθικά), ενώ όταν θυσιάζεσαι με δεκάδες εκατομμύρια, για να είσαι σωστός οικονομικά απέναντι στην ομάδα, στο Κράτος κλπ, πηγαίνεις απλά ακόμα πιο βαθιά τον... πάτο του βαρελιού, με τον οποίο κάλλιστα θα μπορούσε να παρομοιαστεί η ενασχόληση με το ελληνικό μπάσκετ.
Το σίγουρο, είναι ότι ο Ολυμπιακός μπαίνει στη νέα του εποχή, ή αν θέλετε γύρισε αγωνιστικά σελίδα, έχοντας -σε πείσμα όσων βάζουν... τρικλοποδιές εντός και εκτός παρκέ-, στέρεες βάσεις και διοικητική σιγουριά. Μπορεί στην παρούσα φάση να μην συλλαμβάνουν άπαντες τη σπουδαιότητά του γεγονότος, όμως αποτελεί την ξεκάθαρη πραγματικότητα...
ΥΓ1: Η πενταετής χορηγική συμφωνία με την στοιχηματική εταιρεία Bwin, εκτός από το πρωτοφανές ποσό για τα ελληνικά δεδομένα που εξασφαλίζει για τα ταμεία της ΚΑΕ, αποδεικνύει το πόσο μεγάλα άλματα καθιέρωσης έχει κάνει το brand της ομάδας τα τελευταία χρόνια. Ένας Παγκόσμιος κολοσσός, αποφασίζει να χορηγήσει για πρώτη φορά ομάδα μπάσκετ και αυτό τα λέει όλα... Σε συνδυασμό με την κοινωνική δράση με την οποία θα συνδυαστεί για τα 40 χιλιάδες παιδιά της Ένωσης «Μαζί για το παιδί», δημιουργεί το απόλυτα επιτυχημένο και ουσιαστικό σε όλα τα επίπεδα, «πακέτο» συνεργασίας.
ΥΓ2: Η εξομολόγηση του ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ, Σπύρου Γιαννιώτη, για το πρόβλημα δυσλεξίας που αντιμετώπισε στα μαθητικά του χρόνια και πως το χειρίστηκε για να το μετατρέψει σε μία μυθική αθλητική καριέρα, θα πρέπει να αποτελέσει εγχειρίδιο για όλους τους γονείς. Για οποιοδήποτε πρόβλημα ή δυσκολία και αν αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους.
