MENU

Του Παναθηναϊκού δεν του έλειπε ένα πρωτάθλημα. Είχε πάρει 40. Του έλειπε επί μια διετία το όραμα, η ελπίδα, η προοπτική. Όταν τα ξαναβρήκε, όλα μπήκαν στη θέση τους. Στην Ελλάδα οι ισαποστάκηδες, αυτοί που αρέσκονται σε πολιτικές χειραψίες και να τα έχουμε με όλους καλά, συνηθίζουν να λένε ότι «όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη», «όλοι οι οπαδοί είναι ίδιοι», τσουβαλιάζουν ομάδες, πρόσωπα, κρίνουν με βάση το τι αρέσει στο κοινό κι όχι με την αλήθεια.

Η αλήθεια είναι κάτι υποκειμενικό αν δεν ειναι αριθμοί ή ένα fact. Πχ ότι το 41 είναι μεγαλύτερο από το 14. Αν κάποιοι το θεωρούν ισοδύναμο (επειδή περιέχουν μέσα και το 1 και το 4), τότε προφανώς θεωρούν και τα μεγέθη τέτοια. Αν στο ένα γήπεδο είναι 10.000 και στο άλλο 1.000 τότε είσαι ψεύτης αν θεωρείς τις δυο ομάδες ίδιας δυναμικής. Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός ανταγωνίζονται παντού, αλλά σίγουρα στο μπάσκετ ανδρών ως μεγέθη δεν είναι ίδιοι διότι πέραν όλων των άλλων, ο Ολυμπιακός είναι ως επί το πλείστον ένα σωματείο ποδοσφαιρικής βάσης. Period.

Στον Ολυμπιακό πίστεψαν κερδίζοντας με Σλούκα-Βεζένκοφ τον Πάρις Λι, τον Μποχωρίδη, τον Ντέρικ Ουίλιαμς και τον Γκουντάιτις ότι μεγάλωσε η σκιά τους και δεν βλέπουν κανέναν. Κι όταν ήρθε η ώρα του ταμείου, πράγματι δεν είδε από που του ήρθε.

Έδωσε τα κλειδιά στον Μπαρτζώκα που με περισσή αλαζονεία άφησε τον Σλούκα να φύγει, στοχοποίησε δημοσιογράφους και θυματοποιήθηκε για να γλιτώσει από τις πραγματικές μπασκετικές ευθύνες του: Τον Σίκμα που παρουσιάστηκε ως αντί Σλούκας (!) και τον Μπραζντέικις ενώ έψαχνε παίκτη με τα χαρακτηριστικά του Ναν. Σαν να πηγαίνεις στο σούπερ μάρκετ να αγοράσεις φρούτα και να παίρνεις απορρυπαντικά.

Κι ύστερα, όταν τελείωσαν τα επικοινωνιακά παιχνίδια για «προσλαμβάνουσες» (φτάνοντας στην υπέρτατη ύβρη της προσβολής οικογενειών) και οι θλιβερές παρόλες περί σκακιστών, όταν σταμάτησαν άνθρωποι που κάθονται λίγο πιο πέρα από τον πάγκο να γράφουν στο Twitter με ανώνυμα account χυδαιολογώντας από τον Σλούκα έως τους… δημοσιογράφους της Magic Euroleague, τότε ήρθε η ώρα της αλήθειας, των γεγονότων, των fact. Για τους αθλητές, τους προπονητές, τις ομάδες, η αλήθεια είναι στο παρκέ.

Ίσως για τους παράγοντες πολλών ομάδων, η «αλήθεια» να είναι στο παρασκήνιο, στο ποιος θα ελέγξει καλύτερα τη διαιτησία, την Ομοσπονδία.

Ο Παναθηναϊκός τελειώνοντας τον Μπερτομέου κατάφερε σταδιακά και γύρισε την κατάσταση στην Ευρωλίγκα μετά από 12 χρόνια ακραίας αντιμετώπισης, αλλά στην Ελλάδα βρήκε απέναντι του ένα σύστημα βαθιά «ποδοσφαιρικό». Ίσως για αυτό, η τελική επικράτηση του έχει βαρύτητα όσο καμία άλλη από τα προηγούμενα 40 πρωταθλήματα.

Και το ‘99 πήρε πρωτάθλημα μέσα στο Παλέ και το 2002 η ΑΕΚ γύρισε από 0-2, αλλά κανένα δεν έγινε κόντρα σε 8 αντιπάλους όπως στο Game 4 των «28 λαθών» σύμφωνα με την έκθεση του παρατηρητή διαιτησίας ή της κατηφόρας του Game 2.

Ο Παναθηναϊκός δεν έσκυψε το κεφάλι, όπως έχουν συνηθίσει οι ανταγωνιστές του από τις αντιδράσεις στο ποδόσφαιρο, συσπειρώθηκε κόντρα στην αλητεία και έκανε την αδικία καύσιμο.

Η ΚΑΕ Ολυμπιακός από τη Δευτέρα του Game 3 έως την Παρασκευή του Game 5 εξέδωσε 5 ανακοινώσεις. Έκανε το απόλυτο 5/5, χωρίς σε καμία εξ αυτών να απαιτήσει το 50-50 ή διεθνείς διαιτητές. Τι να τους κάνεις εξάλλου τους σουτέρ, τους δημιουργούς και τους διεθνείς διαιτητές που ήταν απαίτηση τόσων ετών στην εποχή Βασιλακόπουλου αν έχεις «28 λάθη». Ανθρώπινα εννοείται…

Κι όμως, ο Ολυμπιακός το έχασε αντιγράφοντας έτσι κατά κάποιον τρόπο αυτό που συνέβη φέτος και στη Super League με τον πρωταθλητή και τον δευτεραθλητή. Αν νομίζεις ότι τα έχεις όλα, μπορείς να τα χάσεις όλα.

Το παραμύθι δεκαετιών κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος μέσα σε πέντε ημέρες αλλά ο Παναθηναϊκός οφείλει να βρει λύση, όπως με σοβαρότητα και σχέδιο το έπραξε στην Ευρωλίγκα, γιατί είναι αδύνατον κάθε χρόνο να έχει ομάδα που θα κερδίζει και τη διαιτησία. Παρότι του χρόνου η ψαλίδα πιο πιθανό είναι να ανοίξει παρά να κλείσει.

Το ότι υποχρέωσε ένα σύστημα ολόκληρο να παίξει ρέστα και στο τέλος τους πήρε και το πρωτάθλημα, δεν του χαρίζει απλά ένα «ασημικό» στην τροπαιοθήκη ή τον χωρίς debate τίτλο της ομάδας της χρονιάς στα βραβεία του 2024. Είναι παραπάνω από μια κούπα το «στριπτίζ» απέναντι σε μια κατάσταση ετών που διαμορφώθηκε γιατί τα ποντίκια χόρευαν όσο έλειπε ο γάτος. Και τώρα που λέμε για γάτους, από τα γουργουρίσματα του Free στο instagram, αντιλαμβάνομαι ότι πρέπει να πεινάει κι άλλο.

ΥΓ1. Δηλαδή από όλους τους Αμερικανούς της Ευρώπης, αυτός που έλειπε αγωνιστικά σύμφωνα με την ΕΟΚ, από την Εθνική ομάδα ήταν ο Γουόκαπ. Μήπως μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, να το ξαναδούμε ή η εξυπηρέτηση σε έναν σύλλογο είναι πάνω από την Εθνική;

ΥΓ2. Τώρα που στην ΕΟΚ έχουν στα χέρια τους την έκθεση του Game 4, θα ασχοληθούν ή να διερευνήσουν περαιτέρω μήπως υπάρχει κάτι από πίσω; Διότι για λεπτομέρειες τώρα δεν συζητάμε για «καρδιές πρωταθλητών» και κασέτες που τις προηγούμενες δεκαετίες ακούγαμε στον ποδοσφαιρικό βούρκο…

ΥΓ3. Για τον Σλούκα μπορεί η κατάληξη της σεζόν να ήταν ονειρική, θα μπορούσε να ήταν εκπληκτική και με έναν τίτλο λιγότερο. Δεν μπορεί όμως να είναι πιο σημαντικό ένα εύστοχο ή άστοχο σουτ από αυτό που προσδοκά κάθε άνθρωπος στη διάρκεια της ζωής του. Έσωσε την ψυχή του. Χόρτασε στον Παναθηναϊκό σεβασμό, αναγνώριση, αγάπη. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερο επίτευγμα ζωής από να αγαπάς και να αγαπιέσαι…

Μεγαλύτερο από ένα πρωτάθλημα, το «ξεγύμνωμα» του συστήματος και της αλαζονείας