Ήταν το μέσο κολεγιακό ματς. Δεν έχει σημασία που τότε δε ζούσαν ακόμα όλοι για ένα reel στο instagram - οι ιεροτελεστίες ήταν πάντα εκεί. Στο Hilton Coliseum, το κλειστό γυμναστήριο του κολεγίου της Iowa, η ομάδα προετοιμαζόταν για το ένατο ματς της σεζόν. Τίποτα ξεχωριστό, τίποτα φοβερό. 2015, στις 13 Δεκεμβρίου με αντίπαλο το Arkansas Pine Bluff. 14.284 θεατές και ένας τύπος να νιώθει ξένος στα ρούχα του. Κυριολεκτικά. Δύο μέρες πριν, στο ίδιο μέρος ακολουθούσε την ιεροτελεστία. Έτρεχε από τα αποδυτήρια στο παρκέ, χτυπούσε το σήμα του Iowa State και έβγαινε στο παρκέ, κάτω από τους δυνατούς προβολείς και τον κόσμο που ξεσπούσε σε χειροκροτήματα.
Τώρα φορούσε τζιν και πουκάμισο… Όχι, δεν ήταν αυτός ο προορισμός του στη ζωή. Πάγωσε. Δεν μπόρεσε να το κάνει. Γύρισε στα αποδυτήρια και έκλαψε. Έκλαψε. Έκλαψε. Δεν πίστευε, 22 χρονών πια ότι θα μπορούσε να κλαίει όπως όταν ήταν 15 και έπρεπε να ζει μακριά από την οικογένειά του για να πετύχει το όνειρό του. «Ήταν αδύνατον να σταματήσω να κλαίω. Δεν έμοιαζε να είναι φυσιολογικό αυτό που ζω. Ποτέ δεν είχα αναγκαστεί να φορέσω πολιτικά ρούχα, να μην παίξω σε αγώνα, να πρέπει να κάτσω στον πάγκο. Ήμουν σε σοκ».
Η Γεωργία, παρακολουθούσε το ματς από το σπίτι. 1300 χιλιόμετρα και μερικά σύνορα μακριά… Το μάτι της δεν πιάνει τον Ναζ στην τηλεόραση. Μετά το τέλος του ματς, του έστειλε μήνυμα. Εκείνος δεν απάντησε. Αργότερα, του έκανε βιντεοκλήση. Εκείνος δεν απάντησε. Κατέληξε να του γράψει «πάρε με τηλέφωνο όταν είσαι έτοιμος να μιλήσεις». Την πήρε, αλλά δεν ήταν έτοιμος να μιλήσει. Ο πόνος που ένιωθε στους γοφούς του από τα 15 του χρόνια ήταν, πλέον, ανυπόφορος. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί, δεν μπορούσε να κάτσει. Δεν μπορούσε καν να καθίσει στον πάγκο μερικές φορές, με αποτέλεσμα να τον κριτικάρει ο κόσμος για κακή νοοτροπία. Ο κόσμος δεν ήξερε. Δεν καταλάβαινε. Ούτε ο ίδιος ήθελε να ξέρει.
Μπορώ…
Αντέχω…
Θα παίξω..
Δεν μπορούσε…
Δεν άντεξε…
Αποφάσισε ότι πρέπει να χειρουργηθεί.
«Μαμά, αν δεν τα καταφέρω, τι θα κάνω; Αγαπάω το παιχνίδι, αγαπάω την σύνδεση που έχω με αυτά τα παιδιά. Τι θα κάνω;».
«Ναζ, το ξέρεις ότι ο Θεός έχει ένα σχέδιο για σένα. Δεν έφτασες τόσο μακριά για να σταματήσεις. Πρέπει να έχεις πίστη».
Ο Ναζ και η μητέρα του. Να μιλάνε. Μεταμεσονύκτια, πρωί, μεσημέρι, ξημερώματα. Όποια στιγμή. Ο Ναζαρέτ και η Γεωργία. Σε ένα σπίτι για δώδεκα, έμοιαζε συχνά να ήταν οι δυο τους…
Άκου μάνα…
Το φως ήταν πάντα εκεί. Είτε επρόκειτο για το γυμνάσιο, ήταν για το προκατασκευαστικό λύκειο, ήταν για το κολέγιο, είτε για το γυμναστήριο πυγμαχίας, όπου προπονούταν ο πατέρας του. «Τον βλέπεις στο γήπεδο και λάμπει», έλεγε περήφανη η Γεωργία Μήτρου σε ένα podcast με την Wendy Sparks, μητέρα του Κεμ Μπιρτς (σ.σ. πόσο μικρός είναι ο κόσμος). «Το μόνο που μετανιώνω όλα αυτά τα χρόνια για τον Ναζ και τον Ελάιζα ήταν ότι δεν ήμουν περισσότερο παρούσα. Θα μπορούσα να είμαι εκεί περισσότερο, θα μπορούσα να λέω περισσότερο την άποψή μου». Μάνες…
Ο Ναζ δεν ένιωσε ποτέ έτσι. Δεν υπάρχει συνέντευξη ή συζήτηση που να μην αναφέρει τη μητέρα του. Την οικογένειά του, αλλά κυρίως τη μαμά. Την περίεργη Ελληνίδα που φτιάχνει σουβλάκι κοτόπουλο, κρεατόπιτα, μαγειρεύει περισσότερο όταν πηγαίνει ο πρωτότοκος στο σπίτι και δεν τον αφήνει να φάει μπακλαβά. Εκείνη που καθόταν δίπλα στο ακουστικό κάθε βράδυ, όταν 15 χρονών έφυγε από το σπίτι, μέχρι και οι δύο να αποκοιμηθούν. Εκείνη που έκλαψε όταν το 2015 μια απλή φωτογραφία εμφανίστηκε με μορφή μηνύματος στο κινητό της.
«Εκείνη τη στιγμή οδηγούσα. Σταμάτησα στην άκρη του δρόμου και άρχισα να κλαίω. Έκλαψα και τον ευχαρίστησα. Κατευθείαν άρχισα να τη στέλνω σε όλη την οικογένεια». Πόσο κρίμα που η γιαγιά πέθανε νωρίς… Η μητέρα της Γεωργίας, η οποία – παρότι άρρωστη - κέρδισε μερικά χρόνια ζωής όταν γεννήθηκε ο Ναζ για να μπορέσει να τον ζήσει και η οποία ήταν η πιο ζωντανή, ελληνική ανάμνηση του Μήτρου-Λονγκ. «Υπάρχει μια φράση που έχει μεγάλο συμβολισμό για μένα, επειδή μου θυμίζει την γιαγιά μου από την πλευρά της μητέρας μου. Με φρόντιζε στα νηπιακά μου χρόνια και δυστυχώς έφυγε νωρίς από την ζωή, χωρίς να προλάβω να την γνωρίσω καλά. Οπότε βλέπω την φωτογραφία της θυμάμαι αυτό το «τι κάνεις;» που έλεγε συνέχεια και φωτιζόταν το πρόσωπό μου από ευτυχία».
Ο Ναζ Λονγκ είχε περάσει χρόνια με… καλλιτεχνικό όνομα. Μικρό και σύντομο για να το γράφουν ευκολότερα οι εφημερίδες και οι ιστοσελίδες, μικρό και σύντομο για να χωράει στα μπλοκ στον σκάουτς. Όταν όλα αυτά πέρασαν, κατάλαβε ότι είχε έρθει η στιγμή. «Το Νάζαρετ Τζέρσεϊ Μήτρου-Λονγκ έχει 26 γράμματα. Οπότε είχα επιλέξει μια σύντομη εκδοχή. Όμως κατάλαβα ότι ήταν καιρός να μάθει ο κόσμος και την πλευρά της μητέρας μου. «Συνειδητοποίησα πόσα πολλά έχει κάνει για μένα και συνεχίζει να κάνει. Θυσιάστηκε για μένα και για τα αδέρφια μου. Πόσα βράδια έμενε στο τηλέφωνο μαζί μου για να αντέξω, πόσα πρωινά δεν προλάβαινα καν να τη δω γιατί είχε, ήδη, φύγει για να πάει στη δουλειά και να διασφαλίσει ότι θα είχαμε τα απαραίτητα. Ναι, η καλύτερή μου χρονιά στο κολέγιο, ήταν η στιγμή που θα έπρεπε το όνομά της να είναι εκεί. Να αναγνωριστεί.
«Θυσίασε τη δική της ζωή για να είμαστε όλοι καλά. Είναι ο βράχος μου, ο άγγελός μου, είναι τα πάντα για μένα. Στα μάτια μου, είναι ο τέλειος άνθρωπος».
Η οικία… Long. Μητρου-Λονγκ.
Στις 3 Αυγούστου του 1993 ήρθε στη ζωή το πρώτο παιδί. Νάζαρετ Τζέρσεϊ, το όνομά του. Θα μεγάλωνα σε ένα σπίτι με εννέα ακόμα αδέρφια. Τρία εξ αίματος και έξι εξ αγχιστείας. Υπήρχαν κανόνες: Δε μαλώνουμε, δε φωνάζουμε, συζητάμε. Εκτός από όταν έπαιζε μπάσκετ με τον μικρό. «Ήταν τόσο ανταγωνιστικοί που δεν μπορούσες με τίποτα να μπεις ανάμεσά τους», θυμάται η Γεωργία Μήτρου. Το πρώτο όνειρο ήταν να παίξουν αντίπαλοι. Στις 16 Νοεμβρίου του 2016 συνέβη στο κολεγιακό πρωτάθλημα. «Είναι σουρεαλιστικό. Όταν τους έβλεπα στην πίσω αυλή, δεν πίστευα ποτέ ότι θα έφτανε το μονό τους σε τέτοιο επίπεδο».
Ας γνωρίσουμε και τον Τζέρσεϊ Λονγκ, τον πατέρα της οικογένειας. Εκείνον που ώθησε τα παιδιά στο μπάσκετ… ή περίπου. Ο Ναζ, όπως και όλη η οικογένεια ακολουθούσε τον πατέρα στο γυμναστήριο όπου έκανε προπόνηση. Πρωταθλητής στο kickboxing, τα παιδιά ξεκίνησαν με μποξ. «Όλα, ακόμα και τα κορίτσια», περιγράφει η Γεωργία, μόνο που με τον πρωτότοκο υπήρχε συχνά ένα μυστήριο. «Εκεί που ήμασταν όλοι μαζί ξαφνικά τον χάναμε. Πού είναι ο Ναζ; Ήταν στην άλλη άκρη και έβλεπε μπάσκετ. Πού είναι ο Ελάιτζα; Είναι μαζί του; Πού είναι ο Ναζ;
«Πήγαιναν στο γυμναστήριο και όλα τα παιδιά έκαναν μποξ, ακόμα και οι κόρες. Ο Ναζ έφευγε και πήγαινε στην άλλη πλευρά, όπου έπαιζαν μπάσκετ. Και ο Ελάιτζα μαζί». Σιγά-σιγά το βλέπει μπάσκετ, έγινε παίζει μπάσκετ. Και οι αντίπαλοι ήταν ψηλότεροι, μεγαλύτεροι, ταχύτεροι. Τόσο το καλύτερο… «Είχα μια αυθεντική αγάπη για το μπάσκετ. Τίποτα δεν αγάπησα, τίποτα δε με έκανε τόσο χαρούμενο όσο το μπάσκετ», εξηγεί ο Ναζ και ο πατέρας του σε εκείνο το σημείο ήταν καθοριστικός για τη συνέχεια. «Έκατσε μαζί μου και μου μίλησε σοβαρά: Μου είπε αν θες να το πάρεις σοβαρά, όπως λες ότι θες, τότε πρέπει κάθε στιγμή να δίνεις το 110% όσων έχεις».
Ο Ναζ Μήτρου-Λονγκ το έκανε. Δεν παρέκκλινε της πορείας του στιγμή. Ούτε όταν 15 χρονών ζούσε με θετή οικογένεια στο Μέριλαντ των Ηνωμένων Πολιτειών, διότι έτσι θα ήταν ευκολότερο να προσελκύσει κολέγια, ούτε όταν στο Findlay prep. έβλεπε τύπους με τεράστιο μέγεθος και ταλέντο σχεδόν να… περνούν από πάνω του, ούτε όταν δεν έπαιζε στο κολέγιο στην πρώτη του χρονιά, ούτε όταν χρειάστηκε να χειρουργηθεί και στους δύο του γοφούς, ούτε όταν δεν έγινε ντραφτ στο ΝΒΑ. Δε σταμάτησε ποτέ. Είχε τη μαμά του να τον στηρίζει, τον πατέρα του να τον ωθεί, και την Ελλάδα σιγά-σιγά να μπαίνει στο προσκήνιο για να τον εμπνέει…
Υπήρχαν, όμως, και περιορισμοί, δεν ήταν όλα ρόδινα.
«Μου μιλούσαν όλοι για τον μπακλαβά, αλλά ποτέ δεν έφτιαξε στο σπίτι. Μου είπε μόνο όταν θα πάω στην Ελλάδα θα δοκιμάσω. Το έκανα. Ήταν εκπληκτικός».
Η προφητεία ολοκληρώθηκε. Τα δύο αδέρφια θα παίξουν ξανά αντίπαλοι και επί ελληνικού εδάφους. Η Γεωργία Μήτρου θα οδηγεί, θα σταματήσει στην άκρη του δρόμου και θα κλάψει…
