Αγωνιστικά τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Από την πρώτη στιγμή των τελικών. Ο Παναθηναϊκός για να μπορούσε να φανεί ανταγωνιστικός κόντρα στην καλύτερη ομάδα του Ολυμπιακού θα έπρεπε να πραγματοποιήσει μια σειρά από υπερβάσεις. Θα έπρεπε να κάνει πολλά μικρά… θαύματα. Και στους δύο πρώτους τελικούς τα έκανε.
Στη συνέχεια όμως τα πράγματα έγιναν πιο δύσκολα. Οι «πράσινοι» έμειναν από… δυνάμεις, είχαν να αντιμετωπίσουν σοβαρούς τραυματισμούς (Πονίτκα), ενώ παίκτες που βάσει εμπειρίας, ταλέντου αλλά και οικονομικών απολαβών θα έπρεπε να βγουν μπροστά έκαναν τις χειρότερες εμφανίσεις της καριέρας τους.
Όχι με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Αλλά σε όλη την καριέρα τους. Με τρανό παράδειγμα αυτό του Μάριους Γκριγκόνις ο οποίος δε μπόρεσε σε κανένα σημείο των τελικών να ανταποκριθεί στις προσδοκίες της ομάδας.
Έτσι, όπως ήταν και το λογικό, ο Ολυμπιακός που έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ σε όλη τη διάρκεια της σεζόν κέρδισε το πρωτάθλημα.
Άθλιες «γκρι» και «ερυθρόλευκες» μεθοδεύσεις
Άραγε, για να πάρει ο Ολυμπιακός ένα πρωτάθλημα (που τόσο πολύ είχε ανάγκη, ειδικά σε σχέση με τον Παναθηναϊκό), έπρεπε να γίνουν όλα αυτά; Έπρεπε να υπάρχει αυτή η άθλια αντιμετώπιση των διαιτητών του Βαγγέλη Λιόλιου προς την ομάδα του Παναθηναϊκού;
Έπρεπε να υπάρχει αυτές οι άθλιες συμπεριφορές από πλευράς Ολυμπιακού; Ακόμα περιμένουμε τη διοίκηση των «ερυθρολεύκων» να πάρει θέση για την τρομοκρατική επίθεση στην αποστολή των «πράσινων» στο ΣΕΦ. Αλλά τι λέμε… Πήρε θέση. Ζήτησε την άρση της τιμωρίας της. Οι άνθρωποι οι οποίοι κατήγγειλαν φίλο του Παναθηναϊκού για «λογομαχία» που είχε με τον Γιώργο Μπαρτζώκα, οι άνθρωποι που έκαναν καταγγελία για νερά που έπεσαν στον πάγκο τους, οι άνθρωποι που έλεγαν για ντου στα αποδυτήρια τους στο ΟΑΚΑ και μετά έτρεχαν να… μαζέψουν τα ψεύδη, για τις κροτίδες τις μολότοφ, τις πέτρες και τα σπασμένα τζάμια που είδε όλη η Ελλάδα όχι μόνο δεν είπαν το παραμικρό αλλά προσέφυγαν στη δικαιοσύνη για να αθωωθούν.
Εντάξει, είπαμε… Η δικαιοσύνη είναι τυφλή, αλλά όχι και έτσι.
Και την ίδια ώρα είχαμε τα συνεχή σόου του Γιώργου Μπαρτζώκα. Ο οποίος αν και σε κάθε ευκαιρία προσπαθεί να θυματοποιηθεί είναι ο άνθρωπος που καλώς ή κακώς είναι σε μεγάλο βαθμό ο ηθικός αυτουργός όλων αυτών των καταστάσεων.
Τα όσα έγιναν χθες το βράδυ στο ΟΑΚΑ σαφώς και είναι καταδικαστέα. Και είναι από τα θέματα που εννοείται πως δεν έχουν δύο… όψεις. Μία και ξεκάθαρη. Και ο Παναθηναϊκός, όπως έκανε πάντα, αυτό που πρέπει να κάνει και πάλι είναι να προστατέψει την ομάδα του και το «σπίτι» του για να μη ξαναζήσουμε τέτοιες καταστάσεις. Πρώτη και τελευταία. Αλλά αυτή είναι άλλη συζήτηση. Μεγάλη και θα αναλυθεί προσεχώς.
Το θέμα είναι ο τεχνικός του Ολυμπιακού. Ο οποίος κάνει σε κάθε ματς ότι ακριβώς δεν πρέπει να κάνει ένας επαγγελματίας αθλητής, ένας επαγγελματίας προπονητής. Προκαλεί με όλους τους τρόπους.
Δεν είναι φυσιολογικό για έναν προπονητή του επιπέδου του να ανοίγει κουβέντες με την εξέδρα. Να στέλνει φιλιά στον κόσμο. Να ειρωνεύεται τον κόσμο. Να απειλεί συνεχώς με αποχώρηση από το γήπεδο. Και αν θέλουμε να εκλείψουν όσο το δυνατόν αυτές οι εικόνες θα πρέπει οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές να δίνουν το παράδειγμα. Όπως το έδωσαν με τον καλύτερο τρόπο οι παίκτες των «αιωνίων» και ο Χρήστος Σερέλης.
Για τον τεχνικό του Ολυμπιακού θα πρέπει να επιληφθούν οι αρμόδιοι φορείς. Άμεσα. Αφού οι διαιτητές που αγωνίστηκαν στους τελικούς δεν έχουν… ότι χρειάζεται για να τον τιμωρήσουν (με μία έστω τεχνική ποινή) ας το κάνουν κάποιοι που μπορούν. Δε γίνεται κανένας προπονητής σε κάθε ματς να προκαλεί όπως ο κόουτς του Ολυμπιακού. Με απειλές περί αποχώρησης, με ύβρεις, με τσακωμούς με την εξέδρα, με το να στέλνει φιλιά στον κόσμο και με όλες τις άλλες ομορφιές που έχουμε δει από τον Έλληνα τεχνικό. Η ασυλία έχει και κάποια όρια. Και αυτά έχουν ξεπεραστεί προ πολλού.
Και μιας και ο λόγος για τους διαιτητές. Μπασκετικά δεν ήταν μόνο κατώτεροι των περιστάσεων σε όλη τη σειρά, ήταν εξοργιστικοί. Τώρα κάποιος άλλος μπορεί να έχει άλλη άποψη. Αν μιλάμε για διαιτησία τότε ο ακριβοθώρητος πρόεδρος της ΕΟΚ οφείλει κάποιους από αυτούς να τους καρατομήσει άμεσα. Αν δε μιλάμε για μπάσκετ και η δουλειά τους ήταν άλλη μπορεί να την έκαναν εξαιρετικά.
Το μαρτύριο των Ράντονιτς-Πεδουλάκη
Παράλληλα ο κόσμος του Παναθηναϊκού για μια ολόκληρη σεζόν έπρεπε να υπομένει ένα μπασκετικό μαρτύριο. Με τις… ανορθογραφίες (ο πλέον επιεικής χαρακτηρισμός) των Ράντονιτς και Πεδουλάκη, που έφτασαν στο σημείο να βρεθεί η ομάδα στο απόλυτο αδιέξοδο και με τον Χρήστο Σερέλη να παίρνει στα χέρια του μια ομάδα που δε θα μπορούσε να τη διαχειριστεί κανείς. Με μηδέν αλλαγές, με παίκτες που εκβίαζαν με τα συμβόλαιά τους, με σχεδιασμό που δε θα γινόταν ούτε σε ομάδα παιδικού.
Όλα τα παραπάνω συνέθεσαν ένα σκηνικό που μύριζε μπαρούτι. Όλα τα παραπάνω γίνονται εδώ και πάρα πολύ καιρό. Και η έκρηξη ήταν αναμενόμενη. Ο κόσμος κάποια στιγμή θα ξέσπαγε, Η αντίδραση αυτή δεν δικαιολογείται, δεν έχει θέση στο ΟΑΚΑ, δεν έχει θέση στον Παναθηναϊκό, αλλά σε πολύ μεγάλο βαθμό είναι κατανοητή. Ο Παναθηναϊκός και ο κόσμος του τα τελευταία χρόνια έχουν δεχθεί «πόλεμο» με πολύ… βρώμικο τρόπο από παντού.
Αυτά, όμως, ανήκουν στο παρελθόν. Ότι έγινε.. έγινε. Ότι πέρασε.. πέρασε. Ο Παναθηναϊκός είναι έτοιμος να γυρίσει σελίδα. Είναι έτοιμος να πάτησε σε νέες βάσεις και να επιστρέψει εκεί που αξίζει και εκεί που αρμόζει.
ΥΓ1: «Όσους τίτλους είχαμε πάρει τα τελευταία 16 χρόνια, πήραμε σε 16 μήνες» είπαν οι αδελφοί Αγγελόπουλοι. Βαριά… ιστορία. Όχι αστεία.
ΥΓ2: Είναι πραγματικά απορίας άξιο τι έπιασε τον κ. Κορομηλά μετά την αποχώρηση των διαιτητών και ήθελε με τόση… μανία να κλείσει το φύλλο αγώνα. Και το λέμε αυτό γιατί οι διαιτητές δεν αποχώρησαν από τον αγώνα. Ο Ολυμπιακός αποχώρησε ΚΑΙ ΠΑΛΙ. Ο κόουτς Μπαρτζώκας με τον κ. Λεπενιώτη βγήκαν μπροστά, πήραν την ομάδα και έφυγαν. Και ο κ. Κορομηλάς, όπως φάνηκε και από τα τηλεοπτικά πλάνα, τους ζητούσε να μείνουν στις θέσεις τους, αλλά ο κ. Λεπενιώτης είχε πάρει την απόφασή του. Πιθανόν να την είχαν πάρει όλοι μαζί ώρες πριν…
