Το 9ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Μουαϊτάι φιλοξενήθηκε το περασμένο τριήμερο στο κατάμεστο, πανέμορφο και πλήρως ανακαινισμένο Κλειστό Ολυμπιακό Στάδιο Παιανίας και δεν θύμιζε σε τίποτα εγχώρια διοργάνωση.
Με τέσσερα ρινγκ, άψογη ροή των και ζωντανή τηλεοπτική κάλυψη των αγώνων, με προδιαγραφές διεθνών διοργανώσεων. Ήταν μία διοργάνωση που απέπνεε «υγεία», κάτι που λείπει από τις παραδοσιακές ομοσπονδίες, οι οποίες είναι βυθισμένες στα σκάνδαλα και στις έριδες, γεγονός που ο κόσμος των μαχητικών αθλημάτων έχει εκτιμήσει και στηρίζει εμπράκτως. Οι συμμετοχές ξεπέρασαν φέτος τις 800, εκ των οποίων οι 250 αφορούσαν νέους αθλητές που έλαβαν μέρος σε αγώνες novice (επίδειξης), όταν πριν από πέντε χρόνια συνολικά δεν ξεπερνούσαν τις 300.
Την ώρα που οι πρόεδροι «σκίζονται» για μία φωτογραφία, υπάρχει ένας πρόεδρος που παρότι έχει καταφέρει να είναι πρόεδρος στη Μεσογειακή Ακαδημία, αντιπρόεδρος στην Ευρωπαϊκή και ταμίας στην Παγκόσμια Ομοσπονδία, δεν τον ξέραμε εξ’ όψεως, γιατί πρώτο μέλημά του, όπως τόνισε, δεν είναι η προβολή του ιδίου, αλλά το να απολαμβάνουν οι αθλητές διοργανώσεις υψηλού επιπέδου και τα μέλη της εθνικής ομάδας να έχουν όλα τα έξοδα καλυμμένα στις διεθνείς διοργανώσεις (και πιστέψτε αυτό δεν είναι καθόλου αυτονόητο, ούτε σε μεγάλες ομοσπονδίες πολλές φορές, στην Κολυμβητική Ομοσπονδία είχαν βάλει τα κορίτσια της εθνικής ομάδας να πληρώσουν 30 ευρώ έκαστη για το μαγιό με το εθνόσημο).
Ο Γιάννης Παπαδόπουλος δεν μπορεί να μην έχει επενδύσει καθόλου στις δημόσιες σχέσεις, έχει όμως επενδύσει στο όραμα του να κάνει αυτό το άθλημα μεγάλο και το επιτυγχάνει, παρότι η οικονομική στήριξη από τη ΓΓΑ είναι πενιχρή.
Δεν είχα προγραμματίσει να τον συναντήσω, στην πραγματικότητα βρέθηκα στους αγώνες για να παρακολουθήσω τα ανίψια μου, αλλά εντυπωσιάστηκα τόσο από την οργάνωση που τον αναζήτησα.
Ήταν πρωτοφανές βλέπετε για μένα μετά από 20 και πλέον χρόνια στη δουλειά να πηγαίνω σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα και να μην έχω αυτονόητα ελεύθερη είσοδο με την επίδειξη της δημοσιογραφικής μου ταυτότητας. Συνήθως σε αντίστοιχες διοργανώσεις, οι παράγοντες αποζητούν απεγνωσμένα τη δημοσιότητα. Χθες, έπρεπε να εξηγήσω ότι ως δημοσιογράφος έχω δικαίωμα να μπω και να παρακολουθήσω τους αγώνες και δεν τους έπεισα όλους αμέσως. Υπήρξαν διαβουλεύσεις για να περάσω, χωρίς στη συνέχεια να έχω το παραμικρό παράπονο από τη φιλοξενία.
Αυτό το αντισυστημικό προφίλ με έκανε να αναζητήσω τον πρόεδρο, Γιάννη Παπαδόπουλο, ο οποίος απλά ντυμένος έτρεχε συνεχώς στις απονομές και όπου αλλού ήταν απαραίτητη η παρουσία του.
«Το 2018 όταν αναγνωρίστηκε η ομοσπονδία από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού είχαμε δύναμη 20 σωματείων, από τότε έχουμε ξεπεράσει τα 150 σωματεία εκ των οποίων τα 100 έχουν επίσημη αθλητική αναγνώριση. Υπάρχει τρομερή δυναμική, ειδικά μετά την αναγνώριση του αθλήματος από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, το οποίο πλέον σημαίνει ότι έχει ολυμπιακή προοπτική. Ταυτοχρόνως, εντός συνόρων, η αναγνώριση από την Πολιτεία και τα προνόμια που αποκτούν οι αθλητές που διακρίνονται δίνουν νέα δυναμική. Το 2023 διοργανώσαμε το Μεσογειακό πρωτάθλημα στο Λουτράκι, ένα χρόνο μετά αναλάβαμε για πρώτη φορά την ευθύνη διοργάνωσης του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στην Ελλάδα, πέρυσι τον Νοέμβριο διοργανώθηκε εδώ το Πρωτάθλημα με τη συμμετοχή 800 αθλητών. Κάθε χρόνο φιλοξενούμε μία διεθνή διοργάνωση και φέτος έχουμε την τιμή να διοργανώσουμε τον σημαντικότερο αγώνα του αθλήματος μας, είναι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων τον Νοέμβριο του 2026 στην Ολυμπία. Θέλουμε σε συνεργασία με τη Διεθνή Ολυμπιακή Ακαδημία και την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή να συνδέσουμε τον Ολυμπισμό με το άθλημα μας. Θα φιλοξενήσουμε 2.000 αθλητές. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η διοργάνωση λαμβάνει χώρα παραδοσιακά στην Ταϊλανδή προς τιμήν της βασίλισσας, ωστόσο καταφέραμε να φέρουμε στην Ελλάδα».
Στο ερώτημα γιατί μαχητικά αθλήματα που προέρχονται από την αρχαία Ελλάδα συρρικνώνονται και γνωρίζει ένα ξενόφερτο άθλημα σημείωσε: «Δύσκολη ερώτηση. Η γνώμη η δική μου είναι ότι οι ρίζες των μαχητικών αθλημάτων είναι η πάλη, το παγκράτιο και η πυγμαχία, τα οποία ξεκίνησαν από την αρχαία Ελλάδα. Και το μουαϊτάι έχει κοινά στοιχειά με αυτά τα αθλήματα. Στο μουαϊτάι οι αθλητές φορούν ένα σκοινί στο κεφάλι, το μονκόλ, και ένα ακόμα στο χέρι το πράτζιαουνγκ, αυτά συμβολίζουν τη σοφία και την ανδρεία αντιστοίχως. Στην αρχαία Ελλάδα σε παραστάσεις βλέπουμε πολεμιστές να φορούν αντίστοιχα σχοινιά στο κεφάλι, στο μπράτσο και στο πόδι. Θεωρώ ότι για να στηρίξεις ένα άθλημα σε εθνικό επίπεδο, πρέπει να κάνεις εξωτερικής πολιτικής σε επίπεδο διεθνών οργάνων. Κινούμαστε σε αυτόν τον άξονα και κάθε χρόνο έχουμε μία αύξηση της δύναμης μας 20 με 30%».
Για να τα βάλουμε σε μία σειρά και να αντιληφθούμε τα μεγέθη αρκεί να αναφέρω ότι η άρση βαρών στις χρυσές εποχές της, ξεπερνούσε τα 150 σωματεία πανελλαδικά, ενώ πλέον δεν υπερβαίνουν τα 50. Την ίδια στιγμή στην ομοσπονδία του μουαϊτάι, εγγράφονται σε μηνιαία βάση ένα με δύο νέα σωματεία όπως επισημαίνει ο κύριος Παπαδόπουλος.
«Όλο αυτό το έχουμε καταφέρει με πολλή αγάπη και σκληρή δουλειά. Χωρίς τα σωματεία μας που έχουν ευθυγραμμιστεί πλήρως με τους κανόνες δεν θα τα είχαμε καταφέρει. Όλοι δουλεύουμε για την ολυμπιακή προοπτική του αθλήματός μας. Η αρχή έγινε στο Παρίσι όπου συμμετείχαμε στο ολυμπιακό πρόγραμμα ως άθλημα επίδειξης, έχουμε αναγνωριστεί ως ολυμπιακή ομοσπονδία, μένει να ενταχθούμε στο επίσημο πρόγραμμα».
Ο ίδιος ασχολήθηκε με το άθλημα ως αθλητής από το 2005 και όραμα του ήταν να βοηθήσει τις επόμενες γενιές αθλητών: «Όταν έκανα εγώ μουαϊτάι το άθλημα ήταν στα σπάργανο. Οραματιζόμουν όμως κάποια μέρα να μπορέσω να βοηθήσω στην ανάπτυξη του και είμαι περήφανος που σιγά-σιγά τα καταφέρνω».
