Μετά από ένα επίπονο και γεμάτο παιχνίδια καλοκαίρι για την εθνική γυναικών ήρθε η ώρα να μοιραστούμε ένα σημαντικό μυστικό. Και όμως, κυρίες και κύριοι, αυτή η ομάδα δεν είναι αδούλευτη και απροετοίμαστη όπως πολλοί θέλανε να πιστεύουν. Μάλιστα το πάθος και η ετοιμότητα ήταν τέτοια που η συγκυρία έφερε την πρώτη νίκη σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα να επιτυγχάνεται με πόντο της λίμπερο της ομάδας!
Η ομάδα αυτή παίζει όλο το καλοκαίρι με μια επιπλέον αχρείαστη πίεση, ότι χωρίς την Βασιλαντωνάκη δεν μπορεί να πάει πουθενά, ότι είναι αδούλευτη, ότι δεν μπορεί να αντέξει τις απαιτήσεις ενός Παγκοσμίου Πρωταθλήματος και πολλά άλλα. Όσοι έχουν ζήσει έστω και λίγο αυτή την ομάδα από κοντά μπορούν να αντιληφθούν πως υπάρχει μεγάλη θέληση για δουλειά, πίστη στη δύναμη του συνόλου και φυσικά προσωπικότητες. Το ταλέντο είναι κάτι που δεν μπαίνει εύκολα σε ζυγαριά για να ξέρουμε πόσα… κιλά είναι αλλά πολλές φορές η σκληρή δουλειά είναι αυτή που μπορεί να καλύψει αυτό το χάντικαπ.
Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά όμως πρέπει να ξεκινήσουμε με το εξής. Η Ελλάδα δεν κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινής το πιθανότερο είναι να μην το κερδίσει. Πριν από δύο μέρες έδειξε ότι μπορεί να παίξει στα όριά της κόντρα σε μια ομάδα από το υψηλότερο ράφι του παγκοσμίου βόλεϊ και σήμερα έδειξε ότι κόντρα σε μια καλή ομάδα με εμπειρία σε τέτοιες διοργανώσεις (και σχεδόν 15 θέσεις ψηλότερα στην παγκόσμια κατάταξη) μπορεί να κερδίσει. Είναι αυτό η μεγαλύτερη επιτυχία ever; Πιθανώς όχι γιατί μια νίκη από μόνη της ποτέ δεν είναι αρκετή για να χαρακτηριστεί ως milestone. Είναι όμως το πρώτο βήμα και για να φτάσει κανείς κάπου ψηλότερα πρέπει πρώτα να κάνει το πρώτο βήμα. Το πόσο σπουδαία ήταν αυτή η νίκη ενδεχομένως να φανεί στο παιχνίδι με τη Γαλλία και όχι απαραίτητα παίρνοντας μια νίκη πρόκρισης αλλά κυρίως αποδεικνύοντας ότι η Ελλάδα ανήκει σε αυτό το επίπεδο.
Το γεγονός ότι η Ανθούλη έκανε μια τόσο σπουδαία εμφάνιση, που σε μεγάλο βαθμό συνδυάστηκε με την φανταστική εμφάνιση της Κωνσταντινίδου, ίσως και να μην είναι έκπληξη. Εξάλλου η διεθνής διαγώνια κάνει ένα πολύ καλό καλοκαίρι με την εθνική ομάδα και σε ένα παιχνίδι όπου η ομάδα συνολικά πήγε καλά η ίδια απογειώθηκε κάνοντας μια εμφάνιση καριέρας. Είναι δύσκολο στο παιχνίδι αυτό να βρούμε παίκτρια που υστέρησε. Η Στράντζαλη ήταν πραγματική αρχηγός, η Τερζόγλου με την Τοντάι κυριάρχησαν πάνω στο φιλέ όπως και η πάντα πολύτιμη Λαμπρούση, ενώ και η Αρτακιανού με την Ξανθοπούλου ήταν απόλυτα συνεπείς. Ωστόσο υπάρχει και ένας X factor που λέγεται Μπακοδήμου. Η ακραία της εθνικής ομάδας δεν είναι η ψηλότερη ή η πιο προικισμένη σωματικά αλλά είναι μια ακραία που έχει δουλέψει σκληρά, είναι ιδιαίτερα δυνατή και κυρίως είναι η απόλυτη παίκτρια του προπονητή που μπορεί να υπηρετήσει στον απόλυτο βαθμό το πλάνο του δίνοντας κάτι παραπάνω από το 100%.
Ουσιαστικά κάπως έτσι συμπληρώνεται ένα παζλ σε αυτή την ομάδα όπου όλες έκαναν καλά αυτά που έπρεπε και συνολικά μαζί δημιούργησαν ένα σύνολο που απέδωσε τόσο αρμονικά σαν συμφωνική ορχήστρα. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να πιστωθεί στον Απόστολο Οικονόμου, τον Χάρη Σκουτελάκο και όλο τους το επιτελείο που όχι μόνο βρήκαν τον τρόπο να καλύψουν την απουσία της Βασιλαντωνάκη αλλά οδήγησαν την εθνική ομάδα σε νίκη με εμφατικό τρόπο.
Δεδομένου του ότι η Βραζιλία είναι ομάδα άλλων… κυβικών τα δεδομένα με το τέλος της 2ης αγωνιστικής είναι τα ιδανικότερα, δηλαδή η Ελλάδα έχει 3 βαθμούς και πάει να παίξει το τρίτο της παιχνίδι έχοντας πραγματικές πιθανότητες πρόκρισης. Αν κάτι μπορούμε να κρατήσουμε σε μεγάλη εικόνα, όμως, είναι όλη αυτή η θετική αύρα, το όμορφο κλίμα και φυσικά το όμορφο βόλεϊ που σίγουρα δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο από την προσπάθεια αυτή.
