Θυμάστε πώς είναι να είσαι 12 ετών;
Να ερωτεύεσαι αγνά κάποιον/κάποια/κάποιο ή κάτι, χωρίς ο απώτερος σκοπός σου να είναι να τον ρίξεις στο κρεβάτι- ή, ακόμη κι αν συνέβαινε αυτό, σίγουρα θα ήταν επειδή ένας από τους δύο έκανε ατυχές τάκλιν στον άλλο, μα θα συνεχίζατε να φοράτε αμφότεροι όλα σας τα ρούχα;
Να μη θέλεις να κλείσεις τα μάτια σου για να τον/την ονειρευτείς, επειδή η πραγματικότητα είναι πολύ καλύτερη από τα όνειρά σου; Να τον/ την υποστηρίζεις με πάθος που θα ζήλευε μέχρι και ο Θανάσης Αντετοκούνμπο, όταν βλέπει τον Γιάννη να καρφώνει στα μούτρα των αντιπάλων του;
Χερέθ 1997. Μία στιγμή τετράτροχης τρέλας για τον απόλυτο πρωταγωνιστή της Φόρμουλα 1. Κάποιοι από μας ήμασταν 12 τότε και είδαμε την σύγκρουση. Η καρδιά μας σκίρτησε, ο πρωταγωνιστής μας «κατέρρευσε».
Ερωτευτήκαμε κεραυνοβόλα. Όχι τον Βιλνέβ, τον άλλον. Απλά γιατί ήμασταν παιδιά και σύσσωμος ο κόσμος έμοιαζε να πετροβολά τον Γερμανό. Τα πιτσιρίκια έχουν τον τρόπο τους να προτάσσουν τα στήθη τους υπέρ των «αδύναμων»- έτσι δεν είναι; Έστω: όχι όλα. Ορισμένα πιτσιρίκια, όμως, ναι.
Μόντσα 2025: η Φεράρι στο free practice 1- προφανώς εμπνευσμένη από το ότι τρέχει στον «Ναό της Ταχύτητας»- κάνει παπάδες. Οι, ευρισκόμενοι σε παρατεταμένη στέρηση, Τιφόζι αλαλάζουν περιχαρείς. Η ασυναγώνιστη ΜακΛάρεν παραμονεύει. Η Μερσέντες, υποστηρίζουν ορισμένοι, θ’ αντεπιτεθεί. «Τον νου σας στις Αλπίν!», υποστηρίζει ένας τρίτος, όμως είναι εμφανές πως πριν πάει στην πίστα έχει γνωρίσει τις γευστικές χάρες ορισμένων ύποπτων, ως προς τη σύστασή τους, μανιταριών, που αγόρασε στην Ολλανδία μετά το grand prix της προηγούμενης εβδομάδας. Και τότε…
Και τότε, κινούμενος με 350 χιλιόμετρα/ ώρα, ορμάει από τη λήθη ένας Ταύρος. Με το νο1 στο ρύγχος. Και συμπαρασύρει τα πάντα στο ασφάλτινο διάβα του, κάνοντας πράγματα που είχαμε να δούμε καιρό από την Ρεντ Μπουλ.
Ναι, το μονοθέσιο είχε αναβαθμίσεις. Ναι, όπως θα διαβάσατε ήδη, υπήρξε μια τακτική αλλαγή στην προσέγγιση των αγώνων. Ναι, ουδείς μπορεί να πάρει την καρό σημαία με 19 δευτερόλεπτα διαφορά από τον δεύτερο αν στα χέρια του έχει ένα κάρο που πάσχει από επιθετική πολιομυελίτιδα των ξύλινων ποδιών.
Συμφωνούμε σε όλα. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, παίζει ακόμη και σήμερα- την εποχή που η τεχνολογία καλπάζει με τον τρόπο που θα ευχόταν κανείς να καλπάζει το αλογάκι της Σκουντερία- τεράστιο ρόλο ο οδηγός.
Και η Ρεντ Μπουλ έχει στο κόκπιτ της τον καλύτερο όλων.
Αυτό δεν αποτελεί ψόγο για τον Φερνάντο Αλόνσο: ο Ισπανός βρίσκεται στα 44 του, όχι στο prime του. Το ίδιο και ο Λιούις Χάμιλτον. Ο θαυμάσιος Όσκαρ Πιάστρι μπορεί να έχει κάνει άλματα μέσα σε μία σεζόν και στο τέλος του 2025 να κατακτήσει το πρώτο του πρωτάθλημα, όμως του λείπει η εμπειρία. Ο Νόρις είναι φοβερά γρήγορος, αλλά δείχνει να μη διαθέτει το ένστικτο του “killer” που απαιτείται. Ο Λεκλέρκ είναι καταπληκτικός, μα όχι σε όλες τις συνθήκες.
Έτσι, στην καλύτερη φάση της καριέρας του, ο νυν παγκόσμιος πρωταθλητής στέκει ένα σκαλί πάνω από τους διώκτες του. Προφανώς και δε θα πάρει τον 5ο του τίτλο φέτος, αλλά να: ο Τότο Βολφ- που, βέβαια, κάνει «κρα» πιο εκκωφαντικά κι από ντοπαρισμένο κοράκι για να τον δει σ’ ένα «Ασημί Βέλος» μέσα- το έθεσε καλύτερα από τον καθένα.
«Σήμερα υπήρχε ένας πιλότος που έκανε όλους τους υπόλοιπους να μοιάζουν λίγο ηλίθιοι. Πρέπει πραγματικά να ρωτήσουν τον ίδιο τους τον εαυτό τι κάνει διαφορετικά από αυτούς».
Θέλετε να δοκιμάσουμε τις αντοχές του σχοινιού της υπερβολής πάνω στην οποία όλοι μας, εσείς κι εμείς, ισορροπούμε αυτή τη στιγμή: ο τετράκις παγκόσμιος είναι ό,τι κοντινότερο έχουμε δει, από άποψη συνολικής νοοτροπίας, στον επτάκις.
Χτυπήματα των αντιπάλων εκτός λογικής με στόχο να τους στείλουμε εκτός πίστας, «μανούρες» με όλους, επιθετικό, στα όρια του ακραίου, οδηγικό στιλ όταν πρέπει, καταπληκτικοί στις μικτές συνθήκες και στη βροχή (όταν, τέλος πάντων, γίνονται αγώνες υπό βροχή στη σύγχρονη F1…), ξεζουμίσουμε κάθε πόρο του κορμιού μας για τη νίκη. Ακόμη κι όταν οι ελπίδες έχουν σωθεί, ακόμη κι όταν η λογική επιτάσσει να τα παρατήσεις.
Αυτό το κείμενο δεν έχει να κάνει αμιγώς με νούμερα, στατιστικά, επιδόσεις, ανάλυση του τι είδαμε. Έχει να κάνει με την αγάπη: το πώς μαθαίνεις να γερνάς στο πλάι του έρωτά σου.
Στα 12 μας ερωτευτήκαμε μια για πάντα τον Μίκαελ Σουμάχερ.
Χθες, στη Μόντσα, κάποιο παιδάκι στα 12 του θα ερωτεύτηκε τον Μαξ Φερστάπεν.
Και δεν ξέρουμε για ’σας, όμως εμείς δεν ερωτευτήκαμε ποτέ τόσο δυνατά όσο στα 12 μας.
Άραγε, να ερωτεύτηκε ποτέ κανείς;
