Βιβλία αυτοβοήθειας, αυτή η μάστιγα… Ρήσεις αυτοβοήθειας και παρακίνησης, ακόμα χειρότερη μάστιγα, όμως η συγκεκριμένη τουλάχιστον έρχεται δωρεάν με μια απλή εγγραφή σε ένα newsletter. Ο Γιοάν Μολό έφτασε 30 χρονών για να το καταλάβει. Έφτασε 30 ετών για να έρθει σε ειρήνη με τον εαυτό του. Έφτασε 30 ετών – για την ακρίβεια τα έκλεισε πριν οκτώ μέρες – για να το αποδεχτεί. Έφτασε 30 ετών για να το πει δημοσίως. Έφτασε 30 ετών για να μπορεί να το φωνάξει.
«Κάποτε ήθελα όλος ο κόσμος να με αγαπάει. Έγραφα το όνομά μου στο google (σ.σ. η λέξη ego-surfing ήταν μία από τις 45.437 λέξεις που προστέθηκαν στο Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης το 2011) για να γνωρίζω τι γράφεται για μένα. Ζούμε σε έναν κόσμο, στον οποίο όλοι κοιτάζουν τον διπλανό τους και ζηλεύουν. Ποτέ δε θα γίνεις αποδεκτός από όλους. Και τέλος πάντων, τι νόημα έχει να προσπαθείς να τους ικανοποιήσεις όλους».
Ο Γιοάν Μολό έρχεται στην Ελλάδα για να παίξει στον Παναθηναϊκό. Έχει έρθει στο παρελθόν για διακοπές, έχει επισκεφτεί τη Μύκονο, το έχει κοινοποιήσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα οποία είναι εξαιρετικά ενεργός και δημοφιλής και έρχεται στην καθημερινότητάς μας. Αν θα είναι η καλύτερη μεταγραφή του καλοκαιριού, ουδείς μπορεί να το γνωρίζει. Φαντάζει, όμως, αν όχι η πιο ενδιαφέρουσα, σίγουρα μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και ιντριγκαδόρικες προσωπικότητες! Η καριέρα του υπόσχεται ντρίμπλες, γκολ, ασίστ και θέαμα. Ο χαρακτήρας του; Δε θα μας αφήσει αδιάφορους ποτέ.
Η εξομολόγηση!
Οι ρίζες του από μόνες τους θα έπρεπε να είναι μια ιστορία. Γάλλος, με ιταλική καταγωγή και αίμα Ρομά στις φλέβες του. Η οικογένειά του μπορεί, επίσης, να πει μια άλλη ιστορία. Έχει 49 χρόνια διαφοράς με τον πατέρα του. 37 από τη μητέρα του. Αμφότεροι είχαν παιδιά από προηγούμενους γάμους. Η εμμονή του με τα social media, ακόμα μια ιστορία. Η παιδική του ηλικία με τη Μαρσέιγ, επίσης. Η αθυροστομία του έπειτα από ένα γκολ απέναντι στη Μονακό, είναι κι αυτή ιστορία. Οι κόντρες με τους προπονητές, το μεσαία δάκτυλο στους οπαδούς της Ζενίτ, τα μπρος-πίσω στην καριέρα του, οι δηλώσεις σε τρίτο πρόσωπο… Ο Γιοάν Μολό έχει πολλά να πει. Όπως, σίγουρα θα βρήκε σε μια από τις ego-surfing του να γράφουν οι Γάλλοι, υπάρχει μόνο ένας ποδοσφαιριστής με μεγαλύτερο κεφάλι από του Μολό: Ο Ζλάταν Ιμπραήμοβιτς!
«Ένα βράδυ στο Μονακό πέτυχα ένα γκολ και με κατηγόρησαν ότι είμαι εγωιστής. Σταμάτησε τότε να με νοιάζει η γνώμη των άλλων. Είμαι εγωκεντρικός και το έχω αποδεχτεί. Το πιο σημαντικό είναι να είμαι ο εαυτός μου. Γιατί αν δεν είμαι αρκετά καλός δεν μπορώ να βοηθήσω την ομάδα μου».
Ταξίδι πίσω στο χρόνο… Το παιχνίδι Μονακό-Καέν διεξάγεται στις 26 Φεβρουαρίου του 2011 και ο Γιοάν είναι 22 ετών. «Πέρασα πάρα πολλά την προηγούμενη χρονιά, μαρτύρησα με τον Γκι Λακόμπ στον πάγκο και ήρθα εδώ να απαντήσω στο γήπεδο. Μπορώ να πω ότι σας γαμ… όλους με το γκολ που πέτυχα κόντρα στη Μονακό. Μου άξιζε να μείνω στην ομάδα». Ήταν σε ζωντανή μετάδοση… Υπάρχει και η λάιτ εκδοχή του «έγινα ενοχλητικός με το γκολ που σημείωσα», αλλά η βωμολοχία εμπεριέχει περισσότερη ίντριγκα.
«Ήμουν μικρός. Κάνεις ηλίθια πράγματα σε αυτή την ηλικία. Έτσι κι εγώ είπα μια βλακεία που με ακολουθεί όλη μου τι ζωή. Δεν έπρεπε ποτέ να το πω. Λέγεται εμπειρία και εμπειρία σημαίνει να σκέφτεσαι. Ήταν απερισκεψία».
Ταξίδι πίσω στο χρόνο… Στις 22 Δεκεμβρίου του 2012 η Μπαστιά επικρατεί 4-2 της Νανσί, ομάδας που αγωνίζεται τόσο ο Γιοάν Μολό. Ο κεντρικός αμυντικός και αρχηγός των ηττημένων, Αντρέ Λουίζ, θα δηλώσει μετά το ματς έξαλλος: «Υπάρχουν πολλοί παίκτες που παίζουν μόνο με το στόμα. Ποιοι νομίζουν ότι είναι; Ο Γιοάν Μολό δεν τρέχει, δεν προσπαθεί και μόνο γκρινιάζει όταν δεν παίζει. Έχει μεγάλο κεφάλι. Το κεφάλι του είναι το μέγεθος πεπονιού».
«Θεωρώ ότι στις περισσότερες ομάδες που έπαιξα, δόθηκε μια εντελώς λανθασμένη εικόνα του ποιος είμαι. Κάθε φορά θα άκουγες και για μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού μου. Είναι εύκολο να εκτεθείς. Να κάνεις μια λάθος κίνηση, μια χειρονομία και να γελάνε μαζί σου όσοι σε παρακολουθούν. Είμαι ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους, είμαι απλός. Η μόνη μου διαφορά είναι ότι έχω μερικά παραπάνω χρήματα και ξέρω να παίζω ποδόσφαιρο. Μετά την καριέρα μου δε θα υποφέρω, έκανα όλες τις επιλογές με γνώμονα να είμαι ευτυχισμένος. Οι βασικές μου αρχές και είναι ταπεινότητα και σεβασμός. Όλα τα υπόλοιπα είναι αέρας, δε με ενδιαφέρουν καν».
Ταξίδι πίσω στο χρόνο. Δέκα μέρες μετά το προαναφερθέν περιστατικό, ο Μολό φεύγει από τη Νανσί για την Σεντ Ετιέν, κατηγορώντας τον προπονητή του Ζαν Φερναντές. Εκείνος στις 5 Ιανουαρίου του 2013 θα του απαντήσει: «Η αποχώρησή του είναι το καλύτερο που μας συνέβη από την αρχή της χρονιάς. Ούτε ένας παίκτης δεν τον έχει πεθυμήσει. Μιλάμε για ένα κακό χαρακτήρα, που σκέφτεται μόνο τον εαυτό του. Δε φορούσε τη φανέλα της Νανσί, αλλά του Μολό. Δεν ενδιαφερόταν για τίποτα άλλο εκτός από τα στατιστικά του και πιστεύει ότι θα αντικαταστήσει τον Κριστιάνο Ρονάλντο στη Ρεάλ. Είναι αδύνατο να τον προπονήσεις. Εγώ φταίω που τον άκουσα όταν με παρακαλούσε να τον σώσω από την τρύπα που είχε πέσει στη Γρανάδα».
«Όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά, κατηγορούμε τους άλλους. Με την οπτική που έχω τώρα, δεν μπορώ να πω ότι ο Φερναντές ήταν κακός προπονητής, αλλά ούτε και ο καλύτερος. Όταν, όμως, είσαι παίκτης πρέπει ο προπονητής να έχει δίκιο. Έμαθα από τα λάθη μου και να επιτίθεσαι δε σου προσφέρει τίποτα. Γιατί να μιλήσεις; Γιατί να κάνεις τα πράγματα χειρότερα; Όταν είσαι μικρός πρέπει να το βουλώνεις και να κάνεις τη δουλειά σου. Να είσαι σωστός, να δίνεις σωστό παράδειγμα, να κάνεις περήφανη την οικογένειά σου. Όλα τα υπόλοιπα είναι αέρας».
Ταξίδι πίσω στο χρόνο… Η Καέν παίζει εκτός έδρας με τη Νις στις 7 Μαΐου του 2011. Επικρατεί 4-0, με τον Μολό να μένει στο γήπεδο για 61 λεπτά, να πετυχαίνει ένα γκολ και ξεσπάει κατά των συμπαικτών του. «Δεν με παίζουν όσο τον Ρομέιν Ανουμά στα δεξιά. Με εκνευρίζει αυτό το γεγονός. Κάθε φορά η ανάπτυξη της ομάδας γίνεται από τα δεξιά. Αν δεν ακουμπάς τη μπάλα για δέκα ή 15 λεπτά, βγαίνεις εκτός παιχνιδιού. Κερδίσαμε ένα φάουλ και ξαφνικά ήρθε όλη η ομάδα να το εκτελέσει. Έτσι, όταν έβαλα το γκολ ήθελα να τους δείξω ότι εγώ είμαι ο εκτελεστής εδώ πέρα. Μου λένε ότι δε νοιάζομαι επειδή είμαι δανεικός, αλλά νοιάζομαι. Έχω μόνο τρία γκολ και τρεις ασίστ γιατί η ποιότητα των επιθετικών της ομάδας είναι χαμηλή. Βγάζω σέντρες και δεν τις εκμεταλλεύονται. Είναι εκνευριστικό».
«Είμαι ευαίσθητος. Το υποσυνείδητό μου είναι ένας φιλόσοφος. Έχω κάνει λάθη, έχω μιλήσει άσχημα. Σε όλη μου τη ζωή έβαζα πίεση στον εαυτό μου. Ήθελα να πετύχω για την οικογένειά μου. Δεν ήθελα να γυρίσω σπίτι, αποδεχόμενος ότι είχα αποτύχει. Αφοσιώθηκα στο ποδόσφαιρο γιατί ήταν το μόνο που μπορούσα να κάνω. Όποιος έχει όνειρα, πρέπει να είναι προετοιμασμένος να υποφέρει. Όλα εξαρτώνται από το πώς θα διαχειρίζεσαι τις καταστάσεις. Οι σωστοί, όμως, πάντα δικαιώνονται. Είναι το κλειδί για τη ζωή, να αντέχεις και να προσαρμόζεσαι. Θεωρώ ότι το 95% των ανθρώπων δεν θα είχαν καταφέρει να αντέξουν, όσα πέρασα. Όταν βρίσκεσαι απέναντι από έναν τοίχο πρέπει να τον χτυπάς και να τον χτυπάς. Κάποια στιγμή θα ραγίσει».
Το ποδόσφαιρο…
Είναι ξεκάθαρο ότι δεν μιλάμε για έναν συνηθισμένο ποδοσφαιριστή. Κι αν δεν έχει γίνει ξεκάθαρο με τις περιπέτειες της νιότης του, θα γίνει με το γεγονός ότι στον ελεύθερό του χρόνο γράφει, ότι μιλάει τέσσερις γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, ρωσικά), ότι μικρός ήθελε να αναλάβει το μπαρ της οικογένειάς του, ότι έχει περισσότερους από 20.000 ακόλουθους στο instagram, ότι πέρασε 300 μέρες από τη ζωή του παίζοντας καθημερινά Call of Duty, ότι ύψωσε το μεσαία δάκτυλο σε οπαδούς της ομάδας του για ομοφοβικά σχόλια, ότι ανεβάζει ημίγυμνες φωτογραφίες στο ίντερνετ, ασχολείται με το σώμα του δύο ώρες την ημέρα, πηγαίνει στην εκκλησία δύο φορές την εβδομάδα, δεν βγαίνει, δεν πίνει, δεν καπνίζει και – παρότι δηλώνει γυναικάς – δεν έχει κάνει σχέση για περισσότερους από τέσσερις μήνες.
«Όσο παίζω ποδόσφαιρο έχω το φόβο ότι μια γυναίκα θα ενδιαφέρεται για μένα μόνο για τα λεφτά μου και όχι για το ποιος είμαι. Το πλεονέκτημα είναι ότι ζω ελεύθερος χωρίς ζήλιες και έγνοιες». Η μόνη του έγνοια ήταν είναι και θα είναι η οικογένειά του. Ο πατέρας του έπαιζε ερασιτεχνικά ποδόσφαιρο και σε ηλικία εφτά ετών, ο Γιοάν του ζήτησε να ξεκινήσει στη Μαρσέιγ. Έπαιξε σέντερ μπακ μέχρι που βαρέθηκε και ήθελε να πάει στην επίθεση. Στα 14 του χρόνια ζήτησε εγγυημένο χρόνο από τον Ζοσέ Ανιγκό και έφυγε για το Μονακό, όπου αν και δυστυχισμένος μακριά από τους γονείς του, εξελίχθηκε και υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο στα 17 του. Έκανε ντεμπούτο 19 χρονών, υπέγραψε νέο συμβόλαιο στα 20 του, και πέρασε μια ολόκληρη αμφιλεγόμενη καριέρα γεμάτη επιτυχίες, λάθη και μετάνοιες.
Όλα για να φτάσει στη σημερινή του κατάσταση. «Φυσικά και είμαι ευτυχισμένος σήμερα, αλλά όχι έχουν τη δική τους ιστορία. Στη δική μου, λοιπόν, γνώριζα ότι το πεπρωμένο μου είναι να δουλεύω σκληρά, αλλιώς δε θα μπορούσα να καταφέρω τίποτα. Είμαι ο πιο απαιτητικός άνθρωπος με τον αυτό μου. Ποτέ δε θα πω σε άλλον ότι φταίει. Αν έκανα βλακεία, είναι λάθος μου. Τα βάζω μόνο με τον εαυτό μου, πλέον. Είμαι αυτός που είμαι».
The Subtle art of not giving a F*ck! Συγχαρητήρια…
