Έπαιξε 77 λεπτά στην Τούμπα. 63 λεπτά στο Ηράκλειο. Το σύνολο 140 λεπτά στις δύο ήττες του Παναθηναϊκού. Είναι αρκετά για να φταίει για όλα; Ναι, φαίνεται πως στην περίπτωσή του αρκούν. Ο Χρήστος Δώνης είναι ο ελέφαντας της φετινής ομάδας και ανεξάρτητα με την απόδοσή του προφανώς και θα κουβαλάει την… προβοσκίδα για όσο διάστημα παραμένει ο μπαμπάς του προπονητής και εκείνος γιος του Γιώργου Δώνη. Στην Ελλάδα – μεταξύ άλλων άκρως συντηρητικών απόψεων που δεν μπορούμε να αποβάλλουμε – φαίνεται ότι δεν δεχόμαστε ότι υπάρχει αξιοκρατία όταν βρίσκονται συγγενικά μέλη στον ίδιο χώρο. Ο γιος παίζει γιατί το θέλει ο μπαμπάς. Και ο μπαμπάς είναι πάντα υπόλογος επειδή βάζει τον γιο να παίζει.
Στου κουφού την πόρτα…
Αμφότεροι έχουν κληθεί να μιλήσουν για το ζήτημα. Σαν την απολογία του Σωκράτη, η οποία έτσι κι αλλιώς δε είχε καμία αξία εκείνη τη στιγμή για τους δικαστές, αλλά υπήρξε θησαυρός για το μέλλον. Ο Χρήστος Δώνης έχει αναφερθεί στις δυσκολίες να έχει τον πατέρα του προπονητή, ο Γιώργος Δώνης έχει τραβήξει πολλάκις τη γραμμή ανάμεσα στην οικογένεια και την ομάδα. Μάταια!
«Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα, που το ζω πρώτη φορά. Δεν θυμάμαι αντίστοιχη περίπτωση στη Superleague, να υπάρχει τέτοια σχέση μεταξύ προπονητή και παίκτη. Ξέρω ότι στην αρχή δεν έπαιζα καλά, αλλά δύσκολα κάποιος μπορεί να μπει στη θέση μου. Πολλοί ισχυρίζονται ότι παίζω λόγω του πατέρα μου, ότι υπάρχει το συναισθηματικό κομμάτι στις επιλογές του, όποιος μπορεί να μπει στη θέση μου, να καταλάβει πώς νιώθω ποδοσφαιρικά, θα με δικαιολογήσει. Δεν ψάχνω για δικαιολογία, το ξαναλέω, γιατί πρώτος εγώ αναγνωρίζω ότι στα πρώτα ματς της σεζόν δεν ήμουν καλός. Σιγά σιγά βρίσκω τα πατήματά μου, με την ΑΕΚ και τον Απόλλωνα θεωρώ ότι ήμουν θετικός και θα προσπαθήσω για τη συνέχεια να είμαι καλύτερος». Χρήστος Δώνης
«Το κομμάτι της αξιοκρατίας είναι πάντα περίεργο γιατί ο καθένας μπορεί να θέλει να σου επιτεθεί ή να σκεφτεί, ακόμη και ποδοσφαιριστές, για την επιλογή που μπορείς να κάνεις στην 11άδα, στην αποστολή. Ότι μπορεί να σου πουν ότι τον Δώνη τον βάζεις επειδή είναι ο γιος σου. Ή τον άφησε στον πάγκο γιατί αισθάνεται ενοχές μην και του πουν ότι βάζει το γιο του. Ο καθένας το ερμηνεύει όπως θέλει. Εγώ το κάνω γιατί πιστεύω ότι είναι η κατάλληλη επιλογή και προσπαθώ μέσα από την εξέλιξή τους να δικαιωθούν». Γιώργος Δώνης
«Τον ξέρω ως άνθρωπο, τον ξέρω ως προπονητή. Δεν θα ευνοήσει εμένα. Αν είμαι κακός στο γήπεδο, θα με βγάλει. Δεν πρόκειται να αδικήσει άλλα παιδιά για μένα, σε καμία περίπτωση. Δεν θα λειτουργούσε ποτέ έτσι. Στο σπίτι θα είναι πατέρας μου, στο γήπεδο θα είναι ο προπονητής μου». Χρήστος Δώνης
Είναι πασιφανές πως η όλη διαδικασία φέρνει και τους δύο συχνά σε αμήχανη θέση και ενδεχομένως τους επηρεάζει σε ένα βαθμό. Και ειδικά στην περίπτωση του ποδοσφαιριστή, μπορεί να δημιουργήσει μια φθορά και ένα τέτοιο υπόβαθρο, το οποίο να φέρνει διαρκή σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή του και στην ψυχολογία του. Κι έτσι περνάμε στο αγωνιστικό κομμάτι, που είναι σημαντικό για την προσέγγιση του θέματος.
Η ευθύνη του Χρήστου!
Ο κόσμος δεν είναι πάντα παράλογος. Και προφανώς κάθε φορά που φταίει η ευθύνη στον Χρήστο Δώνη, δεν είναι επειδή είναι γιος του προπονητή του. Στο Ηράκλειο ο 24χρονος μέσος ήταν από τους χειρότερους παίκτες του Παναθηναϊκού. Αγωνίστηκε στα 63 λεπτά του αγώνα, θα μπορούσε να είχε χριστεί σκόρερ, αλλά ακόμα και έτσι η πραγματικότητα δε θα άλλαζε. Γιατί σίγουρα περιμένεις περισσότερα από όσα κατέγραψε η στατιστική υπηρεσία από έναν μέσο. Περιμένεις μια κάποια, έστω ελάχιστη, συμμετοχή στο παιχνίδι. Ο Χρήστος Δώνης είχε τέσσερις πάσες και δύο λάθη. Τίποτα άλλο. Ούτε κλεψίματα, ούτε κερδισμένα φάουλ, ούτε καν υπέπεσε σε φάουλ.
Για να δώσουμε μια κάποια προοπτική στα στατιστικά του, θα αναφέρουμε για παράδειγμα ότι ο Εργκίς Κάτσε είχε – ανεξάρτητα από το γκολ – τρία γεμίσματα στην περιοχή, δύο κλεψίματα, πέντε κερδισμένα φάουλ, ενώ υπέπεσε και σε δύο. Ο ίδιος ο Χρήστος Δώνης την προηγούμενη αγωνιστική στη Θεσσαλονίκη είχε 13 πάσες σε 61 λεπτά. Οπότε, εδώ έχουμε και τη δική του, αντικειμενική ευθύνη.
Ακριβώς επειδή κουβαλάει το όνομα και ακριβώς επειδή αγωνίζεται στην Ελλάδα, θα πρέπει να δουλεύει για να αποδεικνύει την αξία του. Θα πρέπει να δουλεύει για να ξεφύγει της μετριότητας. Στη δική του περίπτωση δεν αρκεί το «μέτριος». Δεν αρκεί ο «μέσος όρος». Είναι υποχρεωμένος να αποδεικνύει ότι είναι καλύτερος όλων και και να δικαιώνει εκείνους που πιστεύουν στις δυνατότητές του. Και με το «εκείνους», δεν εννοούμε προφανώς τον Γιώργο Δώνη. Αλλά τον εαυτό του…
