Το καλύτερο Euro όλων των εποχών, τι ποδόσφαιρο είναι αυτό ρε φίλε, να μην τέλειωνε ποτέ, φέρτε κι άλλες μπύρες. Αυτά κι άλλα τόσα ακούγονται και γράφονται κάθε μέρα από χρήστες των social media κι όχι άδικα, για όσα τρελά και μαγικά βλέπουν τα μάτια μας από τις 11 Ιουνίου και μετά, αλλά κυρίως την τελευταία εβδομάδα.
Το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του… κορωνοϊού είναι, αν όχι το καλύτερο, σίγουρα ένα από τα κορυφαία σε επίπεδο ανταγωνιστικότητας. Και η ειρωνεία είναι αυτή ακριβώς: οι μεγάλες ομάδες έχουν ποδοσφαιριστές σκασμένους, παίκτες που έχουν δώσει μέσα στη χρονιά 60-80 ματς και που -όπως και οι υπόλοιποι βεβαίως- προέρχονται από την εξαντλητική χρονιά της έξαρσης της πανδημίας. Κάτι, που εκμεταλλεύονται στο έπακρο οι “μικρότεροι”.
Οσον αφορά το “καλύτερο euro”: ναι, βλέπουμε τρομερές εκπλήξεις, γι’ αυτό έγραψα για ανταγωνιστικότητα. Οι Ελβετοί κοιτάζουν στα μάτια τους αιωνίως υπερόπτες και σχεδόν αντιπαθητικούς Γάλλους, οι σωστά τοποθετημένοι και μαχητές Τσέχοι στέλνουν πίσω στα coffee shops τους “λίγους” Ολλανδούς, οι Δανοί και οι Ουκρανοί είναι ομάδες που έχουν βρει τον τρόπο να αντισταθούν. Πώς; Με μαχητικότητα, πίστη, τρέξιμο, ορθά σχήματα, ομαδικό πνεύμα αλά Ελλάδας το 2004 (την προσεχή Κυριακή η επέτειος). Kάπως έτσι η ψαλίδα κλείνει…
Η ένστασή μου έγκειται στην ποιότητα του ποδοσφαίρου που βλέπουμε. Απόδειξη το γεγονός ότι οι βαριές φανέλες τσαλακώθηκαν. Εκεί, υστερεί το Euro. Απόδειξη η dream team της Γαλλίας που έμεινε με το όνειρο διότι δεν ήταν ποτέ team, ο αποκλεισμός της -για λύπηση- Γερμανίας (τουλάχιστον από την Αγγλία) και βεβαίως της πιο παραγωγικής ομάδας έως τον αποκλεισμό τους, των Οράνιε. Και φυσικά, η ομάδα του Σάντος, ο οποίος θα έχει μπόλικα τσιγάρα κάβα μετά το γρήγορο νοκ-άουτ. Ακόμα και η Αγγλία με την Ιταλία, δεν μας έχουν κάνει να τρίβουμε τα μάτια μας. Αρκούνται να κάνουν τη δουλειά.
Συγκινήσεις, λοιπόν, βιώνουμε με το… φτυάρι και από την οθόνη δεν ξεκολάμε. Ποιότητα, όμως, επιπέδου ’84 που το πήρε μόνος του ένας Πλατινί, ή 2000 με εκείνους τους μαγικούς τρικολόρ, ή 2008-12 με τους πιο ολοκληρωμένους Ισπανούς της ιστορίας, δεν βλέπουμε. Λείπουν οι φαντεζί προσωπικές ενέργειες, δεν έχουμε δει ακόμα αυτόματο ποδόσφαιρο της εποχής. Αντίθετα, το ροντέο πάει… σύννεφο και πάλι καλά που έχουμε δει τη γκολάρα του Μόντριτς με το “εξωτερικό” φάλτσο και τη διαστημική σουτάρα του Πογκμπά (δεν είναι μόνο αυτά, αλλά θεωρώ είναι τα καλύτερα).
Ωστόσο, αυτό ακριβώς το βασικό συστατικό του Euro, είναι η πιο ηχηρή απάντηση του ποδοσφαιρικού νορμάλ κόσμου στους φαταούλες, ακραιοφιλελεύθερους αχόρταγους της European Super League. Φανταστείτε τις Εθνικές ομάδες και το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στα δικά τους μάτια, στα δικά τους πρότυπα, αλλά και στα δικά τους… χέρια. Όχι ότι η UEFA είναι η ρομαντική φιλενάδα μας, μη λέμε τα ίδια. Εκείνη είναι, άλλωστε, η πρώτη υπεύθυνη για τη γιγάντωση του τέρατος.
Ομως, η Δανία, η Τσεχία και η Ελβετία, κλείνουν το στόμα του κυρίου Ανιέλι, του κυρίου Πέρεθ και της παρέας τους. Τους υπενθυμίζουν την αρχή και το τέλος του ποδοσφαίρου. Το 11 αυτοί, 11 κι εμείς. Τους πετάνε στα μούτρα, νιώθω, τις ιδρωμένες και σκισμένες φανέλες τους, φωνάζοντάς τους ότι το ποδόσφαιρο έχει ψυχή. Και το βαθύ κομμάτι του, το κεντρί του, ο πυρήνας του, δε θα πουληθεί ποτέ στο διάβολο…
