Τελειώνει η σεζόν, πάρε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο – χάρηκαν πολλοί που το έχασε η Αργεντινή, γιατί τους βγάζει αίσθημα η Ισπανία προφανώς – και πάλι απ’ την αρχή. Βάλε και τις μεταγραφές που τις… μπουμπούνισε γρήγορα ο Παναθηναϊκός, έχεις την αίσθηση πως δεν υπήρξε ξεκούραση για κανέναν.
Πάκσι πρώτη επίσημη αντίπαλος. Σε ματς που «καίνε» και δεν έχουν τίποτα να σου δώσουν στην ουσία. Σαφώς και η πρόκριση είναι κάτι σημαντικό, όμως είναι και το αυτονόητο. Δεν θα πει κανείς μπράβο για πιθανή πρόκριση επί της Πάκσι. Αν αυτή έρθει χωρίς καλό ποδόσφαιρο – δεν συζητάμε καν για κάτι διαφορετικό ως αποτέλεσμα – μια κάποια γκρίνια ίσως υπάρξει. Άρα τα ματς με τους Ούγγρους είναι ξερά: να γίνει η δουλειά και πάμε παρακάτω.
Τόσο σε αυτές τις αναμετρήσεις, όσο και στον επόμενο γύρο (με Σπάρτακ Τρνάβα ή ΤΣΣΚΑ) πρέπει να έχουμε ως δεδομένο στο μυαλό μας πως δεν θα δούμε μια έτοιμη κατάσταση. Η ομάδα προφανώς πρέπει να φανερώσει στοιχεία της δουλειάς της με τον Τζέικομπ Νίστρουπ. Αλλά αυτή είναι στο 70% και ίσως να είμαστε υπερβολικοί στα ποσοστά.
Εκ του ασφαλούς για να κριθεί το σύνολο, θα χρειαστούν μήνες. Όχι, αυτό δεν σημαίνει πως σε αυτό το διάστημα δεν τρέχει και τίποτα να χάνει το Τριφύλλι. Σε καμία περίπτωση. Απλά να υπάρχει η κατανόηση πως δεν είναι απλό να δεις μια τέτοια μετάλλαξη ομάδας (απ’ αυτό που παρουσίαζε τα προηγούμενα χρόνια) μετά από ένα μήνα προετοιμασίας και τέσσερα φιλικά παιχνίδια.
Ακόμη και ατομικά, θα είναι άδικο να περιμένουμε να δούμε το αν ο Τσάπρας είναι για μεγάλα πράγματα, από ένα-δύο 90λεπτα κόντρα στην Πάκσι. Ή αν ο Καμαρά θα κάνει τη διαφορά στα χαφ.
Ένα πράγμα οφείλει να προσφέρει ο Παναθηναϊκός, στον ίδιο του τον εαυτό πρωτίστως: Την πρόκριση. Τα αποτελέσματα. Κι αυτά λόγω της ποιοτικής του διαφοράς με αντιπάλους επιπέδου Πάκσι ή όποια έρθει μετά. Δεν υποτιμά κανείς κανέναν, απλά μην υποτιμούμε και τον Παναθηναϊκό, μην υποτιμούμε τους παίκτες του, τον προπονητή του. Κυρίως, να μην υποτιμήσουν αυτοί τους εαυτούς τους κόντρα στην κάθε Πάκσι.
Αν τα πάντα κρίνονταν απ’ τα προκριματικά, ο Αλόνσο που απέκλεισε με ανατροπή τη Λανς, ή ο Βιτόρια που πέρασε τη Σαχτάρ και τη Σαμσούνσπορ, έπρεπε να έχουν από 1-2 πρωταθλήματα ο καθένας. Η περίοδος του καλοκαιριού είναι περίεργη. Προσφέρεται για εκπλήξεις κι αυτός είναι ο μόνος φόβος του Παναθηναϊκού. Σε κάθε περίπτωση έκπληξη θα είναι η δική του αποτυχία να βρεθεί στη League Phase.
Παρά το επίπεδο ετοιμότητας της ομάδας, μην ξεχνάμε δύο σημαντικά στοιχεία. Οι Πράσινοι έχουν «ψηθεί» στα προκριματικά και μάλιστα κόντρα σε σπουδαίους αντιπάλους. Το ίδιο έχει κάνει και ο Νίστρουπ που είναι απόλυτα επιτυχημένος στις καλοκαιρινές αναμετρήσεις απαιτήσεων.
Αυτή την εμπειρία και την ποιότητα συγκριτικά με τις αντιπάλους, περιμένουμε να δούμε από το πρώτο κιόλας παιχνίδι. Το επίπεδο ποδοσφαίρου, η ομάδα ως ομάδα, θα ήταν αφελές και καταστροφικό να κριθεί από τώρα, σα να είναι υποχρεωμένη να βρίσκεται στο 100% της ετοιμότητας.
Υ.Γ: Λέμε, λέμε για την προσωπικότητα που χρειάζεται η ομάδα. Κοιτάς τους αρχηγούς και βλέπεις πως ο πρώτος και ο δεύτερος ήταν μέχρι πρότινος αρχηγοί στην Ίντερ και τη Μίλαν. Δεν το λες και μικρό πράγμα…
Υ.Γ.1: Επειδή το ρόστερ γεμίζει και κάθε φορά οι απουσίες φαίνονται όλο και λιγότερο, δεν σημαίνει πως η σεζόν ξεκινά καλά. Το προφανές είναι ο Ίνγκασον που το παιδί χάνει όλη τη χρονιά, όμως ακόμη και τώρα οι Πράσινοι δεν έχουν τον Καλάμπρια και τον Ντέσερς για παράδειγμα. Δύο παίκτες που αποτελούν βασικές επιλογές στο όποιο rotation.
