Το ελληνικό ποδόσφαιρο ευτύχησε στο πέρασμα των χρόνων να γνωρίσει από κοντά μερικούς πολύ καλούς κεντρικούς αμυντικούς, ακόμη και σε παγκόσμιο επίπεδο. Υπάρχει, όμως, κανείς που μπορεί να μιλήσει για ποδόσφαιρο και για… ζωγραφική χωρίς να κινδυνεύει να εκτεθεί; Ο Στέφαν Ντε Φράι, ο 34χρονος διεθνής Ολλανδός σέντερ μπακ που κλείνει στον Παναθηναϊκό, είναι από τους λίγους που μπορούν να «αντέξουν» κυριολεκτικά την ταμπέλα του «διανοούμενου», όχι μόνο για όσα κάνει μέσα στο γήπεδο.
Σε συνέντευξή του όσο ήταν παίκτης της Ίντερ κλήθηκε να συγκρίνει την προπονητική φιλοσοφία του Κόντε και του Ιντζάγκι. Και τι απάντησε; «Η Ίντερ του Κόντε είναι πίνακας του Μοντριάν και αυτή του Ιντζάγκι πίνακας τον Βαν Γκογκ»! Στον εμβρόντητο δημοσιογράφο, που δεν μπορούσε φυσικά να καταλάβει τη διαφορά, εξήγησε ως άλλος κριτικός τέχνης ότι οι πίνακες του Μοντριάν είναι συμμετρικοί και οργανωμένοι και αυτοί του Βαν Γκογκ με περισσότερη φαντασία και ελευθερία.
Αυτή και μόνο η δήλωση δείχνει μια καλλιέργεια ασυνήθιστη για ποδοσφαιριστή. Η οποία διατρέχει όλη την καριέρα του εμπειρότατου αμυντικού, που συμπλήρωσε μια δωδεκαετία στο απαιτητικό καμπιονάτο πριν αναζητήσει νέες… περιπέτειες στην Ελλάδα.
Γεννημένος το 1992 στο Ούντερκερκ, ένα χωριό 4.000 κατοίκων κοντά στο Ρότερνταμ, έπαιξε στην τοπική ομάδα μέχρι τα δέκα του χρόνια, όταν τον «τσίμπησαν» οι σκάουτς της Φέγενορντ και μετά από ένα πρόχειρο φιλικό ματς, όπου εντυπωσίασε με την ωριμότητά του ως αμυντικός χαφ, τον έκαναν μέλος της ακαδημίας τους.
Στη Φέγενορντ αισθάνθηκε σαν δεύτερο σπίτι του. Με το που ψήλωσε και δυνάμωσε, πείστηκε να υποχωρήσει στο κέντρο της άμυνας, οι προπονητές του εκτιμούσαν την παροιμιώδη ψυχραιμία του και το γεγονός ότι δεν έβαζε τις φωνές σε κανέναν (!), αλλά προσπαθούσε πάντα να διορθώσει τα όποια λάθη όσων βρίσκονταν μπροστά του. Στο βιογραφικό του αναφέρεται με έμφαση ότι έπαιξε απευθείας στην Κ17 της Φέγενορντ (παρακάμπτοντας την Κ16), κάτι που μπορεί να φαίνεται συνηθισμένο στις ελληνικές ακαδημίες, αλλά σ’ αυτήν της Φέγενορντ έχει συμβεί μόνο με τέσσερις παίκτες!
Πριν καν κλείσει τα 18 του χρόνια, κι ενώ ήταν βασικό στέλεχος της εθνικής Κ17 της Ολλανδίας, έκανε το ντεμπούτο του στην ανδρική ομάδα και υπέγραψε ένα ειδικό συμβόλαιο που επέτρεπε ανήλικη εργασία (!) μέχρι το 2012.
Λίγοι θυμούνται ότι στα 18 του αναγκάστηκε να σταματήσει προσωρινά το ποδόσφαιρο επειδή διαγνώστηκε με αναιμία. Ο ίδιος είχε περιγράψει ότι ένιωθε εξαντλημένος ακόμη και μετά από ένα σπριντ και πως καταλάβαινε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά πριν καν βγουν οι εξετάσεις.
Το 2012 δεν ανανέωσε μόνο τη συμφωνία του με τη Φέγενορντ. Ήταν και η χρονιά που έκανε το ντεμπούτο του στην εθνική ανδρών των «οράνιε» και με απόφαση των συμπαικτών του αναδείχτηκε σε… αρχηγό της ομάδας, σε ηλικία μόλις 21 ετών. Αργότερα, βέβαια, ο Ρόναλντ Κούμαν του αφαίρεσε το περιβραχιόνιο, επειδή δεν τον χρησιμοποιούσε όσο συχνά έπρεπε, κι αυτό παραδέχτηκε ότι τον επηρέασε βαθιά.
Διότι το κύριο χαρακτηριστικό του, που είναι μαζί ευχή και κατάρα, είναι η τελειομανία. Παραδέχθηκε ότι γινόταν «νευρικός και κακόκεφος», σκέφτεται συνεχώς τα λάθη που κάνει σε κάθε παιχνίδι και δεν εστιάζει στις θετικές του ενέργειες. Μπορεί να έπαιξε σε ανώτατο επίπεδο για πολλά χρόνια και να χαίρει σεβασμού, πλην όμως ο ίδιος πάλεψε με την αγωνιστική… κατάθλιψη, διότι στο μυαλό του τα λάθη μεγιστοποιούνταν. Αυτή η αυτοκριτική, πολλές φορές υπέρμετρα σκληρή, επανέρχεται συχνά στις δηλώσεις του.
Το Μουντιάλ του 2014, στο οποίο η Ολλανδία τερμάτισε στην 3η θέση, ήταν αυτό που απογείωσε την καριέρα του και έπεισε τους πιο δύσπιστους ότι επρόκειτο για σέντερ μπακ επιπέδου. Η μεταγραφή στη Λάτσιο εκείνο το καλοκαίρι ήταν η φυσική συνέπεια. Στους «λατσιάλι» αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια (2014-18) με απολογισμό δύο κύπελλα και ένα Σούπερ Καπ και επί οκτώ χρόνια αποτελούσε τη βάση της άμυνας στην Ίντερ, με δύο πρωταθλήματα, τρία κύπελλα, τρία Σούπερ Καπ και συμμετοχές σε δύο τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ και έναν Γιουρόπα Λιγκ. Καθόλου άσχημα για κάποιον που θα τον ακούσεις να παραπονιέται συνεχώς στον εαυτό του για την απόδοσή του…
Υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν μέλος της εθνικής Ολλανδίας που αγωνίζεται στο Μουντιάλ. Με τον Κούμαν δεν έχει και τις πιο τέλειες σχέσεις, ωστόσο ο προπονητής τον κάλεσε στους αγώνες του Μαρτίου δείχνοντας ότι τον υπολογίζει. Ένας μυικός τραυματισμός τον κράτησε έξω από την αποστολή, αφού η ιατρική γνωμάτευση πριν την έναρξη του τουρνουά ήταν ότι θα έπρεπε να χάσει τις πρώτες δύο εβδομάδες του τουρνουά, άρα και όλα τα ματς του ομίλου.
