Πολλά γκολ κουβαλούν μια μικρή (και μεγάλη καμιά φορά) ιστορία που ξεπερνούν το ματς και την ίδια τη νίκη. Στο ματς του Ολυμπιακού με τον ΟΦΗ είδαμε ένα τέτοιο γκολ.
Ο Μεχντί Ταρέμι κερδίζει το πέναλτι στα χασομερια του αγώνα και πηγαίνει να το εκτελέσει. Η εικόνα είναι η κλασική: ο σέντερ φορ παίρνει την μπάλα, τη στήνει, τελειώνει τη δουλειά. Έτσι γράφεται το ποδόσφαιρο εδώ και δεκαετίες. Εδώ και έναν αιώνα.
Και τότε έρχεται ο Χρήστος Μουζακίτης. Ο νεαρός του Ολυμπιακού ζητά τη μπάλα.Ο Ιρανός τον κοιτάζει και χωρίς δεύτερη σκέψη του τη δίνει.
Ο μικρός τη στήνει, εκτελεί και σκοράρει το πρώτο του γκολ στη φετινή σεζόν. Μετά το παιχνίδι θα πει απλά: «Το χρειαζόμουν αυτό το γκολ. Ευχαριστώ τον Ταρέμι».
Ο Μουζακίτης, γεννημένος το 2006, είναι μόλις 19-20 ετών. Στην ηλικία που το ποδόσφαιρο είναι ακόμα ένα ταξίδι γεμάτο αμφιβολίες, ένταση και την ανάγκη για μια στιγμή που θα σου δώσει πίστη στον εαυτό σου και πίσω την αυτοπεποίθησή σου.
Αυτή τη στιγμή του την έδωσε ο Ταρέμι.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό νόημα της ιστορίας.
Ο σέντερ φορ ζει από τα γκολ. Είναι το νόμισμά του, η ταυτότητά του μέσα στο παιχνίδι. Ένας επιθετικός της κλάσης του Ταρέμι δεν χαρίζει εύκολα τέτοιες στιγμές. Όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί η θέση του απαιτεί να κυνηγά συνεχώς το επόμενο τελείωμα.
Κι όμως, έκανε στην άκρη.
Δε νομίζω ότι το έκανε για το χειροκρότημα, ούτε για την εικόνα. Νομίζω όμως ότι το έκανε για να δώσει στον μικρό μια στιγμή που μπορεί να αλλάξει τη σεζόν του, έστω και τώρα στα τελειώματα της, στην προτελευταία αγωνιστική. Ένα απλό νεύμα, μια μικρή κίνηση που λέει πολλά χωρίς να φωνάζει τίποτα.
Αυτή η κίνηση αποκτά ακόμα μεγαλύτερο βάρος αν σκεφτεί κανείς τι κουβαλά ο ίδιος ο Ταρέμι αυτές τις ημέρες. Ο Ιρανός δεν έχει κρύψει την αγωνία του για όσα συμβαίνουν στην πατρίδα του και για τους δικούς του ανθρώπους στο Ιράν. Όταν το μυαλό σου βρίσκεται μακριά, όταν η σκέψη σου ταξιδεύει σε μια χώρα που δοκιμάζεται, δεν είναι δεδομένο ότι θα βρεις χώρο μέσα σου για να κοιτάξεις τον δίπλα σου.
Εκεί φαίνεται ο χαρακτήρας, στις δύσκολες στιγμές. Άλλοι μετρούν μόνο τα γκολ τους, άλλοι μετρούν τις στιγμές που αφήνουν πίσω τους, για να μην πούμε γι' αυτούς που παίζουν για να πέσουν για το πέναλτι, για να ξεφτιλιστουν και να ξεφτιλισουν παιχνίδι και θεατές.
Αυτό που έκανε ο Ταρέμι είναι μάθημα για τους μικρούς στα αποδυτήρια, για τους συμπαίκτες του, για όποιον καταλαβαίνει ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο ανταγωνισμός αλλά και κοινότητα.
Σε μια ομάδα τέτοιες κινήσεις έχουν μεγαλύτερη αξία απ’ όσο φαίνεται απ' έξω. Ο πιτσιρικάς νιώθει ότι τον εμπιστεύονται. Οι υπόλοιποι βλέπουν ότι ο μεγάλος δεν παίζει μόνο για τον εαυτό του και τα αποδυτήρια καταλαβαίνουν ότι υπάρχει ιεραρχία, αλλά υπάρχει και σεβασμός.
Και ο σεβασμός, στο ποδόσφαιρο όπως και στη ζωή, δεν διδάσκεται με λόγια. Διδάσκεται με πράξεις.
Δεν είναι τυχαίο ότι μετά το παιχνίδι οι δύο παίκτες φωτογραφήθηκαν αγκαλιά. Μια απλή, όμορφη εικόνα, σχεδόν αυθόρμητη. Όμως μέσα σε αυτή τη φωτογραφία χωρά όλη η ιστορία. Ο μεγάλος που έδωσε χώρο και ο μικρός που πήρε τη στιγμή του.
Σαν μια σιωπηλή επιβεβαίωση όλων όσων είχαν προηγηθεί στο γήπεδο.
Ο Ταρέμι, ο «κανονιέρης» του Ολυμπιακού και του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, έστειλε ένα μήνυμα που ξεπερνά το ίδιο το παιχνίδι. Ότι το μεγαλείο ενός παίκτη δεν φαίνεται μόνο όταν σκοράρει, αλλά και όταν ξέρει πότε να κάνει ένα βήμα πίσω.
Για να ανθίσει κάποιος άλλος.
Τελικά, αυτές είναι οι στιγμές που μένουν. Όχι επειδή γράφτηκαν στον πίνακα των σκόρερ, αλλά επειδή θυμίζουν γιατί αγαπήσαμε το ποδόσφαιρο από την αρχή.
Μεγάλε, Ταρέμι.
