Είναι να αισθανόμαστε χαζοί ώρες-ώρες. Γιατί λες και δεν γνωρίζουμε πως μέχρι εκεί είναι οι δυνατότητες μιας κακής ομάδας, που αποτελείται από μέτριους παίκτες για το επίπεδο που έπρεπε να έχει ο Παναθηναϊκός. Ειδικά με τις απουσίες το πράγμα γίνεται ακόμη χειρότερο. Περιμέναμε τι να συμβεί στην Τούμπα λοιπόν;
Στην καλύτερη περίπτωση θα έκλεινε τους χώρους, θα έπαιρνε με το ζόρι μια ισοπαλία και θα έφευγε. Στη χειρότερη θα είχε δεχτεί γκολ στις φάσεις που του έκαναν και θα μιλούσαμε τώρα για ιστορική ντροπή. Βέβαια το «μικρό» σκορ δεν αλλάζει την ντροπή της εμφάνισης και της ανήμπορης εικόνας των ποδοσφαιριστών. Οι οποίοι έβλεπαν ποιοτικούς αντιπάλους (Τάισον, Κωνσταντέλια κυρίως) να τους… χορεύουν.
Να είναι καλά ο Κότσαρης, αλλά η ψυχολογία των Παναθηναϊκών δεν είναι δυνατόν να ανεχτεί πως χρειάστηκε να κάνει 9 επεμβάσεις σε ματς που χάθηκε με 2-0. Ενώ ο αντίπαλος είχε και δοκάρι. Αυτά είναι νούμερα αν παίζεις στην έδρα της Ρεάλ Μαδρίτης. Όχι στην Τούμπα. Όχι αν είσαι Παναθηναϊκός.
Δεν χρειάζεται πλέον μισόλογα για κανέναν. Το Τριφύλλι έχει πληγωθεί ανεπανόρθωτα και δυστυχώς δεν σταματά ο κατήφορος. Γιατί με αυτή την κατάσταση, απλά «λερώνεται» το όνομα του Παναθηναϊκού. Απλό λοιπόν το τι πρέπει να γίνει και μάλιστα άμεσα. Χωρίς αναμονές, χωρίς «δεν βρίσκεις παίκτες τον Γενάρη», χωρίς «έχουμε τόσα συμβόλαια». Με αυτά στο μυαλό, αυτό που δεν έγινε στην Τούμπα, θα γίνει σε καμιά άλλη έδρα. Θα βιώσει το Τριφύλλι χειρότερους εξευτελισμούς. Αρκετά.
Απ’ τη στιγμή που λέγεται πως υπάρχει η διάθεση και αυτό φάνηκε στις προσλήψεις ανθρώπων για να αλλάξουν συνολικά το ποδοσφαιρικό τμήμα, μπαίνει εδώ ένα τέλος σε αυτή την κατάντια. Στην Τούμπα απλά το ματς μας υπενθύμισε πως χωρίς χαρακτήρα, χωρίς προσωπικότητες, χωρίς πραγματικά μεγάλους παίκτες, θα παίζεις σαν μικρή ομάδα.
Ποια η διαφορά που θα είχε ένα μικρομεσαίο σύνολο σε αυτό το ματς; Με το ζόρι 1-2 ευκαιρίες, φαινόταν απ’ το πρώτο λεπτό το που πάει το πράγμα και οι παίκτες ήταν ανήμποροι να αντιδράσουν. Να κάνουν κάτι για να σώσουν τον εγωισμό και τα ονόματά τους έστω. Δυστυχώς όμως, μαζί με τα ονόματά τους, «σημαδεύτηκε» ο Παναθηναϊκός. Με μια ακόμη ντροπιαστική εμφάνιση.
Το ερώτημα πλέον είναι αν αντιλαμβάνεται το κλαμπ, πως οι όχι μεγάλοι παίκτες που διαθέτει στην πλειοψηφία του ρόστερ της, δεν γίνεται να δημιουργήσουν μεγάλη ομάδα. Όσο κι αν μας ενοχλεί, είναι καιρός να αποδεχτούμε πως έτσι ο Παναθηναϊκός δεν είναι μεγάλη ομάδα. Είναι τεράστιος σύλλογος, με ιστορία. Όχι όμως με ελπίδα για το σήμερα. Αν δεν αλλάξει. Αν αλλάξει, το συζητάμε διαφορετικά.
Και η αλλαγή δεν θα έρθει με συναισθηματισμούς και «ας δούμε κι αυτόν μήπως είναι καλός τελικά». Ο πρωταθλητισμός είναι σκληρός. Οι ανάγκες ενός μεγάλου κλαμπ όπως ο Παναθηναϊκός, ακόμη σκληρότερες. Δεν μπορεί να περιμένει κανέναν και τίποτα. Δεν έχει χρόνο, τον έχει σπαταλήσει προ πολλού.
Η Τούμπα πρέπει να είναι το τέλος μιας διαδικασίας που δεν οδήγησε πουθενά και δεν χάρισε το παραμικρό στην ομάδα. Γιατί αν πάλι πάμε σε ημίμετρα, ή σε δικαιολογίες πως τώρα δεν γίνεται, να δούμε κι αυτόν, ας δούμε κι εκείνον, απλά θα «καεί» και ο Μπενίτεθ πριν τελειώσει η σεζόν.
Υ.Γ. Οι καλύτεροι παίκτες του Παναθηναϊκού ως τώρα στην αγωνιστική περίοδο 2025-26, ήταν ο Τετέι και ο Παντελίδης. Επειδή δεν έπαιζαν σε αυτόν.
Υ.Γ.1: Ένα απ’ τα μεγάλα κακά που έχουν γίνει στο Τριφύλλι εδώ και αρκετά χρόνια πίκρας και μείωσης δυναμικής της ομάδας, είναι πως βλέπουμε πολλούς παίκτες καλύτερους απ’ αυτό που πραγματικά είναι.
