Την δεκαετία του 70 δεν υπήρχε κάτι που να μοιάζει με το… Αllou Fan Park. Λούνα παρκ υπήρχε μόνο στην… τηλεόραση, σε μια σειρά που έβλεπε όλος ο κόσμος και θυμάμαι το “πέντε κρίκοι, ένα τάληρο” ακόμη. Μια φορά τον χρόνο όμως ερχόταν… κινητό λουνα πάρκ για κανένα μήνα εκεί κοντά στο πατρικό μου, ψηλά στην Κασταμονής κοντά στο Παναιτώλιο. Ήταν από τις πιο όμορφες μέρες όταν με πήγαινε ο πατέρας μου. Με θυμάμαι μαγεμένο να πηγαίνω δεξιά αριστερά και να χαζεύω τα διάφορα παιχνίδια. Τα φώτα, τη ρόδα, τα συγκρουόμενα…
Έτσι ήμουν από το βράδυ της Κυριακής γυρίζοντας από σάιτ σε σάιτ κι από κανάλι σε κανάλι μέχρι τις 2 το πρωί για να μην χάσω κανένα… παιχνίδι. Τον Σπάθα, τους έξαλλους ρεπόρτερ, τους σχολιαστές, τους υπερασπιστές του Λανουά. Εντάξει δεν χαλάνε οι… συμμαχίες για ένα φάουλ κι ένα κόρνερ αλλά δεν βιαζόμαστε. Το content ήταν απολαυστικό μέχρι τις πρώτες ώρες της Τρίτης. Και έπεται συνέχεια…
Μετά από 8 σερί νίκες είναι λίγο δύσκολο να διαχειριστούμε την κατάσταση. Η παραδοσιακή ΑΕΚτζήδικη ανασφάλεια είναι πάντα εδώ και όσο περνάνε τα παιχνίδια - το ένα μετά το άλλο - και η εικόνα της ΑΕΚ και τα αποτελέσματα είναι όλο και καλύτερα, πάντα σκέφτεσαι τι μπορεί να πάει στραβά. Γιατί πάντα υπάρχει κάτι που μπορεί να πάει στραβά. Πλησιάζει ένα παιχνίδι τελικός. Σχεδόν κανονικός...
Διάβασα και την ανάλυση του Ανδρέα Δημάτου και αγχώθηκα περισσότερο γιατί είναι πάρα πολλά αυτά που παίζονται την Πέμπτη με την Κραϊόβα και τα ωφέλη της νίκης, έστω με μισό - μηδέν, σε σύγκριση με την ισοπαλία που είναι σχεδόν άδικο να κρίνονται σε 90 λεπτά μετά από 11 αγώνες που άρχισαν κατακαλόκαιρο στη Φιλαδέλφεια και τελειώνουν με τον δωδέκατο, σε πρώτη φάση, μια εβδομάδα πριν τα Χριστούγεννα στο ίδιο μέρος. Το ομορφότερο του κόσμου…
Η ΑΕΚ έχει φτάσει στο καλύτερο της σημείο, την πιο κατάλληλη στιγμή. Μέχρι την επόμενη που σίγουρα θα είναι εκεί στα μέσα του Μάρτη. Το αν τότε θα παίζει τα επόμενα Ευρωπαϊκά της ματς μετά τον αγώνα με την Καραϊόβα θα εξαρτηθεί από το αποτέλεσμα της Πέμπτης. Και σίγουρα θα αρχίζουν τα πλέι οφ. Ας μην πηγαίνουμε όμως τόσο μακριά. Η ΑΕΚ έφτασε μέχρι εδώ με τον δύσκολο δρόμο. Είναι στο πικ της αλλά αν έχει φιλοδοξία και δίψα για να κάνει το καλύτερο και στις τρεις διοργανώσεις τότε θα πρέπει να βάλει ακόμη πιο ψηλά τον πήχη της απόδοσης που μπορεί να πιάσει. Τα αποτελέσματα είναι άλλο πράγμα όμως, όπως έχει δείξει η ιστορία, αν κάνεις τα πράγματα καλά θα έρθουν και τα αποτελέσματα.
Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε πως κανείς δεν μπορεί να νικάει συνέχεια στο ποδόσφαιρο εκτός αν οι διαιτητές παίζουν μόνιμα για αυτόν. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που γινόταν αυτό. Ιστορίες βγαλμένες από την ζωή. Δεν πρέπει όμως να μας χαλάνε το μυαλό και στο τέλος να το πληρώνει η ίδια μας η ομάδα και μαζί και η ψυχική μας ηρεμία. Θα έρθουν ξανά δύσκολες μέρες. Ήττες. Κακές εμφανίσεις. Έτσι συμβαίνει παντού και με ομάδες μεγαλύτερες και δυνατότερες. Σημασία έχει η πρόοδος που την βλέπουμε, η προσπάθεια που την βλέπαμε και στις ήττες, η ταπεινότητα και η σοβαρότητα. Αυτός προπονητής και τα παιδιά του αξίζουν αν μη τι άλλο την εμπιστοσύνη μας. Την κέρδισαν, δεν τους της χάρισε κανείς. Δεν πρέπει να κλονιστεί στην πρώτη στραβή που σίγουρα θα έρθει πάλι. ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ. Μισό μηδέν και φύγαμε για τους 16…
