Παικταράδες, προπονηταράδες, τεχνικοί διευθυντές με βιογραφικό που κάνει τους πάντες να σκύβουν από σεβασμό. Όποιοι κι αν έρθουν στον Παναθηναϊκό, όσο δεν υπάρχει λογική, η κατάσταση δε θα αλλάζει. Πάντα θα μένει ένα βάρος που φορτώνεται σε παίκτες και τεχνικό τιμ, προκειμένου να μακιγιάρουν λάθος αποφάσεις διοικητικές που έφεραν πισωγυρίσματα, κλωτσιά στην καρδάρα με το γάλα και πάμε απ’ την αρχή.
Ο Παναθηναϊκός μόλις έβαλε το πέναλτι με την ΑΕΚ ο Σφιντέρσκι και πήρε τη 2η θέση, έκρινε πως τα πάντα δουλεύουν ρολόι. Απλά χρειάζονταν κάποιες μεταγραφές και σημαντικές πωλήσεις για το cost control. Έγιναν όλα αυτά – κρίνονται και θα κριθούν καλύτερα στην πορεία – όμως δεν πειράχτηκε τίποτα άλλο. Ένα αποτέλεσμα, το οποίο δεν έδωσε τίτλο ή δεν έφερε την επιτυχία στη σεζόν, καθόρισε ουσιαστικά και το φέτος.
Οι CEO, οι τεχνικοί διευθυντές, το τμήμα σκάουτινγκ, τα στελέχη που θα ενίσχυαν την ΠΑΕ, δεν ήρθαν ποτέ. Ώσπου ξαφνικά, ο Βέρμπιτς ισοφάρισε στο τέλος του αγώνα με τον Λεβαδειακό και ο Παντελίδης έδωσε τη νίκη στην Κηφισιά στο τέλος εκείνου του αγώνα. Δύο γκολ στα τελευταία λεπτά, τα οποία άλλαξαν την κοσμοθεωρία του Παναθηναϊκού. Αν δεν είχαν μπει αυτά, τα πάντα θα ήταν σούπερ, ο Βιτόρια στον πάγκο και κανείς δε θα εντόπιζε κάτι λάθος. Τώρα που μπήκαν, πάμε ξανά για τεράστιες αλλαγές.
Να τις δούμε πρώτα, επειδή συνήθως δεν γίνονται. Ακούγονται, έρχονται 1-2 καλά παιχνίδια, ξεχνιέται το θέμα και η ζωή συνεχίζεται μέχρι την επόμενη ενασχόληση με το ζήτημα.
Τώρα έχουμε τον Μπαλντίνι που ήρθε για να οργανώσει το ποδοσφαιρικό τμήμα, έχοντας ρόλο συμβούλου του ιδιοκτήτη. Θα έχει λόγο στα πάντα. Προπονητή, τεχνικό διευθυντή κτλ. Θεωρητικά πάντα, γιατί πρακτικά δεν έχει ακουστεί κάποιος απ’ το κλαμπ να επικοινωνεί το παραμικρό προς τον κόσμο. Όλα είναι υποθετικά κι αν αλλάξουν θα φταίνε οι «κακοί» δημοσιογράφοι. Οκ, αφού είναι «κακοί» γιατί δε βγαίνει κάποιος να πει κάτι στον κόσμο; Να εξηγήσει την κατάσταση.
Για τον Παναθηναϊκό μιλάμε, όχι για κάποιο κλειστό κλαμπ που γύρω του δημιουργούνται μύθοι. Η ψυχολογία είναι εύθραυστη, τα συναισθήματα ακραία, τα νεύρα διαρκώς τεντωμένα. Αυτό δεν αλλάζει με τη βουβαμάρα και την ουσιαστική αδιαφορία για τους πάντες.
Το χειρότερο όλων είναι πως κανείς δεν μοιάζει να αντιλαμβάνεται τα λάθη του. Το έχουμε αναφέρει ξανά, εδώ και χρόνια αν κάποιος το καταλάβαινε, θα είχε παραιτηθεί κιόλας. Είτε μιλάμε για στελέχη του ποδοσφαιρικού τμήματος, είτε της διοίκησης.
Τα πάντα γίνονται λάθος και κυρίως εκτός χρόνου. Δείτε πότε απολύθηκε ο Γιοβάνοβιτς. Πότε έγιναν οι μεταγραφές. Πότε πάρθηκε η απόφαση πως ο Βιτόρια δεν είναι ο κατάλληλος. Σε όλα υπάρχει λάθος χρονική στιγμή. Ακυρώνοντας προσπάθειες που δεν έφτασαν στο τέλος τους, ή επιτρέποντας να συνεχιστούν προσπάθειες που έπρεπε να έχουν τελειώσει καιρό πριν.
Ας μείνουμε όμως στο τώρα. Έγιναν όσα έγιναν. Προφανώς δε διαγράφονται, αλλά έγιναν. Επιβάλλεται να κοιτάξει ο καθένας το μέλλον. Ποιο είναι αυτό; Οκτώβρη μήνα και η ομάδα είναι σε διαδικασία άνοιξης. Έρχονται αλλαγές, ανακατατάξεις, ψάχνουμε, φέρνουμε, ενισχυόμαστε, ο Μπαλντίνι πηγαίνει στο Κορωπί.
Ωραία. Στο ματς με τον Άρη πώς βοηθούν όλα αυτά; Γιατί ξέρετε σε λίγες μέρες υπάρχει ένα ιδιαίτερα κρίσιμο ματς για την ομάδα. Που θα το δώσει με πολλά αγωνιστικά προβλήματα και παίκτες που ήρθαν να αντικαταστήσουν τους κορυφαίους της περασμένης σεζόν, να θέλουν χρόνο για να προσαρμοστούν. Χρόνο που δεν υπάρχει σε επίπεδο απαιτήσεων για αποτελέσματα.
Τη στιγμή που έπρεπε η προσοχή να είναι στραμμένη στο ποδοσφαιρικό κομμάτι, να στηρίζεται ο προπονητής και οι παίκτες γιατί πάνω τους έχει πέσει μεγάλο βάρος, η ΠΑΕ Παναθηναϊκός μοιάζει να ασχολείται με αλλαγές, στελέχη, κινήσεις που έρχονται κι άλλα τέτοια.
Είναι η ίδια ΠΑΕ που όταν ήταν η στιγμή να τα κάνει αυτά, δεν τα έκανε γιατί σκεφτόταν πως δεν έχει χρόνο μέχρι την έναρξη της προετοιμασίας. Κι άφησε τα πρόσωπα που απέτυχαν να ετοιμάσουν την επόμενη σεζόν με τη δικαιολογία των προκριματικών. Αλλά τώρα οι 15 μέρες της διακοπής ήταν αρκετές για να συζητάμε για στελέχη και αλλαγές. Με την ομάδα να έχει χάσει έδαφος στο πρωτάθλημα και να έχει κρίσιμα ευρωπαϊκά ματς μπροστά της.
Είναι καιρός να κάνει άνοιγμα η ΠΑΕ. Να πάψει να ζει στη μυστικότητα και κλεισμένη πίσω από τείχη, θεωρώντας πως έξω απ’ αυτά είναι βάρβαροι και θηρία. Ο ίδιος ο κόσμος της είναι, εκείνος που θέλει να ξέρει τι συμβαίνει. Ας μιλήσει κάποιος στον κόσμο ανοιχτά και ειλικρινά. Και μετά ας επικεντρωθούμε στο ποδοσφαιρικό.
Θα φέρει επιτυχίες αυτή η τακτική; Πιθανότατα όχι. Απλά δεν γίνεται και να μπει σε… λειτουργία πτήσης η ομάδα. Πρέπει να προχωρήσει και αυτό να το κάνει ποδοσφαιρικά. Για να δει αν από εκεί μπορέσει να πετύχει κάτι. Διότι αν περιμένει το Τριφύλλι πως ο Μπαλντίνι, η επίσκεψή του στο Κορωπί και οι ιδέες του για τους Πράσινους, θα φέρουν το πρωτάθλημα στο τέλος της σεζόν, τότε άδικα χάνουμε το χρόνο μας.
