Δεν γεννήθηκε σε μαιευτήριο πέριξ του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Δεν μεγάλωσε στου Ζωγράφου, στου Γκύζη, στους Αμπελόκηπους. Στο παιδικό του δωμάτιο δεν είχε αφίσα του Κρίστοφ Βαζέχα, του Νίκου Λυμπερόπουλου, του Έκι Γκονζάλες. Δεν έκλαψε στη χαμένη ευκαιρία του Γκόραν Βλάοβιτς στη Βαρκελώνη. Δεν πανηγύρισε έξαλλα στο γκολ του Γιόσου Σαριέγκι στο Μιλάνο. Δεν έβρισε τον διαιτητή Καλόπουλο στο αλήστου μνήμης «κατσουράνειο» ντέρμπι του «Γεώργιος Καραϊσκάκης». Δεν τραγούδησε ποτέ σε κερκίδα το «Σύλλογος μεγάλος δεν υπάρχει άλλος». Δεν υπήρξε μέλος στους Mad Boys ή τους Athens Fans.
Κι όμως, ο Μανώλης Σιώπης συμπεριφέρθηκε χθες στη Σαμψούντα λες και είναι φανατικός οπαδός του πετάλου, σαν πιστός στρατιώτης που δηλώνει πρόθυμος να αφήσει τα κόκκαλά του στο «πεδίο μάχης», προς δόξα των χρωμάτων και του εμβλήματος που φέρει πάνω του. Θαρρείς και είναι μπολιασμένος χρόνια με το πράσινο και το λευκό...
Δεν είναι μόνο ότι συγκρούστηκε με πολύ ψηλότερο και ογκώδη αντίπαλό του, κερδίζοντάς τον μάλιστα σε εναέρια μονομαχία και σώζοντας την ομάδα του από μια δύσκολη στιγμή. Είναι ότι του φέρνουν φορείο για να τον μεταφέρουν εκτός αγωνιστικού χώρου, εκείνος... προσβάλλεται, το αρνείται και οδηγείται αυτοβούλως έξω, ώστε να του τοποθετηθεί ειδικός νάρθηκας στο κεφάλι. Και αφού μπορεί να έριξε και κανένα... καντήλι στον γιατρό, σε φάση «ρε μ@λ@κ@, την έραψες καλά την πληγή ή θα μου ανοίξει και θα αναγκαστεί ο διαιτητής να με ξαναβγάλει από το ματς;», τελικά φοράει μόνος του το δίχτυ και ο αθεόφοβος τρέχει γρήγορα στη σέντρα (με τα χέρια του γεμάτα αίματα), για να επιστρέψει άρον άρον στο παιχνίδι προκειμένου να αποφευχθεί τυχόν ζημιά για τους φιλοξενούμενους, στο πιο κρίσιμο σημείο της αναμέτρησης Σάμσουνσπορ - Παναθηναϊκός.
Ε λοιπόν, πείτε με ρομαντικό, πείτε με κλισαρισμένο, πείτε με υπερβολικό, αλλά εμένα τέτοιοι ποδοσφαιριστές με συγκινούν και με πωρώνουν περισσότερο και από εκείνους που βάζουν πανεύκολα την μπάλα στο πλεκτό ή που μοιράζουν τις ασίστ σαν τραπουλόχαρτα. Ίσως τεχνικά ο Μανώλης Σιώπης να ξέρει τη λιγότερη μπάλα από όλους τους ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού. Και τι μ' αυτό; Διαθέτει όμως στοιχεία που συναντάς σε ελάχιστους συμπαίκτες και αντιπάλους του, σε τόσο μεγάλο βαθμό: πάθος, ηρωισμό, μαχητικότητα, αυταπάρνηση, άγνοια κινδύνου. Με μία λέξη: ψυχή...
Ακόμα και στο σύγχρονο αποστειρωμένο ποδόσφαιρο, της τακτικής, του ατέρμονου build-up, των πολύπλοκων συστημάτων και των ανούσιων στατιστικών (που καμιά φορά λένε και ψέματα), κάθε ομάδα εκεί έξω χρειάζεται στο ρόστερ της και έναν τύπο με τα χαρακτηριστικά του Μανώλη Σιώπη, της είναι πολύτιμος. Έναν παίκτη, που θα μπορούσε κάλλιστα να ανήκει στην ερασιτεχνική εποχή των 50s και των 60s, τότε που οι «κυριακάτικοι ήρωες» αγωνίζονταν ακόμα και με κάταγμα ή διάσειση, θεωρώντας ατιμωτικό να μην αφήσουν στο χωμάτινο τερέν και την τελευταία σταγόνα ιδρώτα τους ή να μη λιποθυμήσουν από την υπερπροσπάθεια, στον δρόμο για την καταπακτή που οδηγούσε στα αποδυτήρια.
Μανώλη, να είσαι καλά, ρε μάγκα. Ό,τι σου λείπει σε μπόι το έχεις σε καρδιά... Η χθεσινή πρόκριση στη League Phase του Europa League οφείλεται και σ' εσένα. Και να ξέρεις και κάτι ακόμα: αν ζούσε ο τεράστιος Ζαχαρίας Πιτυχούτης και βρισκόταν χθες κοντά σας, ο πρώτος ποδοσφαιριστής που θα του έσφιγγε το χέρι θα ήσουν εσύ...
