Είναι απλό: μην του δίνεις σημασία.
Μπορείς να στρέψεις το βλέμμα αλλού. Να τον αγνοήσεις. Να κάνεις πως δεν έχετε «γνωριστεί» ποτέ, κι ας σε κυνηγάει από την πρώτη ανάσα που κατάφερες να πάρεις σε τούτο τον κόσμο, κραδαίνοντας μια κατακερματισμένη κλεψύδρα και γελώντας σαρδόνια, σα να ’ναι γεμάτο γυαλιά το πυώδες του στόμα. Υπάρχουν τεχνικές που ξεγελούν το μυαλό και γίνεται αόρατος- πόσο δύσκολο να είναι, άλλωστε, να «προσπεράσεις» κάτι άυλο; Γιατί…
Γιατί, αλήθεια, ποιος θέλει να είναι εμμονικός με το ότι ναι, έχουμε ακόμη χρόνο αλλά σίγουρα λιγότερο από χθες; Ποιος από σας επιθυμεί να πενθεί την αέναη κίνηση των φύλλων στο ημερολόγιο; Ποιος ηδονίζεται με το να διαπιστώνει πως μια φορά κι ένα κάποτε έκανε πράγματα που δεν μπορεί πια;
Μιμηθείτε τον τύπο με το 7 στην πλάτη. Προσπαθήστε, δώστε όλο σας το είναι, να πλαισιωθείτε από μικρότερους από εσάς. Να βρεθείτε μαζί τους σε μια μάχη πάσης φύσεως, από εκείνες, όμως, που αναζωογονούν τα θνησιμαία σας κύτταρα και τα γεμίζουν διψασμένο (για διάκριση) αίμα.
Φανταστείτε την εξής εικόνα: να είσαι στα 40+ σου, να πατάς το χορτάρι για έναν περίλαμπρο τελικό όπως αυτός του Nations League, να τίθεσαι αντιμέτωπος με το απόλυτο wonderkid που στα 17 του χρόνια εποφθαλμιά, με περίσσιο ποδοσφαιρικό θράσος, τον θρόνο που μοιράζεσαι επί σειρά ετών μ’ εκείνον τον εξωγήινο από την Αργεντινή, να προσπαθείς να βγάλεις την γλώσσα σ’ αυτόν που στο τέλος, είτε το θέλουμε είτε όχι, πάντοτε (μας) νικά.
Και- οποία έκπληξη- στο τέλος να τα καταφέρνεις. Παρά το γεγονός πως πλέον δεν έχεις την παραμικρή έκρηξη (εξαιρούνται οι εκρήξεις θυμού…), αν και η ταχύτητά σου είναι μέγιστη θαυμάστρια του Αισχύλου κι έχει μειωθεί αντιστοίχως (δραματικά δηλαδή), με την ανάσα σου μετά το πρώτο ημίχρονο να κόβεται λες και είσαι μανιώδης αναγνώστης άρθρων με τίτλο «Κόβει την ανάσα η απόλυτη Influencer: Ξέχασε να βάλει βρακί όταν πήγε λαϊκή!», με το συνολικό σου κουράγιο να σώνεται λες και είναι το νερό στον πλανήτη γη.
Μόνο που, να: το τελευταίο πράγμα που γερνάει είναι η καρδιά. Και χάρη σ’ αυτήν, αναμεμειγμένη με το σπάνιο ένστικτο του killer που πάντα διέθετες, την κατάλληλη στιγμή βρίσκεσαι στο κατάλληλο σημείο και στέλνεις την μπάλα στα δίχτυα, διάολε.
Γκολ νούμερο 938, 2-2, και η Πρωτοψάλτη να πετιέται, αίφνης, στη σκηνή, υπενθυμίζοντάς μας πως είμαστε ακόμα ζωντανοί. Έπειτα κόπωση, αναγκαστική αλλαγή, έλεγχος για το ποια νοσοκομεία εφημερεύουν για παν ενδεχόμενο, παράταση, πέναλτι.
Ένα γλυκό μειδίαμα της Τύχης και τέλος. Ναι, ο άνθρωπος δεν μπορεί να πετάξει, μα πώς στο καλό ένα μικρό έθνος βρέθηκε σύσσωμο στα ουράνια;
Δεν χρειάζεται να σας τα πούμε, τα ξέρετε καλύτερα από εμάς: η Πορτογαλία πριν από αυτόν σε 70 χρόνια είχε δύο προκρίσεις στο Final-4 της γειτονιάς της και τώρα, 20 ευλογημένα ιβηρικά έτη μετά, έχει κατακτήσει 1 Euro και 2 Nations League. Μία χώρα που μετά βίας φαίνεται στον χάρτη έχει κάνει τώρα, έστω και παροδικά, κατάληψη σε ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό χάρτη.
Κι εκείνος, με το περιβραχιόνιο στο μπράτσο, να δίνει μια στην κλεψύδρα και να τη διαλύει. Το τρόπαιο στον ουρανό, μια ρωγμή στην ψυχή της αρραγούς λογικής, και η αίσθηση πως αυτή η εικόνα θα διαρκέσει για πάντα.
Δε θα κρατήσει, μη γελιέστε. Το οριστικό τέλος είναι κοντά. Παρά τα όσα διατείνονται οι απειράριθμοι φαν του, παρά το χθεσινό του γκολ (και τα 8 σε 9 παιχνίδια σε όλο το Nations League, με τέρμα και στα 3 τελευταία καθοριστικά ματς), o Πορτογάλος θεός δεν είναι όχι απλά ο καλύτερος στον κόσμο, αλλά ούτε καν στους 50 καλύτερους αυτού. Κι ας υπήρξε η τηλαυγής αναλαμπή του αγώνα με την Ισπανία.
Όμως καμιά φορά, όσο γέρος και να είσαι, είναι πολύ νωρίς. Η αυλαία δεν έχει πέσει και οι παραστάσεις μπορεί να είναι λίγες πια, αλλά υπάρχουν.
Γι’ αυτό, φίλε αναγνώστη, κάνε ό,τι κάνει ο Κριστιάνο: μην του δίνεις σημασία.
Κάθε φορά που ο Χρόνος πεθαίνει, μια υπέροχη ιστορία ανθεί.
