Η αλήθεια είναι ότι είχαμε μεγαλύτερη ανυπομονησία να δούμε τον Παναθηναϊκό σε σχέση με τον Ολυμπιακό. Ο λόγος είναι απλός και τον καταλαβαίνουν και οι πέτρες. Από τον Ολυμπιακό πάνω, κάτω γνωρίζουμε τι θα δούμε και τι περιμένουμε από την στιγμή, που δεν έκανε μεγάλες αλλαγές στο ρόστερ. Αντίθετα, οι "πράσινοι" άλλαξαν την μισή τους ομάδα και συν τοις άλλοις, μετά από 12 χρόνια, παίζουν πλέον χωρίς τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Δεν είναι μόνο το ότι ο Διαμαντίδης ήταν τεράστιος παίκτης. Είναι επίσης το ότι η ομάδα είχε μάθει να παίζει με αυτόν, το ρόστερ φτιαχνόταν με τον Διαμαντίδη να είναι η μεγάλη σταθερά.
Εδώ, όμως, είμαστε για να αναφερθούμε όχι στον Παναθηναϊκό (γράψαμε ό, τι είχαμε να γράψουμε την προηγούμενη εβδομάδα), αλλά στον Ολυμπιακό, που πριν από λίγο νίκησε στην Κρήτη τον Ερυθρό Αστέρα. Οπως προαναφέραμε και όπως είναι η πραγματικότητα άλλωστε, για τους Πειραιώτες έχουν αλλάξει λίγα πράγματα σε σχέση με πέρυσι σχετικά με το έμψυχο δυναμικό. Αυτό, που θέλει, βέβαια, ο κόσμος του (και όχι μόνο ο κόσμος του) είναι όπως το συγκεκριμένο ρόστερ επιδείξει φέτος μεγαλύτερη δυναμική και συνοχή, ώστε να κατακτηθεί για μία ακόμη φορά το πρωτάθλημα, αλλά και να επανέλθουν οι διακρίσεις στην Ευρωλίγκα.
Τρεις, λοιπόν, είναι οι αλλαγές στον φετινό Ολυμπιακό: ο Γκριν, ο Μπιρτς και ο Γιανγκ. Ο Γκριν πιστοποίησε στο παιχνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα την μεγάλη ικανότητα, που έχει στο σκοράρισμα. Οι αμφιβολίες, που υπήρχαν και υπάρχουν για τον Αμερικάνο, έχουν να κάνουν με το πώς θα "κολλήσει" στην ομάδα καθώς και με το γεγονός ότι είναι μικρό κορμί. Αν, δηλαδή, θα μπορέσει να αντέξει στο ευρωπαϊκό ξύλο. Για το αν θα κολλήσει με την υπόλοιπη ομάδα, δεν πιστεύουμε ότι θα υπάρξει πρόβλημα. Απλά είναι θέμα χρόνου. Και ο χρόνος, βέβαια, θα δείξει αν θα γίνει αυτό πραγματικότητα. Οσον αφορά στο ξύλο, δεν έχουμε παρά να δούμε τι έχει κάνει ένας παρόμοιος σωματικά με τον Γκριν Αμερικάνος γκαρντ. Ο λόγος γίνεται για τον Ερικ Μακ Κόλουμ, τον γνωστό μας από την θητεία του σε Πανιώνιο και Απόλλωνα Πάτρας. Ο Μακ Κόλουμ, που είναι κι αυτός skinny, τα έχει καταφέρει μία χαρά στην Ευρώπη. Η πορεία του εκτός των άλλων στην Γαλατά το απέδειξε. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν μπροστάρης στη κατάκτηση του Eurocup από την τουρκική ομάδα.
Πάμε και στον Μπιρτς: δεν γέμισε το μάτι με την εμφάνισή του κόντρα στους Σέρβους, αλλά δεν είναι παίκτης, που θα κάνει "θόρυβο". Εχουμε ξαναπεί ότι είναι παίκτης στο στυλ του Οθέλο Χάντερ, αυτό, που του λείπει είναι η εμπειρία, που έχει ο πλέον παίκτης της Ρεάλ Μαδρίτης. Συν τοις άλλοις ο Ολυμπιακός δεν περιμένει από τον Μπιρτς να του κάνει την διαφορά. Δεν μπορεί άλλωστε.
Από αυτόν, που περιμένει, όμως, να δώσει το κάτι παραπάνω, είναι ο Πάτρικ Γιανγκ. Η μεγάλη μέρα για τον Αμερικάνο έφθασε, αφού μπήκε στο παρκέ και έπαιξε σε ματς, μετά από περίπου 10 μήνες απουσίας. Από τότε, δηλαδή, που στο ματς με την Εφές στην Πόλη έπαθε την μεγάλη ζημιά. Ο Γιανγκ, όπως φάνηκε σήμερα, είναι αρκετά έως πολύ μακριά από τον γνωριμό του εαυτό. Είναι, όμως, κάτι ΑΠΟΛΥΤΑ ΜΑ ΑΠΟΛΥΤΑ φυσιολογικό. Εδώ έχεις πονοκέφαλο και κάνεις δύο μέρες να συνέλθεις, που λέει ο λόγος. Σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι για έναν παίκτη, που έχει πάθει τόσο σοβαρή ζημιά, να επανέρχεται μετά από σχεδόν 10 μήνες απουσίας. Αν όλα κυλήσουν ομαλά (που το ευχόμαστε, όπως και για όλο τον κόσμο), τότε τον κανονικό ή τον περίπου κανονικό Γιανγκ, πρέπει να τον περιμένουμε σε κανά μήνα. Γύρω εκεί, δηλαδή, από το πρώτο μεγάλο ντέρμπι της χρονιάς κόντρα στον Παναθηναϊκό. Εκεί άλλωστε κατ' αρχάς θα τον χρειαστεί για τα καλά ο Ολυμπιακός. Βλέπετε, η νίκη σε αυτό το παιχνίδι είναι κάτι παραπάνω από μονόδρομος, για πολλούς και διάφορους ευνόητους λόγους.
Ηδη αναφέραμε πολλά. Δεν θα πούμε περισσότερα. Και όπως έχουμε ξαναπεί τα χαμόγελα ή τα λυπημένα πρόσωπα έρχονται τον Μάιο και όχι με τα πρωτοβρόχια του Σεπτέμβρη.
