«Δεν μπορείς να αναγκάσεις κάποιον να σε σέβεται, αλλά μπορείς να τον αποτρέψεις από το να σου δείχνει ασέβεια».
Η παραμυθένια καριέρα του Βασίλη Σπανούλη έριξε τίτλους τέλους πριν από λίγες μέρες και όλοι ενώθηκαν, για να του πουν το «αντίο» στα παρκέ. Ανεξαρτήτως χρωμάτων, οπαδικών πεποιθήσεων και αντιλήψεων, φίλαθλοι, παίκτες, προπονητές και σύλλογοι του «έβγαλαν» το καπέλο και έκαναν μια βαθιά υπόκλιση μπροστά στο μεγαλείο του.
Σε κάθε συζήτηση που θα γίνεται για το Νο. 7 του Ολυμπιακού, μόλις η κουβέντα περάσει από το «λαμπερό» παλμαρέ του, τις αμέτρητες διακρίσεις του και τα σημεία - σταθμούς της πορείας του, στο «τραπέζι» θα πέφτει το καλοκαίρι του 2010 και η απόφασή του να πάει από τον Παναθηναϊκό στον Ολυμπιακό.
«Ήταν ο μόνος που μπορούσε να το κάνει και να τα καταφέρει», λέει ο Μάικ Μπατίστ για τον άλλοτε συμπαίκτη του, που τον στεναχώρησε εκείνο το καλοκαίρι, όμως λίγο αργότερα, με τις back-to-back κατακτήσεις στην Κωνσταντινούπολη και το Λονδίνο τον έκανε να σηκωθεί και να τον χειροκροτήσει. Τον «ανάγκασε» να πιάσει το τηλέφωνο, να τον καλέσει και να του δώσει συγχαρητήρια, να χαρεί μαζί του, να χαμογελάσει για τον «αδελφό» του.
Ο "Kill Bill" πάντα είχε ένα... δολοφονικό προφίλ πάνω στο παρκέ. Αδιαφορούσε για το μέγεθος του αντιπάλου, την κολασμένη εξέδρα και τους εξωγενείς παράγοντες. Πατούσε πάνω στο παρκέ και ένιωθε σαν να μπαίνει στο σπίτι του. Ηρεμία, ασφάλεια, σιγουριά. Βλέπετε, το γήπεδο μπάσκετ δεν απήχε και πολύ από το σπίτι του, καθώς εκεί μπορεί να περνούσε και περισσότερες ώρες καθημερινά.
Το παιδί από την Λάρισα που «ονειρεύτηκε να παίξει μπάσκετ» όχι μόνο τα κατάφερε στο κορυφαίο επίπεδο. Μπόρεσε να γίνει παίκτης - θρύλος, ένα παγκόσμιο είδωλο. Παίκτες αντίπαλων ομάδων του ζήτησαν τη φανέλα του ως ένδειξη σεβασμού. Άλλοι, πάλι, όπως θα διαπιστώσετε στη συνέχεια, ζητούν να δουν ένα ντοκιμαντέρ της πορείας του, για να αντιληφθούν πώς έφτασε στο πάνθεον του σπορ. Ήταν τέτοιο το μέγεθος του «V-Span» που ακόμα και αν δεν το γνώριζε, επηρέαζε μέχρι και τους κορυφαίους σκόρερ της Ευρώπης. Όπως θα διαβάσετε παρακάτω, ο Κιθ Λάνγκφορντ παραδέχεται πως η νοοτροπία του διαμορφώθηκε εν μέρει από τις αποφάσεις και επιλογές του Σπανούλη. Περίεργο; Κι όμως...
Λίγο μετά την ανακοίνωση της αποχώρησής του από την ενεργό δράση η ΚΑΕ Παναθηναϊκός τον συνεχάρη, με ένα post που έγινε viral. Η σκέψη που κάναμε ακαριαία ήταν η αφορμή πίσω από το εν λόγω κείμενο: «Τι έχουν να πουν για εκείνον οι πρώην αντίπαλοί του, στα ντέρμπι Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός;».
Για λίγο πιστέψαμε πως το ζητούμενό μας θα ήταν δύσκολο. «Ποιος θα θέλει να μιλήσει για τον μεγάλο του αντίπαλο;», αναρωτηθήκαμε. Πόσο λάθος κάναμε! Οι «πράσινοι» δέχτηκαν αμέσως να αποτυπώσουν τις σκέψεις τους για τον Σπανούλη στο αφιέρωμα του SDNA. Ο καθένας με τον τρόπο του. Άλλος με λίγα και ξεκάθαρα λόγια (όπως ο Νικ Καλάθης, ο Τζέιμς Γκιστ και ο Τζίμερ Φριντέρ) και άλλος με μια συζήτηση... 25 λεπτών, όπως ο Μάικ Μπατίστ. Όλοι τους, όμως, με λόγια καρδιάς. Ειλικρινά, ανεπιτήδευτα, ντόμπρα. «Θα είναι δύσκολο για λίγο καιρό να βλέπουμε αγώνες του Ολυμπιακού χωρίς το Νο. 7», παραδέχονται...
Πόσο όμορφο είναι οι αντίπαλοί σου επί χρόνια στο επαγγελματικό σκέλος να μιλούν για εσένα και να «λυγίζουν», να συγκινούνται, να σε παραδέχονται χωρίς δεύτερες σκέψεις και «αλλά»;
Ο 39χρονος legend παίρνει αυτό που του αξίζει και σύσσωμος ο Παναθηναϊκός, δείχνοντας μέσα από τους πρώην παίκτες του (Μάικ Μπατίστ, Νικ Καλάθης, Ντίνος Μήτογλου, Τζέιμς Γκιστ, Κιθ Λάνγκφορντ, Βλάντο Γιάνκοβιτς, Κέι Σι Ρίβερς, Αλεσάντρο Τζεντίλε, Ντεσόν Τόμας, Τζίμερ Φριντέτ) τα ηθικά που πρεσβεύει το κλαμπ, τον αποχαιρετά με νοσταλγία.
Μάικ Μπατίστ
«Ακόμα και πριν πάει στον Ολυμπιακό ο Μπίλι, πάντα ήμασταν "ανταγωνιστές". Κάθε πρωί στην προπόνηση τα πράγματα ήταν δύσκολα μαζί του. Μιλάμε για χρονιές που είχαμε 15 καλούς παίκτες στο ρόστερ και κάθε προπόνηση, κάθε 5vs5 ήταν "μάχη". Ο καθένας ωθούσε τον άλλον στο όριά του. Εκείνος ερχόταν και εργαζόταν σκληρά, σοβαρά. Δεν είχε σημασία αν απέναντί του βρίσκονται οι φίλοι του, η ομάδα του ή αν μιλούσαμε απλά για μία προπόνηση. Έθετε τον τόνο για τον εαυτό του, είχε ένα "legendary status" σε όλη την καριέρα του.
Δούλευε πολύ και συγκεντρωμένα. Ακόμα και σε μια προθέρμανση, πριν τους αγώνες, όταν όλοι πήγαιναν μέχρι το 70%, εκείνος έφτανε το 100%. Ακόμα και στα σουτάκια. Έτσι ήθελε να προπονεί τον εαυτό του, ανεξαρτήτως περιβάλλοντος ή συνθηκών.
Στον δρόμο του για την τελειότητα είχε άλλη μια σημαντική αρετή: έβαζε τον εαυτό του πάντα μπροστά και στην επιτυχία και στην αποτυχία. Αυτή ήταν η νοοτροπία του. Έπαιρνε τις μεγαλύτερες προκλήσεις, αναλάμβανε τις ευθύνες. Αν ήταν το τελευταίο σουτ, αν ήταν η άμυνα σε έναν καλό αντίπαλο, πάντα ήταν εκεί για να κάνει τη δουλειά. Τον θαύμαζα.
Ήταν ευλογημένος για όσα πέτυχε στην καριέρα του, για τις τρεις κατακτήσεις της Euroleague και τα αμέτρητα βραβεία του. Το back-to-back με τον Ολυμπιακό ήταν απίστευτο, εξαιρετικά δύσκολο. Η Μακάμπι Τελ Αβίβ τα είχε καταφέρει τις χρονιές 2003-2004 και 2004-2005 και ο Ολυμπιακός το επανέλαβε ύστερα από επτά χρόνια. Δεν ξέρουμε πόσα χρόνια θα πάρει στην επόμενη ομάδα, που θα φτάσει εκεί.
Σηκώνεσαι, χειροκροτάς και σέβεσαι τον Ολυμπιακό για το back-to-back - Μάικ Μπατίστ
Στον Παναθηναϊκό κάθε φορά που παίρναμε το ευρωπαϊκό θέλαμε το repeat. Όλοι ξέρουν πως αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα στην Ευρώπη. Τα κατάφερε ο Ολυμπιακός, ήταν θαυμάσιο. Ως αντίπαλος σηκώνεσαι, τους χειροκροτάς και τους σέβεσαι. Γνωρίζεις πόσο δύσκολο είναι το back-to-back.
Θυμάμαι όταν ο Μπίλι πήρε το πρώτο στην Πόλη και το δεύτερο στο Λονδίνο ήμουν από τους πρώτους που τον πήραν τηλέφωνο για να τον συγχαρούν. Χάρηκε τόσο πολύ...
Ήταν δύσκολη η απόφασή του να φύγει από τον Παναθηναϊκό και να πάει στον Ολυμπιακό. Άφηνε πίσω τους φίλους του, το γνώριμο για εκείνον περιβάλλον. Όμως, ήταν ο μόνος που μπορούσε να το κάνει και να τα καταφέρει. Έπαιξε από την μία ελληνική μεγάλη ομάδα στην άλλη και πήρε την Euroleague και με τους δύο. Ελάχιστοι το έχουν καταφέρει αυτό, όπως ο Λάζαρος Παπαδόπουλος και ο φίλος μου ο Στράτος Περπέρογλου. Τους σέβομαι όλους, τους έχω γραμμένους στο μπασκετικό μου βιβλίο.
Πραγματικά, κοιτώντας πίσω είναι απίστευτα όσα πέτυχε. Είμαι περήφανος για εκείνον. Ίσως ακουστεί λίγο περίεργο, αλλά ακόμα και όταν πήγε στον Ολυμπιακό σεβάστηκα την απόφασή του. Δεν συμφωνούσα, αλλά τη σεβάστηκα. Πήρε την απόφαση που έκανε εκείνον χαρούμενο και την οικογένειά του.
Είχαμε συγκλονιστικές "μονομαχίες" ως αντίπαλοι στα ελληνικά ντέρμπι. Θυμάμαι πάντα την ήττα στο ΣΕΦ στον 5ο τελικό του πρωταθλήματος. Προσωπικά, στο 4ο δεκάλεπτο έχασα κάποιες φορές τη θέση μου στο pick 'n roll και δεν προστάτευσα το τρίποντο. Ήξερα πως έκανα λάθος. Ο άνθρωπος με την μπάλα στα χέρια του ήταν ο Σπανούλης. Ήμουν ένα βήμα πιο αργός και πλήρωσα το τίμημα, όπως και η ομάδα μου. Μέχρι και σήμερα σκέφτομαι αυτό το ματς και ανατριχιάζω. Βάζω τον εαυτό μου ξανά και ξανά σε αυτή τη θέση και εύχομαι να ήμουν καλύτερος. Δεν θέλαμε να χάσουμε εκείνο το πρωτάθλημα. Όμως, στο τέλος της ημέρας χαίρεσαι για τον φίλο σου και σέβεσαι την επιτυχία του.
Πήρε τη σωστή απόφαση το 2010 και όλοι πρέπει να τη σέβονται - Μάικ Μπατίστ
Είδαμε την εξέλιξη του Σπανούλη μπροστά στα μάτια μας. Πήγε σε ένα άλλο επίπεδο και θαύμασα την τελειότητά του. Είδαμε τι έκανε στον Παναθηναϊκό. Πήρε το triple crown στο Βερολίνο, όταν γύρισε από τους Ρόκετς και ήταν ο MVP του Final Four. Βλέπαμε πως ακόμα και τότε βάδιζε το μονοπάτι προς τη δόξα. Όταν επέλεξε να πάει στον Ολυμπιακό έκανε το αποφασιστικό βήμα. Αυτή την πρόκληση ήθελε. Πολλοί μπορεί να διαφωνήσουν, αλλά πήρε τη σωστή απόφαση. Όταν κατακτάς back-to-back την Euroleague και σηκώνεις πρωταθλήματα και Κύπελλα, σημαίνει πως έχεις κάνει τη σωστή επιλογή και όλοι πρέπει να τη σέβονται. Ασχέτως των διαφωνιών τους, όλοι πρέπει να σέβονται την απόφασή του.
Ήταν σπουδαίος παίκτες, όμως θαύμαζα χίλιες φορές παραπάνω τον χαρακτήρα του. Είναι μεγάλος και ως άνθρωπος και ως οικογενειάρχης. Μέναμε στο ίδιο δωμάτιο όταν πρωτοήρθε στον Παναθηναϊκό. Κάναμε "βαθιές" συζητήσεις για το μπάσκετ και τους στόχους μας. Λέγαμε πόσους τίτλους θέλουμε να κερδίσουμε. Μας έπαιρνε το ξημέρωμα μιλώντας για τους αγώνες και τη ζωή. Ακόμα και τώρα αν πάρω τηλέφωνο τον Μπίλι, θα το σηκώσει. Αυτό θα στο πουν κι άλλοι συμπαίκτες του. Μπορεί να μην καταλάβαινε τα προβλήματα ή την κουλτούρα μου, αλλά ήταν εκεί. Δεν με κοίταξε ποτέ διαφορετικά λόγω του χρώματός μου ή οτιδήποτε άλλο. Μου φερόταν σαν να ήμουν δικό του άνθρωπος και γι' αυτό ήρθαμε κοντά. Μου έδωσε μεγάλες προκλήσεις, ειδικά όταν γίναμε αντίπαλοι στο παρκέ.
Ο Παναθηναϊκός έγινε τεράστιος γιατί ο ένας αντιμετώπιζε τον άλλον καθημερινά και το παίρναμε προσωπικά. Ο Σπανούλης ήξερε πώς διαχειρίζεται τις σκέψεις του και να μετατρέπει τα πάντα σε προκλήσεις.
Μιλάμε για ένα παγκόσμιο είδωλο. Δείτε τι πέτυχε με την Εθνική Ελλάδας. Είναι ασύλληπτο το βιογραφικό του, τα στατιστικά του και οι τίτλοι του. Έχουμε να κάνουμε με τον πρώτο σκόρερ της Euroleague. Είμαι τόσο χαρούμενος για εκείνον...
Δεν περίμενα πως θα αποσυρθεί. Από όσα είχαμε πει πίστευα πως θα παίζει με τα 40. Όμως, κανείς δεν μπορεί να γράψει το τέλειο τέλος. Ούτε εγώ τα κατάφερα. Ένιωσε πως είχε έρθει η ώρα του, αυτό του είπε το σώμα του. Είπε αντίο, ήταν η σωστή στιγμή. Είπε αντίο ενώ ήταν υγιής, βρισκόταν σε top επίπεδο και καλή φυσική κατάσταση. Εγώ στα τελευταία χρόνια της καριέρας μου είχα "διαλυμένο" κορμί. Δεν μπορούσα να αποδώσω στο επίπεδο που όλοι προσδοκούσαν από εμένα.
Η καριέρα του ήταν απίστευτη και του δίνω συγχαρητήρια. Χθες ήπια ένα μπουκάλι σαμπάνιας προς τιμήν του! Το γιορτάσαμε. Πίεσε τον εαυτό του, δούλεψε και δεν θα υπάρξει άλλος Σπανούλης. Θέλω να σου πω κάτι, χωρίς να προσβάλω κανέναν. Είχα πει στον Τζέιμς Γκιστ ότι τη στιγμή που θα αποσυρθεί ο Σπανούλης θα "πεθάνει" και ένα κομμάτι του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Θα είναι το τέλος μιας σπουδαίας εποχής. Σπανούλης, Διαμαντίδης, Παπαλουκάς, Τσαρτσαρής... Μια χρυσή γενιά που πήρε το χρυσό στη Σερβία και το ασημένιο στην Ιαπωνία. Τα κατάφεραν σε παγκόσμιο επίπεδο. Έκαναν μεγάλα πράγματα και βοήθησαν να γίνει η σύνδεση του ευρωπαϊκού μπάσκετ με το ΝΒΑ. Μετά το ματς του 2006 οι Αμερικανοί "αναγκάστηκαν" να δώσουν μεγαλύτερη προσοχή στην Ευρώπη, να τη δουν πιο σοβαρά. Ο Μπίλι ενέπνευσε ακόμα και την τωρινή γενιά του ΝΒΑ, παίκτες όπως τον Λούκα Ντόντσιτς και τον Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς.
Βέβαια, δεν τελείωσε εδώ η διαδρομή του στο μπάσκετ. Πιστεύω πως θα μείνει στο άθλημα, είτε στην Euroleague, είτε στο ΝΒΑ, αφού πρώτα απολαύσει λίγο χρόνο με την οικογένειά του. Εύχομαι να έχω την ευκαιρία να δουλέχω ξανά μαζί του, ο ουρανός είναι το ταβάνι για εκείνον. Είμαι πολύ χαρούμενος και για τον ίδιο και για τη γυναίκα του. Επιτέλους, θα είναι περισσότερο χρόνο στο σπίτι! Έτσι χάρηκε και η δική μου γυναίκα όταν αποσύρθηκα. Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει πόσο δύσκολο είναι να είσαι επαγγελματίας αθλητής, πόσο λείπεις από το σπίτι σου. Είναι απαραίτητο να έχεις μια γυναίκα δίπλα σου, που κάνει θυσίες και σε ωθεί να γίνεις καλύτερος. Αυτό συνέβη και με την οικογένεια του Μπίλι. Χαίρομαι που τον αποκαλώ "αδελφό μου" και "φίλο για πάντα"...».
Νικ Καλάθης
«Είχε μια απίστευτη καριέρα, ήταν ένας από τους κορυφαίους που εμφανίστηκαν ποτέ στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Ήταν τιμή μου να παίζω μαζί του, του εύχομαι τα καλύτερα».
Ντίνος Μήτογλου
«Ήταν τιμή μου που βρέθηκα στο ίδιο παρκέ με τον Σπανούλη, ως αντίπαλός του. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες που πέρασαν ποτέ από τα ευρωπαϊκά γήπεδα.
Θυμάμαι τι μου είχε κάνει εντύπωση την πρώτη φορά που τον αντιμετώπισα, σε παιχνίδι Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός για το ελληνικό πρωτάθλημα. Τότε, του κόουτς Πασκουάλ του άρεσε να παίζει με αλλαγές στην άμυνα και εγώ άλλαξα σε ένα screen. Αυτό μου έκανε εντύπωση, λοιπόν, ήταν το πόσο εκρηκτικό ήταν το πρώτο του βήμα. Μάλιστα, είχα πει στον Βουγιούκα: «Ίαν, πόσο εκρηκτικός είναι ο Σπανούλης;" και μου είχε απαντήσει: «Έτσι είναι, αυτό τον έκανε να ξεχωρίζει για χρόνια».
Δεν τον έζησα πάρα πολύ, μόνο ως αντίπαλο. Στην Εθνική ήμασταν για λίγες μέρες μαζί στα αποδυτήρια, στην προετοιμασία για το Προολυμπιακό Τουρνουά και χάρηκα γι' αυτό. Είδα τα ηγετικά του στοιχεία. Ήμουν τυχερός που η γενιά μου μεγάλωσε μαζί του.
Του εύχομαι να απολαύσει την οικογένειά του και την νέα του ζωή. Το μπάσκετ χρειάζεται ανθρώπους και προσωπικότητες σαν τον Βασίλη και πρέπει να μείνει στο άθλημα, όπως είχε πει και ο κόουτς Πιτίνο».
Τζέιμς Γκιστ
«Ο Μπίλι ήταν πάντα ένας μεγάλος αντίπαλος και ανταγωνιστής. Έκανε τα παιχνίδια διασκεδαστικά και έφερνε ενθουσιασμό. Κάθε φορά "εμφανιζόταν" στα πιο κρίσιμα σημεία του αγώνα. Είχε μια απίθανη καριέρα και νιώθω τιμή, που ανταγωνίστηκα για τόσα χρόνια έναν από τους κορυφαίους παίκτες στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ».
Κιθ Λάνγκφορντ
«Όλοι θα πουν καλά λόγια για τον Σπανούλη και δικαίως. Θα μιλήσουν για τις συγκλονιστικές ομάδες του και τους τρομερούς προπονητές του. Κι αυτά είναι αλήθεια.
Όμως, υπάρχει ένα πράγμα, πάνω απ' όλα, για το οποίο τον σέβομαι. Έφυγε από μία υπερδύναμη και πίστεψε στον εαυτό του. Πίστεψε πως είναι τόσο καλός, που θα οδηγήσει μια άλλη ομάδα κάπου που δεν είχε πάει στο παρελθόν. Και τα κατάφερε...
Ο Σπανούλης αποτελεί έναν από τους λόγους, για τους οποίους απέρριψα προτάσεις μεγάλων ομάδων - Κιθ Λάνγκφορντ
Αυτή η απόφαση "πυροδότησε" τις σκέψεις μου, σχετικά με το πόσο σπουδαίος παίκτης ήταν. Όσα έκανε με επηρέασαν. Δεν ήθελα να πάω σε υπαρδυνάμεις, αλλά να τεστάρω τον εαυτό μου, για να δω πόσο καλός παίκτης ήμουν. Ήθελα να δω αν μπορώ να καταφέρω κάτι αντίστοιχο. Αποτελεί έναν από τους λόγους που απέρριψα μεγάλες ομάδες, για να δω στην πράξη αν μπορώ να πάω ένα κλαμπ κάπου, που δεν έχει φτάσει πιο παλιά.
Κάποιοι θα πουν ότι ο Ολυμπιακός είναι μια υπερδύναμη, το οποίο εν μέρει είναι σωστό. Όμως, δεν είχε καταφέρει ποτέ όσα πέτυχε μαζί του. Και πιθανότατα δεν θα τα κατάφερνε χωρίς εκείνον.
Τρέφω τεράστιο σεβασμό για τον Σπανούλη, γιατί αυτό που έκανε ήταν δύσκολο. Γνωρίζω πόσο δύσκολο ήταν. Η τελειότητα πρωοποποιείται στο κομμάτι του ρίσκου και στην απόφαση να πετύχεις κάτι, που δεν έχει δει κανένας άλλος. Ο Τζέι Αρ Χόλντεν είναι ο μόνος άλλος παίκτης που σέβομαι σε αυτόν τον τομέα. Όταν κάποιος ακολουθήσει τη "φόρμουλα" των δυο τους θα δει επιτυχίες στην καριέρα του, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο.
Το παιχνίδι είναι των νέων αθλητών, αλλά οι πιο μεγάλοι παίζουν καλύτερα! Σεβασμός! Απόλαυσε την "άλλη μεριά", Βασίλη...».
Βλάντο Γιάνκοβιτς
«Ο Σπανούλης είναι ένας από τους ανθρώπους που έχουν κινήσει γενιές και γενιές να παίξουν μπάσκετ. Φέρει ένα μεγάλο brand και ως άνθρωπος και ως "θρύλος". Μαζί με τον Διαμαντίδη, τον Παπαλουκά και τον Ζήση πήραν το χρυσό στο ευρωπαϊκό και τη 2η θέση στο παγκόμσιο. Για πολλούς από εμάς αποτελεί πηγή έμπνευσης, είναι είδωλο. Έχει κάνει πολλά παιδιά να στραφούν στον αθλητισμό και το μπάσκετ και αξίζει μεγάλο σεβασμό.
Φεύγει από το μπάσκετ άλλος ένας άνθρωπος που ήταν σταθμός στο άθλημά μας, όπως και ο Διαμαντίδης με τον Παπαλουκά. Έπαιξαν ρόλο στις επόμενες γενιές και εγώ αυτό κοιτάω κατά κύριο λόγο. Θα ήθελα να δω ποιοι θα είναι οι επόμενοι που θα φτάσουν σε αυτό το μέγεθος.
Από εκεί και πέρα, ο Βασίλης είναι ένας μεγάλος εργάτης. Η δουλειά του τον έφερε εκεί που έφτασε. Είναι παράδειγμα μίμησης για όλους όσοι ασχολούνται επαγγελματικά με κάτι. Ζει και αναπνέει για το χόμπι του, το άθλημά του, που το έκανε δουλειά του. Είναι ένας μεγάλος μαχητής.
Πρέπει να βγει ένα ντοκιμαντέρ ή η αυτοβιογραφία του Σπανούλη, του Διαμαντίδη, του Παπαλουκά και του Γκάλη - Βλάντο Γιάνκοβιτς
Για όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχουν μεγάλη επιρροή στον αθλητισμό, τον Διαμαντίδη, τον Παπαλουκά, τον Σπανούλη, τον Γκάλη, θα πρέπει να υπάρξει ένα ντοκιμαντέρ ή να γραφτεί η αυτοβιογραφία τους, για να εξηγήσουν πώς έφτασαν εκεί. Επίσης, είναι ένας τρομερός οικογενειάρχης και του εύχομαι καλή επιτυχία σε ό,τι αποφασίσει να κάνει. Μακάρι να είναι κάτι με το μπάσκετ, γιατί δεν έχουμε το περιθώριο να χάνουμε τέτοιους ανθρώπους από τον χώρο. Τους χρειαζόμαστε. Του εύχομαι ό,τι καλύτερο, είναι φίλος, μιλάμε. Ό,τι και να κάνει, ξέρω ότι θα πετύχει».
Κέι Σι Ρίβερς
Θα είναι δύσκολο για λίγο καιρό να βλέπουμε αγώνες του Ολυμπιακού χωρίς το Νο. 7 - Κέι Σι Ρίβερς
«Ο Μπίλι είχε μια θρυλική καριέρα. Πάντα τον σεβόμασταν ως παίκτη. Θα είναι δύσκολο για λίγο καιρό να βλέπουμε αγώνες του Ολυμπιακού χωρίς το Νο. 7.
Κάθε φορά που ένα παιχνίδι κρεμόταν από μια κλωστή, εκείνος αναλάμβανε δράση. Έπαιρνε την μπάλα στα χέρια του και βλέπαμε το διάσημο side stop shot. Μιλάμε για έναν πραγματικό ηγέτη. Έπαιξε το παιχνίδι με αστείρευτο πάθος, με την καρδιά του.
Του εύχομαι κάθε επιτυχία στην νέα φάση της ζωής του. Ήταν απολαυστικές οι αναμετρήσεις που τον αντιμετώπισα».
Αλεσάντρο Τζεντίλε
Δύο φορές στην καριέρα μου του ζήτησα τη φανέλα του - Αλεσάντρο Τζεντίλε
«Ο Βασίλης είναι ένας θρύλος του μπάσκετ. Μεγάλωσα βλέποντάς τον. Ήταν τιμή μου που τον αντιμετώπισα. Ξέρεις, δύο φορές στην καριέρα μου του ζήτησα τη φανέλα του. Ήταν ένας απίστευτος παίκτης. Τον σέβομαι... όσο δεν πάει! Ήταν τρομερά εργατικός και έφτασε σε ασύλληπτες επιδόσεις. Το μπάσκετ χάνει ένα είδωλο. Του εύχομαι τα καλύτερα για την μελλοντική ζωή του. Για πάντα θα αποτελεί ένα παράδειγμα για το ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Ήταν απίθανος, σούπερ σταρ, ο πιο clutch παίκτης της Ευρώπης τα τελευταία 30 χρόνια. Ποτέ δεν θα ξεχαστεί. Είμαι περήφανος που τον αντιμετώπισα. Μιλάμε για έναν πραγματικό θρύλο, την ζωντανή ιστορία του αθλήματός μας.
Δεν με ενδιαφέρει αν αγωνιζόταν με τη φανέλα του Παναθηναϊκού ή του Ολυμπιακού. Έδειξε την τελειότητά του, απέδειξε πόσο σπουδαίος ήταν. Γι' αυτό και αποτελεί τιμή μου ότι μοιράστηκα το παρκέ μαζί του».
Ντεσόν Τόμας
«Θυμάμαι να ακούω για τον Βασίλη Σπανούλη από τότε που ήμουν rookie τη σεζόν 2013-2014 και επιλέχθηκα στο NBA Draft από τους Σαν Αντόνιο Σπερς. Όλοι γνώριζαν τον Σπανούλη και τον Ναβάρο. Ήταν ένα θρύλος στα επτά χρόνια που βρέθηκα στην Euroleague ως αντίπαλός του.
Θυμάμαι τις σειρές που δώσαμε στα πλέι οφ, τους αγώνες με την Μπαρτσελόνα, την Αναντολού Εφές και -φυσικά- τον Παναθηναϊκό. Είναι ένας θρύλος, τον σέβομαι. Έβαλε τεράστια σουτ, δύσκολα σουτ. Ήταν όμορφο για εμένα να τον βλέπω από κοντά και να παίζω απέναντί του. Δούλευε για να πετύχει όσα πέτυχε. Αυτό κάνουν οι legends. Σίγουρα, είχε αυτή την νοοτροπία.
Στα πλέι οφ, όταν έμεναν πέντε - έξι λεπτά στο τέταρτο δεκάλεπτο, έκανε τη διαφορά. Αυτό κάνουν οι θρύλοι, αυτό έκανε και εκείνος. Στη σειρά με την Μπαρτσελόνα το 2015 ο Πρίντεζης έβαλε το σουτ. Όμως, ο Σπανούλης είχε τον έλεγχο του ρυθμού όλων των αγώνων. Τον αντιμετώπισα και με την Εφές στα πλέι οφ. Με τη φανέλα του Παναθηναϊκού είχαμε εμείς το πλεονέκτημα. Ωστόσο, όλοι αυτοί οι αγώνες ήταν τρομεροί. Είναι μοναδικός στο είδος του, φοβερός παίκτης».
Τζίμερ Φριντέτ
«Είναι ο ιδανικός ανταγωνιστής. Δεν γνώριζα πολλά για εκείνον, πριν έρθω στην Ευρώπη, αλλά την πρώτη φορά που τον αντιμετώπισα αντιλήφθηκα γιατί υπήρχε τέτοιος ντόρος γύρω από το όνομά του. Ήταν ένας clutch παίκτης, που θα αφήσει την κληρονομία του στο μπάσκετ σε όλο τον πλανήτη. Του δίνω τον απόλυτο σεβασμό μου».
Ιστορίες. Στιγμές. Αναμνήσεις...
Μετάλλια. Κύπελλα. Ρεκόρ...
Θαυμασμός. Δέος. Αναγνώριση...
Για τον «V-Span» γράφτηκαν αμέτρητες λέξεις στην πολυετή, «χρυσή» διαδρομή του στα παρκέ. Μετά την απόσυρσή του έγιναν πολλά αφιερώματα, που τον επαινούσαν για τα επιτεύγματά του.
Όμως, η «πράσινη» υπόκλιση, μέσω των παικτών που τον αντιμετώπισαν, τον μάρκαραν, τον νίκησαν ή έχασαν από εκείνον, τον σταμάτησαν ή τον είδαν να βάζει ιστορικά καλάθια, έχει τη δική της αξία.
Και το συμπέρασμα είναι μία λέξη, που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν: σεβασμός.