Υπάρχουν πολλές μεγάλες αγκαλιές στην πάροδο αυτών των χρόνων που σε κάνουν να αναπολείς τις «χρυσές» εποχές της Αυτοκρατορίας. Αγκαλιές που πέρασαν στην Ιστορία, εικόνες που απεικόνιζαν σε ένα «κλικ» όλη την προσπάθεια, αλλά και το κλίμα μιας ολόκληρης χρονιάς στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού. Αγκαλιές που αποτυπώθηκαν, άλλες που δεν τις είδαμε ποτέ, κινήσεις που επιβεβαίωναν ότι οι «πράσινοι» ήταν κυριολεκτικά μια οικογένεια όλα τα χρόνια.
Μπορεί να ξεχνώ ή να αδικώ κάποια δυνατή στιγμή, αλλά προσωπικά, όταν θυμάμαι τις επιτυχίες του Παναθηναϊκού καταλήγω πάντα σε δύο αγκαλιές. Η μία βεβαίως είναι η γνωστή ανάμεσα στον Ομπράντοβιτς και τον Διαμαντίδη στις 8 Μαΐου του 2011 στη Βαρκελώνη. Μια αγκαλιά που θεωρώ ότι πρεσβεύει (και θα πρεσβεύει για χρόνια) όλες εκείνες τις αξίες που έχουν οι Παναθηναϊκοί στο μυαλό τους. Από τη μία ο κορυφαίος και πιο «μάγκας» προπονητής στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ, από την άλλη ο παίκτης που λατρεύτηκε όσο κανείς στον Παναθηναϊκό, όχι μόνο για την προσφορά του, αλλά κυρίως για το προφίλ του. Ενα προφίλ που πάντα ταίριαζε στον Παναθηναϊκό: Του νικητή, αγωνιστή, αλλά χωρίς φανφάρες και μεγάλα λόγια.
Η αγκαλιά του Ομπράντοβιτς με τον Διαμαντίδη εκείνη τη χρονιά μου μοιάζει λίγο πλέον σαν το The Last Dance που καθηλώνει αυτή την περίοδο τον μπασκετικό κόσμο. Μια αγκαλιά που συμβόλιζε τα πάντα, μια κίνηση που δεν απεικονίζει μόνο τον σεβασμό του ενός προς τον άλλον, αλλά καταδεικνύει το πόσο οικογένεια ήταν αυτοί οι τύποι μέσα στα αποδυτήρια όλα αυτά τα χρόνια. Θεωρώ ότι η αγκαλιά του Διαμαντίδη με τον Ομπράντοβιτς είναι ό,τι πιο δυνατό έχουν να θυμούνται οι Παναθηναϊκοί από την ομάδα της Αυτοκρατορίας. Αν δώσεις σε όλους τους φιλάθλους μια φωτογραφία από κάθε τρόπαιο, πιθανώς να μη θυμηθούν τη χρονιά. Αν τους δείξεις τη φωτογραφία Διαμαντίδη - Ομπράντοβιτς άπαντες θα ξέρουν την ιστορία της, το πότε και το πώς...
Η δεύτερη συγκινητική αγκαλιά είναι αυτή που συνέβη στη Θεσσαλονίκη το 2000, όταν ο Παναθηναϊκός πανηγύρισε την δεύτερη ευρωπαϊκή κούπα της Ιστορίας του. Τότε που ο Θανάσης Γιαννακόπουλος «μπούκαρε» στο τέλος του αγώνα στο παρκέ, σκαρφάλωσε πάνω στον Ρέμπρατσα, τύλιξε στην πλάτη του τα πόδια του και διένυσαν μαζί μια απόσταση 10-15 μέτρων.
Να θυμίσω για όσους δεν θυμούνται πως έναν μήνα νωρίτερα ο Θανάσης Γιαννακόπουλος είχε μια πολύ σοβαρή περιπέτεια με την καρδιά του, στη διάρκεια ενός αγώνα του Παναθηναϊκού στο Ζάγκρεμπ. Ο Θανάσης υπέστη ισχαιμικό επεισόδιο στο ξενοδοχείο, εισήχθη κατευθείαν στο νοσοκομείο και την επόμενη ημέρα έφτασαν στην Κροατια ο Παύλος και ο τρίτος αδελφός, ο Κώστας. Ενα μήνα μετα, στις 20 Απριλίου, παρά τις συστάσεις των γιατρών, ο Θανάσης ήταν στον τελικό, στην εξέδρα της Πυλαίας, εκεί όπου ο Παναθηναϊκός αντιμετώπιζε τη Μακάμπι. Σα μικρό παιδί εισήλθε στο γήπεδο στη λήξη, πανηγύρισε έξαλλα κι όλα αυτά ένα μήνα μετά το καρδιακό επεισόδιο που υπέστη.
Εκείνη η αγκαλιά ήταν μια ακόμη εικόνα της σχέσης που ανέκαθεν είχε η οικογένεια Γιαννακόπουλου με την ομάδα και τους παίκτες. Σχέση που δεν βασιζόταν στο «πόσα πληρώνω», αλλά στο «πόσο χαίρομαι γι αυτό που πληρώνω». Μια σχέση που δεν ήταν επαγγελματική, ήταν φιλική. Μια σχέση που είχε καλά, άσχημα, αλλά πάνω απ' όλα ήταν ανθρώπινη.
Προφανώς και υπάρχουν άλλες δεκάδες παρόμοιες αγκαλιές στο βάθος των χρόνων. Αγκαλιές που αν τις αναζητήσεις στα φωτογραφικά πρακτορεία θα σε κάνουν να χαμογελάσεις και να θυμηθείς τα όσα έζησαν οι Παναθηναϊκοί όλα αυτά τα χρόνια. Από τον Παύλο Γιαννακόπουλο να... ορμάει στον Φραγκίσκο Αλβέρτη, τον Μποντιρόγκα με τον Ράτζα να πανηγυρίζουν μέσα στο ΣΕΦ και να πέφτουν στο παρκέ, πριν καν τελειώσει η 5η αναμέτρηση με τον Ολυμπιακό και πολλές πολλές άλλες...
