Από την πρώτη μέρα που ανέλαβε ο Λιόλιος με την αμέριστη συμπαράσταση του Αυγενάκη, έριξε τεράστιο βάρος στο φαίνεσθαι. Στην επικοινωνία. Το πώς θα τον βλέπουν ως κάτι καλό οι φίλαθλοι, ενώ το σύστημα δούλευε πυρετωδώς από την πρώτη μέρα για να καταντήσει το μπάσκετ στο σημερινό αναξιόπιστο επίπεδο.
Οι άξονες πάνω στους οποίους στήριξε την «πλαστή» εικόνα, ήταν και παραμένουν δύο: Πρώτα απ’ όλα ο «έλεγχος» των ΜΜΕ. Το πέτυχε σε τεράστιο βαθμό, προσλαμβάνοντας περίπου 30 (!) ανθρώπους των media για λογαριασμό του ΕΟΚ Web Radio με μέση ακροαματικότητα πέντε ακροατές ανά εκπομπή, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να νομίζουν οι περισσότεροι πως πετάνε καθρεφτάκια στους ιθαγενείς φιλάθλους.
Το δεύτερο ήταν τα πρόσωπα που θα «ζεστάνουν» τον κόσμο. Άτομα αγαπητά, με τεράστια ιστορία στο άθλημα. Προκειμένου να φανεί πως εκείνοι που γνωρίζουν, στηρίζουν. Άρα όλα γίνονται καλά, παρά τα… παιδιά που κλαίνε, τους τίτλους που κρίνονται, τους στόχους που χάνονται ή κερδίζονται ανάλογα με τις ορέξεις του κάθε Παπαπέτρου, του κάθε Μαγκλογιάννη, των ορέξεων του κάθε Ηλία Κορομηλά.
Που χρειαζόταν να ρίξει το βάρος αναφορικά με τους παλαιμάχους που «ζεσταίνουν» την καρδιά του κόσμου; Στις ομάδες που δεν είναι του συστήματος. Δεν χρειάστηκε κάποιος παλαίμαχος του Ολυμπιακού για παράδειγμα. Εκεί το είχαν σίγουρο. Σαν δυο σταγόνες νερού ΕΟΚ και σωματείο του Πειραιά. Ο ένας υπερασπίζεται τον άλλον ανοιχτά.
Χρειαζόταν να το κάνουν με τις άλλες μεγάλες ομάδες που είναι απέναντι στο σύστημα. ΑΕΚ με Ντικούδη και Ζήση. ΠΑΟΚ με Ρεντζιά. Παναθηναϊκός με Τσαρτσαρή. Δεν αρκούσαν αυτοί όμως. Χρειαζόταν μια κίνηση δυνατή. Αυτή ήταν ο Δημήτρης Διαμαντίδης. Συνδεδεμένος με τον Παναθηναϊκό. Λατρεμένο πρόσωπο για κάθε «πράσινο». Χαμηλών τόνων, ήρεμος, μακριά από ίντριγκες και εντάσεις. Τον έβαλαν να ασχοληθεί με αυτό που αγαπά, την ανάπτυξη του μπάσκετ στις μικρές ηλικίες. Χωρίς δηλαδή να έχει κάποια επαφή ή να σχετίζεται με τα… πλοκάμια του συστήματος.
Και που τον όρισαν; Να συνοδεύει την… Εθνική Παίδων. Τον Διαμαντίδη! Που τον προσκυνάει όλη η Ευρώπη και αποτελεί πρότυπο για τη νεολαία.
Ακόμη και ο Διαμαντίδης λοιπόν, δεν άντεξε. Όσο μακριά κι αν ήταν από τα δεδομένα της σαπίλας, τα έβλεπε. Καταλάβαινε. Συν το γεγονός πως η δουλειά στην ανάπτυξη του μπάσκετ ήταν κωμωδία πραγματική, ένα ακόμη προπέτασμα καπνού της διοίκησης Λιόλιου για να κρύψει τα υπόλοιπα.
Τέλος από την ΕΟΚ Λιόλιου ο Διαμαντίδης. Πάλεψαν να του αλλάξουν απόφαση για να μη χάσουν το φαίνεσθαι. Διότι ο συγκεκριμένος δεν ήταν απλά ένας παλαίμαχος που έχει δώσει πολλά στο μπάσκετ. Είναι απ’ τις σπουδαιότερες μορφές του αθλήματος.
Διαμαντίδης μαύρη πέτρα στην ΕΟΚ Λιόλιου. Ο Ζήσης στην πρώτη ευκαιρία ασχολήθηκε με τον Άρη. Ουσιαστικά τι απέμεινε; Μόνο αμόρφωτοι ταλιμπάν σαν τον Ντικούδη. Αυτός που βγαίνει σαν κοινός οπαδός Λιόλιου κι όχι ομάδας, για να κράξει προπονητές που αδικούνται. Λες και είναι ο τελευταίος παράγοντας σε κάποια ομάδα χωριού. Μόνο που κι αυτοί έχουν μεγαλύτερη προσοχή.
Το μπάσκετ αηδιάζει πλέον αυτούς που το υπηρέτησαν και το σεβάστηκαν περισσότερο από τον καθένα. Το μπάσκετ του Βαγγέλη Λιόλιου και της διοίκησής του στην ΕΟΚ.
Παλαίμαχοι τον… φτύνουν και νομίζει πως βρέχει. Διεθνείς παίκτες στέλνουν επιστολές. Δεν μιλούν μόνο εκείνοι που έχουν 100-0 διαιτησία, ελληνοποιήσεις, εύνοια στα πάντα. Η κυβέρνηση παρακολουθεί τις εξελίξεις ή πάλι θα… πέσει από τα σύννεφα αν υπάρξουν εντάσεις σε τελικούς ή σημαντικούς αγώνες;
Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής βγήκε σήμερα και εξέφρασε τις απορίες του για την κατάντια του Ντικούδη.
Γιάννη Βρούτση, τώρα θα ήταν η κατάλληλη στιγμή. Να φωνάξεις τον Διαμαντίδη. Τους διεθνείς. Ανθρώπους του αθλήματος, όχι παράγοντες που προφανώς σκέφτονται το συμφέρον της ομάδας τους. Να σου εξηγήσουν τι γίνεται. Αν δεχτούν να έρθουν γιατί πάντα υπάρχει και ο φόβος του σχολιασμού στο Facebook στου Ντικούδη.
Μια προσπάθεια θα έδειχνε ενδιαφέρον όμως. Γιατί το μπάσκετ βουλιάζει. Δεν είναι όπως σας τα παρουσιάζουν οι πολλοί επικοινωνιολόγοι του Λιόλιου. Κι όταν θα φτάσει η ώρα του εισαγγελέα, εκεί όπου τα στοιχεία θα προκαλέσουν πανευρωπαϊκό σάλο, τότε δε θα μπορείτε να πείτε «δεν ήξερα».
