Μεγάλη ομάδα σημαίνει απαιτήσεις, σημαίνει πίεση. Για την κάθε λεπτομέρεια. Υπερβολική σε κάποιες περιπτώσεις. Όμως είναι κάτι που δεν αλλάζει, γιατί αποτελεί χαρακτηριστικό των μεγάλων κλαμπ με τους πολλούς φιλάθλους. Ο Ολυμπιακός ως σύλλογος είναι ένας από αυτούς.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας πέρα από επαγγελματίας του μπάσκετ, είναι από παιδί οπαδός του Ολυμπιακού. Άρα έπρεπε να γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα την ψυχοσύνθεση αυτή. Έπρεπε να αντιλαμβάνεται πως η πίεση είναι στην καθημερινότητα τέτοιων ομάδων και δεν γίνεται να τον ξενίζει ή ακόμη χειρότερα να τον ενοχλεί το γεγονός.
Μετά την εντός έδρας ήττα από τη Μονακό του Βασίλη Σπανούλη, φαίνεται πως έχει «λυγίσει» από την πίεση. Η οποία δεν προέρχεται από τους «κακούς» που δεν... ξέρουν να γράφουν τη λέξη Καλαμάτα. Προέρχεται από τους ίδιους τους Ολυμπιακούς. Είτε μιλάμε για τους φιλάθλους, είτε για εκείνους που έχουν δημόσιο λόγο ή καλύπτουν το ρεπορτάζ της ομάδας μπάσκετ του λιμανιού.
Εκείνοι αμφισβητούν τις μεταγραφικές επιλογές του κόουτς, αφού όπως λένε οι Αγγελόπουλοι έδιναν τα πάντα και ο Μπαρτζώκας έκανε τις επιλογές. Εκείνοι κριτικάρουν το μπάσκετ που αποδίδει στο παρκέ η ομάδα. Ίσως αυτό να έχει ενοχλήσει και περισσότερο τον «ερυθρόλευκο» κόουτς. Πως πλέον η πίεση είναι από «φίλους» και όχι από φανταστικούς εχθρούς.
Μετά τη νίκη επί της Χάποελ, όπως ήρθε αυτή, αναφέρθηκε σε τρίτο πρόσωπο στον εαυτό του. Ως... θριαμβευτή του Super Cup κόντρα στην Καρδίτσα και τον Προμηθέα, αλλά και ως νικητή του ντέρμπι «αιωνίων» με 4 πόντους για τον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος.
Δύο μέρες μετά, ύστερα από μια νίκη με τον Ηρακλή στο ΣΕΦ, χωρίς καν να τεθεί θέμα «πρόκλησης» από κάποια ερώτηση, απάντησε πως το μπάσκετ του Ολυμπιακού διδάσκεται σε σεμινάρια.
Είναι προφανές πως αισθάνεται ξαφνικά μια τεράστια ανάγκη να υπερασπιστεί τη δουλειά του. Το θέμα δεν είναι Ολυμπιακό, ή έστω υπεράσπισης του συνόλου της ομάδας. Αποκτά χαρακτήρα αυτοπροστασίας. Έχει... σηκώσει άμυνες και χωρίς να χρειαστεί καν, προσπαθεί να προβάλει το τι έχει πετύχει ο ίδιος στον Ολυμπιακό.
Αυτό δεν είναι καλό σημάδι αναφορικά με τη διαχείριση της πίεσης που λαμβάνει ως προπονητής του Ολυμπιακού. Η οποία μάλιστα είναι και μικρότερη από αυτή που θα είχε οποιοσδήποτε άλλος συνάδελφός του στο ίδιο πόστο, καθώς γύρω του έχει δημιουργηθεί από την ΚΑΕ ένα... πέπλο προστασίας και αντιμετωπίζεται σαν «ιερή αγελάδα».
Παρ’ όλα αυτά, ως Ολυμπιακός φίλαθλος και όχι προπονητής, δεν γίνεται να μην καταλαβαίνει το τι σημαίνει να έχει χάσει τέσσερα σερί Final Four. Να μην τα έχει καταφέρει είτε με το... my way, είτε με το μεγαλύτερο μπάτζετ στην Ευρώπη. Οι εγχώριοι τίτλοι με διαιτησία Λιόλιου ή με τον Παναθηναϊκό έσοδα-έξοδα, σαφώς μετράνε αλλά ο κόσμος καταλαβαίνει τι έχει σημασία και τι πραγματικά μετρά. Πολύ περισσότερο αντιλαμβάνεται που ακριβώς είναι η δική του προπονητική επιτυχία.
Στο τέλος-τέλος, κανείς μεγάλος δεν χρειάζεται να επιδεικνύει το τι έχει πετύχει. Ειδικά όταν αυτό δεν μετριέται σε τρόπαια, αλλά σε... σεμινάρια.
