Τελικά το χιλιοτραγουδισμένο σήριαλ των τελευταίων ημερών, μεταξύ του Κώστα Σλούκα και του Ολυμπιακού έλαβε τέλος, με τις δύο πλευρές να οδηγούνται στο διαζύγιο μετά από τρία χρόνια. Για όσους διάβαζαν τα σημάδια, των τελευταίων ημερών, δεν ήταν κάτι μη αναμενόμενο, αφού το γυαλί είχε ραγίσει εδώ και πολύ καιρό. Απλά ίσως κάποιοι να περίμεναν ότι η μεγάλη επιτυχία του Ολυμπιακού ως ομάδα τα τελευταία δύο χρόνια, θα μπορούσε να γεφυρώσει αυτό το χάσμα μεταξύ των δύο πλευρών και να υπάρχει ανοχή για το γενικό καλό.
Η απόφαση του Σλούκα
Πριν λίγο καιρό είχαμε αναφέρει τους λόγους που ο Σλούκας δεν θα έπρεπε να έχει παράπονο για τον ρόλο του, καθώς ήταν πιο αποτελεσματικός από ποτέ στην καριέρα του, αλλά είχε και το μεγαλύτερο usage μέχρι τώρα, παίρνοντας όλες τις κρίσιμες αποφάσεις, ειδικά στα κλεισίματα των αγώνων. Ό,τι έγινε, έγινε όμως, η πραγματικότητα είναι ότι μετά τον Βεζένκοφ, που δεν μπορούσε να κάνει κάτι παραπάνω ο Ολυμπιακός, έφυγε και ο Σλούκας, με τους «ερυθρόλευκους» να χάνουν τους δύο ποιοτικότερους Έλληνες που διέθετε το ρόστερ. Μπορεί λίγοι να περίμεναν το 0/2, αλλά έτσι είναι ο επαγγελματικός αθλητισμός, για αυτό είναι και λάθος να κρίνουμε με αυστηρό τρόπο την απόφαση του Σλούκα.
Προσωπικά θεωρώ ότι είχε άδικο σε αυτήν την διαμάχη, για τον απλούστατο λόγο, ότι ο Γιώργος Μπαρτζώκας, δικαιώθηκε πανηγυρικά με τον τρόπο που χρησιμοποιούσε τους παίκτες τους. Όταν μια ομάδα παίζει πολύ παραπάνω από το συνολικό ταλέντο των παικτών της, χάρις στην δουλειά που έχει γίνει από τον προπονητή, τότε μπορείς μόνο να του βγάζεις το καπέλο. Ο Ολυμπιακός, μια ομάδα με 10 εκατομμύρια μπάτζετ, έπαιζε σαν ομάδα με 25 και αυτό αποτελεί τεράστια δικαίωση για τον κόουτς Μπαρτζώκα, οπότε οποιαδήποτε ένσταση για τον τρόπο διαχείρισης των παικτών του αυτόματα αδυνατίζει, μπροστά στα αποτελέσματα.
Από την άλλη δεν μπορείς να πεις κάτι για έναν παίκτη που φεύγει, επειδή δεν αισθάνεται χαρούμενος. Ο Σλούκας είχε παράπονα εδώ και δύο χρόνια, αλλά είναι τόσο τέλειος επαγγελματίας που δεν το έδειξε ποτέ στο γήπεδο. Οι παίκτες είναι και αυτοί παιδιά, που θέλουν να χαίρονται αυτό που κάνουν και δεν μπορεί να πει κανένας στον οποιονδήποτε, μείνει κάπου και να είσαι δυστυχισμένος. Ο Σλούκας τίμησε την φανέλα του Ολυμπιακού, θεωρεί ότι αλλού μπορεί να βρει καλύτερο ρόλο και τέλος. Όλες οι άλλες κατηγορίες που ακούγονται για το πρόσωπο του, είναι με βάση το συναίσθημα των οπαδών και όχι με την λογική.
Τι χάνει ο Ολυμπιακός
Πλέον με την απώλεια των δύο παικτών, ο Ολυμπιακός δέχτηκε ένα πολύ μεγάλο πλήγμα στο τρόπο παιχνιδιού του. Τα χαρακτηριστικά που είχε ο Σλούκας και ο Βεζένκοφ, είναι δυσεύρετα στην Ευρώπη και αν για τον Σάσα ο Μίροτιτς ίσως είναι το καλύτερο fit που μπορεί να υπάρχει, για τον Σλούκα είναι πιο δύσκολα τα πράγματα.
Οι δύο αυτοί παίκτες είχαν ένα πολύ μεγάλο μερίδιο στην επίθεση του Ολυμπιακού και κουβαλούσαν την ομάδα επιθετικά. Ο Κώστας Σλούκας σκόραρε 11 πόντους και δημιουργούσε για τους συμπαίκτες του άλλους 13.9 (σύνολο 24.9 πόντους), ενώ ο Βεζένκοφ σκόραρε 17.6 και μοίρασε στους γύρω του άλλους 4.7 (σύνολο 22.3). Αν αφαιρέσουν τους πόντους που έδιναν ο ένας στον άλλο, βγαίνει ένα σύνολο 44.9 πόντων που έκαναν generate αυτοί οι δύο παίκτες, σε σύνολο 82.8 πόντων του Ολυμπιακού. Δηλαδή είχαν συμμετοχή στο 54.2% των πόντων των Πειραιωτών σε κάθε αγώνα της Ευρωλίγκας, ένα τεράστιο νούμερο.
Ο Έλληνας γκαρντ ήταν ο άνθρωπος που έπαιρνε τις ευθύνες στην επίθεση του Ολυμπιακού με usage στο 24.4% ενώ ο Βεζένκοφ αντίστοιχα είχε 24.8%. Οι δύο τους είχαν την υψηλότερη χρήση στην επίθεση του Ολυμπιακού, δηλαδή ήταν αυτοί που αποφάσιζαν για την ομάδα τους, βγάζοντας ένα σύνολο 49.2%. Αυτό σημαίνει ότι στα 13.9 λεπτά που βρίσκονταν μαζί στο παρκέ, εκτελούσαν σχεδόν τις μισές επιθέσεις τις ομάδας τους, χοντρικά 5 στις 10.
Όπως καταλαβαίνει κάποιος, το παιχνίδι του Ολυμπιακού θα πρέπει να αλλάξει κέντρο βάρους και είναι βέβαιο ότι θα αλλάξει, με την παρουσία του Μιλουτίνοφ μέσα στην ρακέτα, σε συνδυασμό με τον Φαλ. Αν αποκτηθεί και ο Μίροτιτς, τότε θα έχει ενδιαφέρον να δούμε την δεύτερη version του Ολυμπιακού από τον Γιώργο Μπαρτζώκα, που έχασε έναν από τους κορυφαίους δημιουργούς στην Λίγκα και τον καλύτερο παίκτη στην κίνηση μακριά από την μπάλα, αλλά μάλλον θα προσθέσει ένα τρομερό επιθετικό ταλέντο και τον Μιλουτίνοφ, έναν παίκτη που θα του δώσει ακόμα μεγαλύτερη υπόσταση μέσα στην ρακέτα και δημιουργία από το short roll.
Το πώς θα δέσουν ξανά όλα αυτά και ο Ολυμπιακός θα αποκτήσει την χημεία που τον έβγαλε στον αφρό, είναι ένα ερώτημα που μόνο το γήπεδο μπορεί να το απαντήσει. Η ποιότητα όμως είναι εκεί και το πρόγραμμα του Ολυμπιακού, έχει την ικανότητα να ενσωματώνει νέα στοιχεία, όσο υπάρχει σταθερός κορμός.
