MENU

Η ζωή έχει χιούμορ. Πικρόχολο λιγάκι, μαύρο κομματάκι, αλλά δεν μπορείς να μην την παραδεχτείς για τις πλάκες που σκαρώνει. Φαντάσου, λοιπόν, να είσαι οπαδός της ΑΕΚ, να έχεις αποκλειστεί από την Βελέζ και να ξυπνάς το πρωί για να διαβάσεις το χρυσό μετάλλιο του... Ντούσκο! Είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος αυτός για να υποδεχτούμε έναν χρυσό Ολυμπιονίκη; Αναμφίβολα, όχι. Εντυπώθηκε, όμως, τόσο στωικά προκλητικός στο μυαλό που δεν μπορούσαμε να τον αγνοήσουμε.

Ο Στέφανος Ντούσκος δε χρειάζεται να ανησυχεί για τίποτα από τα παραπάνω. Δεν τον απασχολεί η επικαιρότητα στην Ελλάδα, πολλώ δε μάλλον η ποδοσφαιρική επικαιρότητα. Λογικά, δεν υποστηρίζει την ΑΕΚ. Ίσως να είναι ΠΑΣ. Καμία σημασία δεν έχει. Ή σχέση. Σήμερα είναι το πρόσωπο της επικαιρότητας. Το πρόσωπο που μπορεί να κλάψει από χαρά, να μιλήσει για όσα πέρασε, να μάθει ότι οι γονείς του λύγισαν σε ζωντανή μετάδοση, ότι τα ξημερώματα της Παρασκευής κάποιοι ξενύχτησαν για να τον παρακολουθήσουν να κατακτά το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Ελλάδας. Το πρώτο μετάλλιο της Ελλάδας. Στο μονό ή απλό σκιφ. Άνευ, βεβαίως-βεβαίως. Σε εκείνο που του αρέσει να προπονείται λίγο πριν η πόλη του ξυπνήσει. Ξημερώματα, στη λίμνη των Ιωαννίνων…

«Όταν κωπηλατεί κανείς κατά μήκος της λίμνης δίπλα του είναι η πόλη και γύρω παντού τα βουνά και το πράσινο. Συνήθως τα νερά είναι πολύ ήρεμα και ιδανικά για κωπηλασία», έχει πει περιγράφοντας σε διεθνές σάιτ τη ρουτίνα της προπόνησής του, τουλάχιστον εκείνη που είχε από τα 15 του χρόνια και μέχρι η πανδημία να τον κλείσει και εκείνον στο Σχοινιά. Ο Στέφανος Ντούσκος γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου του 1997 στα Ιωάννινα και μέχρι να έρθει το κάλεσμα της κωπηλασίας ασχολήθηκε με τον στίβο. Όταν ήρθε το κάλεσμα, μέσω προπονητών που επισκέφτηκαν το σχολείο, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκε ήταν να φύγει τρέχοντας. «Μόλις μπήκα στο γυμναστήριο, άκουσα κωπηλάτες να φωνάζουν από τον πόνο. Αγχώθηκα. Ήταν κάτι που δεν είχα ξαναδεί. Σκεφτόμουν ποιοι μπορεί να είναι οι λόγοι για να θέλει κάποιος να κάνει κάτι τόσο οδυνηρό».

Τι τον κράτησε; Μυστήριο, όσο μυστήρια είναι πολλές φορές εκείνα που μας κρατάνε εκεί που θα έπρεπε να έχουμε φύγει τρέχοντας. Μπορεί να ήταν η λίμνη. Η ηρεμία. Η δύναμη. Ο συνδυασμός όσων κριτηρίων ένας κωπηλάτης πρέπει να πληροί για να φτάσει ψηλά. Εκείνο που από το 2011 σκέφτεται όταν ανεβαίνει στη βάρκα του. «Οι καλύτεροι κωπηλάτες είναι αυτοί που έχουν την καλύτερη φυσική κατάσταση από όλους τους άλλους αθλητές. Είναι δυνατοί σαν τους αρσιβαρίστες και ψηλοί σαν τους μπασκετμπολίστες. Έχουν την αντοχή αθλητών μεγάλων αποστάσεων και την εκρηκτικότητα των σπρίντερ. Χρειάζονται τα πνευμόνια ενός ορειβάτη, τη καρδιά ενός λιονταριού και την αυτοσυγκέντρωση ενός σκακιστή».

Μέσα σε μια δεκαετία είναι χρυσός Ολυμπιονίκης. Στους δεύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες της καριέρας του, αφού είχε κληθεί στην Εθνική ομάδα το 2014 και είχε συμμετάσχει στην τετράκωπο ελαφριών βαρών (σ.σ. άνευ, μη λέμε συνέχεια τα ίδια) στο Ρίο, αποφάσισε να αλλάξει ρότα στην καριέρα του. Ένιωθε σα να μην είχε και άλλη επιλογή, αφού ο οργανισμός του είχε εξαντληθεί.

Πώς γινόταν ένας τύπος κοντά στα 187 εκατοστά να διατηρείται κάτω από τα 70 κιλά; «Τρώγαμε μόνο πρωινό, πίναμε ελάχιστο νερό και μασούσαμε τσίχλες όλη μέρα για να ξεγελάμε την πείνα μας», διηγείται και βάζει στη συζήτηση όλες εκείνες τις στερεότυπες και ξύλινες «θυσίες» που πρέπει να κάνουν οι αθλητές, προκειμένου άλλοτε να παίρνουν χρυσό και άλλοτε να τα… θαλασσώνουν. Εδώ είμαστε εμείς, με καφέ, τυρόπιτα και μίλκο να τους κρίνουμε αν αστοχήσουν, στείλουν τη μπάλα στο φιλέ ή δεν είναι 100% συγκεντρωμένοι σε μια τους προσπάθεια.

«Οι θυσίες που απαιτούνται είναι τεράστιες. Πρέπει να είσαι πρωί και απόγευμα στον όμιλο. Ξεχνάς Κυριακές, αργίες, τα πάντα. Δεν σταματάει ποτέ η προπόνηση. Χάνεις πολλά πράγματα από την καθημερινότητά σου. Δεν γίνεται να βγεις το βράδυ με τους φίλους σου, γιατί δεν θα βγει η προπόνηση το επόμενο πρωί. Για να είσαι στην Εθνική ομάδα, χρειάζεται να αφήσεις πίσω φίλους και οικογένεια. Ο πρωταθλητισμός είναι δύσκολος και σκληρός. Αν θες να διακριθείς, πρέπει να θυσιάσεις πολλά. Ήμουν υποχρεωμένος να υποφέρω κάθε φορά στην προπόνηση. Δεν το συνήθισα, αλλά έμαθα να ζω με αυτό . Ασφαλώς υπήρχαν φορές που ήθελα να τα παρατήσω. Τελικά, ήξερα ότι δεν υπήρχε ο εύκολος δρόμος και δεν άφησα τον πόνο να μπει εμπόδιο».

Εμπόδιο μπήκε η πανδημία. Έστω κι αν ο ίδιος τη χρησιμοποίησε, όπως έχει δηλώσει, για να ανέβει επίπεδο και να φτάσει πιο κοντά σε εκείνο των ανδρών που θα αντιμετώπιζε στο Τόκυο, το… εσωτερικό σχολείο στο Σχοινιά δεν ήταν και τόσο ευχάριστο. Εννέα ώρες προπόνησης την ημέρα, ένας τρελός Ιταλός προπονητής (τον οποίο αποθεώνει), ίδια πρόσωπα, ίδια δωμάτια, ίδια κατάσταση για πάνω από ένα χρόνο. Χωρίς την οικογένεια, χωρίς τους φίλους του, χωρίς την αναρρίχηση ή το ψαροντούφεκο που λατρεύει, με μοναδικά στηρίγματα τους συναθλητές του, το σκύλο του και την κιθάρα!

Στις 8 Απριλίου του 2021, ο Στέφανος πήρε την πρόκριση για το Τόκυο. Δεν τον ήξερε και κανείς, δεν ασχολήθηκε και κανείς ιδιαίτερα. Ο Ναυτικός Όμιλος Ιωαννίνων, μερικές διεθνή κωπηλατικά σάιτ, κάποιες παράγραφοι σε ένα σάιτ και φυσικά μια πολιτεία μονίμως απούσα να του υπενθυμίζει ποιο θα πρέπει να είναι το επόμενο βήμα στη ζωή του. «Όπως και να έχει, θα προσπαθήσω και αυτή τη χρονιά. Μετά σκοπεύω να ασχοληθώ με τη σχολή μου. Είμαι γραμμένος στην Ιατρική των Ιωαννίνων, όμως αυτά τα χρόνια την πάγωνα συνεχώς λόγω εθνικής. Δυστυχώς, είναι δύσκολο να συνδυαστούν οι σπουδές με τον πρωταθλητισμό. Η κωπηλασία δεν μου αποφέρει χρήματα, μιας και η πολιτεία δεν μας στηρίζει επαρκώς. Άρα πρέπει να σκεφτώ και το μέλλον μου».

Το μέλλον του στο παρόν είναι χρυσό. Επόμενο όνειρό του; Να πάει διακοπές. Έστω και για μια εβδομάδα. Το αξίζει, έτσι δεν είναι; Αρκεί να μην πάει… Μύκονο! Ή Ντουμπάι.

Μπορώ τώρα να πάω διακοπές;
EVENTS