Το να πάρεις ένα τρόπαιο, ένα κύπελλο φερ’ ειπείν, γίνεται. Συμβαίνει.
Μερικές καλές κληρώσεις. Η συναστρία της μιας βραδιάς. Είναι κάτι που με ιδανικές συνθήκες μπορεί να συμβεί για ομάδες αυτού του βεληνεκούς.
Μία φάση αλλιώς, μία διαφορετική απόφαση, μία καλύτερη εκτέλεση στους περσινούς ημιτελικούς και στη θέση του ΟΦΗ θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο υπέροχος περσινός Λεβαδειακός, που εντέλει διαλύθηκε στα εξ’ ων συνετέθη.
Ακόμα και το να κερδίσεις στο ένα βράδυ την 5η της περσινής Bundesliga είναι στη σφαίρα του πιθανού. Δεν είναι πια αδύνατο στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Οι αποστάσεις έχουν μικρύνει.
Αυτό που είναι πραγματικά δύσκολο είναι να φτιάξεις ένα μοτίβο. Μία ξεκάθαρη ποδοσφαιρική ταυτότητα.
Να έχεις μία παγιωμένη φιλοσοφία εντός κι εκτός γηπέδου.
Ένα καθαρό και αναγνωρίσιμο modus operandi από τον υψηλότερα αμοιβόμενο ποδοσφαιριστή, μέχρι τον τελευταίο στο στελεχιακό οργανόγραμμα.
Να υιοθετήσεις μία ξεκάθαρη ποδοσφαιρική φιλοσοφία, να έχεις ένα δικό σου ISO με σφραγίδα γνησιότητας.
Να έχεις ένα δικό σου αποτύπωμα στο χώρο, να λες ΟΦΗ και να μυρίζει αμέσως αμέσως Κρήτη.
Ακούγεται αυτονόητο, μα είναι το πιο δύσκολο.
Γεωγραφικά, αν το δει κάποιος, ο ΟΦΗ έχει ένα στρατηγικό πλεονέκτημα.
Είναι μόνος του. Απομονωμένος.
Η ιδανική συνθήκη για να υποστηρίξεις το “ένα νησί, μία ομάδα”.
Να φτιάξεις μια γενιά που θα είναι ΟΦΗ και τίποτα άλλο.
Τώρα πια δείχνει να καταφέρνει και κάτι άλλο, πολύ πιο σημαντικό.
Να έχει στο χορτάρι μία ομάδα που εκφράζει στο γήπεδο τον μέσο Κρητικό, μία ομάδα που αποτελεί την προέκταση του.
Μία ομάδα που βγάζει γενναιότητα, παλικαριά, αντίσταση, άρνηση υποταγής.
Μία ομάδα που θωρεί στα μάτια τον οχτρό και δεν σκιάζεται από το όνομα ή το πορτοφόλι του.
Μέσα σε τρεις μήνες, ο ΟΦΗ γονάτισε τον ΠΑΟΚ στον τελικό του Κυπέλλου, την ΑΕΚ στον τελικό του Σούπερ Καπ, τον Ολυμπιακό μετά από 36 χρόνια μέσα στο σπίτι του και τους νεόπλουτους Γερμανούς από το Σίνσχαϊμ.
Κι όλους με τον ίδιο τρόπο. Με το ίδιο πλάνο. Με την ίδια φιλοσοφία.
Ο ΟΦΗ είναι ένας τακτικός μπελάς για κάθε αντίπαλο. Μία μηχανή που απορροφά κραδασμούς με τρομακτική ευκολία.
Μία μηχανή που δεν ντρέπεται να κλειστεί μαζικά στο καβούκι της και να χτυπήσει σαν κόμπρα στο ανοιχτό γήπεδο.
Μία ομάδα που έχει κάνει δεύτερη φύση της, έχει βάλει στο πετσί της, παίζει υποδειγματικά όλες τις παραλλαγές των τακτικών με τρεις στόπερ.
Μία ομάδα που με τον Χρήστο Κόντη στο τιμόνι, κοιτάζει τους πάντες στα μάτια, με θάρρος, θράσος και πίστη.
Ο Μπούσης, ο Πουρσανίδης, ο Καρυπίδης, ο Αδάμος, ο Βενετίδης, ο Γουνδουλάκης, παλιότερα ο Σαμαράς, επιχειρούν να φτιάξουν κάτι πολύ πιο σημαντικό από μία ομάδα μιας χρήσης.
Έναν τρόπο. Ένα παράδειγμα. Ένα πρότυπο.
Μία Αθλέτικ Μπιλμπάο, μία Ρεάλ Σοσιεδάδ της Κρήτης.
Μία ομάδα με έντεκα μαύρα πουκάμισα…
