Οι κυανέρυθρες έχουν μπει για τα καλά στον βολεϊκό χάρτη και το έκαναν με έμφαση. Μια ομάδα που πέρυσι επέστρεψε στη μεγάλη κατηγορία και βρέθηκε στον τελικό της Κοζάνης πλέον μετράει ήδη δύο τίτλου. Και αν το Σούπερ Καπ ήταν καλό το Κύπελλο είναι ακόμα καλύτερο και σίγουρα πιο σημαντικό. Όλα αυτά λίγες μέρες μετά από έναν ευρωπαϊκό αποκλεισμό που δεν έμοιαζε σοκαριστικός αλλά σίγουρα έμοιαζε οδυνηρός με τον τρόπο που έδειξαν να τον βιώνουν οι παίκτριες της ομάδας.
Για να το δούμε από την αντίστροφη πλευρά, από την πλευρά του ΑΟ Θήρας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν τόσο κοντά όσο και μακριά. Σαφώς και ο Πανιώνιος έκανε θραύση στα δύο πρώτα σετ αλλά το γεγονός ότι η ομάδα του νησιού όχι μόνο δε λύγισε στα δύο ματς πόιντ αλλά πήρε τελικά το τρίτο σετ και ξαναμπήκε στο παιχνίδι ήταν κάτι που πολλές φορές μεταφέρει την πίεση από τη μια πλευρά στην άλλη. Ουσιαστικά ο ΑΟ Θήρας δε βρέθηκε σχεδόν σε κανένα σημείο του παιχνιδιού… καβάλα στο άλογο αλλά όταν οι παίκτριες του έπαψαν να φοβούνται τον αντίπαλο και ένιωσαν ότι κάτι μπορούν να διεκδικήσουν ξαφνικά το παιχνίδι απέκτησε ενδιαφέρον.
Το πλάνο ήταν απλό και ξεκάθαρο. Το σερβίς του Πανιωνίου σημάδευε εξαρχής τη Γενιτσαρίδη ξανά και ξανά. Η Ελληνίδα ακραία δεν τα πήγε καθόλου άσχημα. Στο πρώτο σετ η υποδοχή της έφτασε το 75% ενώ στο δεύρερο το 67%. Το πρόβλημα ωστόσο ήταν η επίθεση. Με τον Πανιώνιο να μην ρισκάρει ιδιαίτερα από το σερβίς και τον ΑΟ Θήρας να ανταπεξέρχεται σε αυτό το κομμάτι η διαφορά έγινε πάνω στο φιλέ εκεί που οι κυανέρυθρες έκαναν θραύση με τα μπλοκ ενώ ο ΑΟ Θήρας ίδρωνε για να βρει πόντους.
Με το τρικ του Σκουλικάρη και την αξιοποίηση της Μιρτσκουλάβα αλλά και τη βοήθεια που έδωσαν Τσιόγκα και Σιρίνινα ξαφνικά ο ΑΟ Θήρας ξαναβρήκε σφυγμό. Σε ένα παιχνίδι όπου ο Πανιώνιος ήταν απόλυτος κυρίαρχος, έπαιρνε πόντους με κάθε τρόπο και λειτουργούσε σχεδόν άριστα στο μπλοκ άμυνα και στην κόντρα μπάλα ήταν μια σπίθα αρκετή για να δώσει νέο ενδιαφέρον. Όταν ο Πανιώνιος άρχισε να σημαδεύει την Πάβισιτς από το σερβίς μπορεί η Κροάτισσα να μην ήταν άψογη σε αυτό το κομμάτι αλλά άρχισε να γίνεται πιο επιθετική, να βρίσκει πόντους και μαζί της και η Μάασε.
Ενδεχομένως ο Πανιώνιος αν είχε διαχειριστεί καλύτερα το τρίτο σετ στο φινάλε του να είχε αποφύγει ένα αγχωτικό τέταρτο σετ, που θα μπορούσε να κάνει το παιχνίδι ροντέο, αλλά από την άλλη μια soft ομάδα θα είχε λυγίσει και θα είχε πετάξει λευκή πετσέτα αλλά ο ΑΟ Θήρας δεν το έκανε.
Το βόλεϊ, όμως, είναι δίκαιο άθλημα και ο καλύτερος κερδίζει. Η διαφορά των δύο ομάδων μπορεί να μην είναι χαοτική, όπως φάνηκε στον τελικό και όπως φάνηκε όσες φορές αναμετρήθηκαν φέτος, αλλά ο Πανιώνιος είναι ομάδα με μεγαλύτερη ποιότητα, περισσότερες λύσεις και σίγουρα μεγαλύτερη εμπειρία. Η Ραχίμοβα έκανε ένα καλό διήμερο σε μια σεζόν που είναι ασταθής, η Στοϊλκοβιτς βοήθησε με τη δημιουργία της ενώ τα λόγια για τη Ζακχαίου περιττεύουν καθώς έκανε με διαφορά το καλύτερό της παιχνίδι για φέτος, ίσως καλύτερο και από το Σούπερ Καπ. Είναι χαρακτηριστικό πως το δίδυμο Ριστίσεβιτς-Ατανασίγιεβιτς έχει χημεία και όταν βρίσκονται αμφότερες σε καλή μέρα ο Πανιώνιος ανεβαίνει εντυπωσιακά σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού.
Παρόλα αυτά αξίζει ιδιαίτερη αναφορά σε δύο πρόσωπα. Αφενός στη Λαμπρούση που πλέον είναι η κυρία με τα περισσότερα Κύπελλα Ελλάδος. Σίγουρα οι ομαδικοί τίτλοι μετράνε και οι αθλήτριες ενδιαφέρονται πρώτα για το «εμείς» και μετά για το «εγώ» αλλά η Λαμπρούση έχει κερδίσει επάξια αυτό το παράσημο σε μια καριέρα που πολλές ονειρεύονται αλλά λίγες καταφέρνουν. Όσο για το άλλο πρόσωπο είναι η Ξανθοπούλου. Σε μια ομάδα όπου η Κακουράτου ήταν μια λίμπερο σχεδόν αναντικατάστατη με τις σεζόν που είχε κάνει η Ξανθοπούλου κέρδισε θέση βασικής, έχει κάνει σπουδαία σεζόν και κυρίως έχει γίνει άκρως επιδραστική στο παιχνίδι της ομάδας της. Είναι μια λίμπερο με εντυπωσιακή συνέπεια, διαβάζει το παιχνίδι του αντιπάλου παίρνοντας καλές τοποθετήσεις και έχοντας την ικανότητα να βγάζει πολύτιμες άμυνες που κάνουν τις συμπαίκτριές της να αισθάνονται σιγουριά. Σε μια ομάδα γεμάτη αστέρες κατάφερε να γίνει η MVP του τελικού και αυτό δεν της χαρίστηκε αλλά το κατέκτησε άξια επιβεβαιώνοντας την συνεχή της εξέλιξη.
Και για φινάλε δύο πράγματα που αξίζουν την προσοχή μας. Πρώτον, ο ΑΟ Θήρας έχασε τον τελικό και οι ηττημένοι συχνά ξεχνιούνται πίσω από τα φώτα των νικητών. Η ομάδα της Σαντορίνης εκτός του ότι κατάφερε σε μια σεζόν που ξεκίνησε στραβά και ανάποδα να βρει ρυθμό, να βελτιωθεί, να κάνει μεγάλες νίκες και να φτάσει ξανά στον τελικό αξίζουν τουλάχιστον συγχαρητήρια. Και σε μια μεγαλύτερη εικόνα ο ΑΟ Θήρας είναι μια ομάδα «διαμάντι» για τον ελληνικό βόλεϊ καθώς έχει καταφέρει να επιβιώσει ανάμεσα σε θηρία του ελληνικού αθλητισμού, να βρίσκεται μονίμως ανάμεσα στους κορυφαίους και κυρίως να λειτουργεί με επαγγελματισμό και συνέπεια σε έναν χώρο όπου πολλές ομάδες εκτίθενται και λειτουργούν με τρόπο που δεν αρμόζει στη συνθήκη.
Και δεύτερον, λίγες μέρες μετά τον αποκλεισμό από τον Παναθηναϊκό οι φίλοι του Πανιωνίου έδωσαν και πάλι ρεσιτάλ αξιοπρέπειας. Το ότι στήριξαν την ομάδα τους από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή του αγώνα θα το βάζαμε δεύτερο στη λίστα γιατί, όπως έκαναν και με τον Παναθηναϊκό, έτσι και τώρα σεβάστηκαν τον αντίπαλο, χειροκρότησαν τα κορίτσια του ΑΟ Θήρας και τη διοίκησή του και έκαναν σαφές ότι και στις καλές αλλά και στις δύσκολες στιγμές μπορούν να είναι εξίσου αξιοπρεπείς.
