Κάπως έτσι, η Formula 1 μοιάζει ολοένα και περισσότερο με το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, καθώς βλέπουμε μια ακόμη... πτώση ενός ιστορικού ονόματος, αυτή του Κρίστιαν Χόρνερ.
Επειτα από πάνω από δύο δεκαετίες στο τιμόνι της Red Bull Racing, έξι τίτλους κατασκευαστών και οκτώ πρωταθλήματα οδηγών, ο Χόρνερ είδε την πόρτα της εξόδου. Κι ας είχε συμβόλαιο ως το 2030. Ο συνδυασμός προσωπικών σκανδάλων, εντάσεων στο εσωτερικό της ομάδας, αλλά και πτωτικής αγωνιστικής απόδοσης, έγειρε την πλάστιγγα εναντίον του. Η απόφαση να κοπεί ένα τέτοιο μακροχρόνιο συμβόλαιο δείχνει ότι έχασε την κάλυψη σημαντικών παικτών στο διοικητικό συμβούλιο.
Παλιότερα, οι ομάδες της F1 ήταν οικογενειακές υποθέσεις. Ferrari, Williams, Tyrrell, McLaren, όλες έφεραν το όνομα και την ψυχή του ανθρώπου που τις ίδρυσε. Αυτή η εποχή άρχισε να σβήνει όταν μπήκαν οι μεγάλοι κατασκευαστές και μαζί τους το επιχειρηματικό μάνατζμεντ, που μεταμόρφωσε τις ομάδες σε εταιρικά παραρτήματα πολυεθνικών. Ο Τότο Βολφ είναι από τους λίγους που έχει τέτοιου είδους σχέση, ως μέτοχος της Mercedes GP. Όλοι οι άλλοι είναι διευθυντές... με ημερομηνία λήξης.
Ο Ρον Ντένις στη McLaren υπήρξε μια περίπτωση όπως ο Χόρνερ. Τη δεκαετία του '80 μετέτρεψε τη McLaren σε αυτοκρατορία, αλλά το 2017, τον έθεσαν στο περιθώριο. Παρόμοια μοίρα είχε και ο Χόρνερ, που πήρε τη Red Bull στα χέρια του όταν αυτή ήταν η ασθμαίνουσα Jaguar Racing και την έκανε πρωταγωνίστρια. Το μεγάλο του χαρτί; Ο Αντριαν Νιούι, που τον έπεισε να μπει στην ομάδα και μαζί της να γράψει ιστορία.
Αλλά όπως είχε γίνει και με τον Ντένις, έτσι και τώρα η σύγκρουση Χόρνερ-Νιούι αποδείχθηκε μοιραία. Τα τελευταία δύο χρόνια η ατμόσφαιρα στο Milton Keynes μύριζε μπαρούτι. Οι ισορροπίες μεταξύ των μετόχων άλλαξαν και μαζί τους και οι συμμαχίες. Ο Χόρνερ είχε αρχικά την υποστήριξη της οικογένειας Γιουβίντγια, που κατέχει το 51% της Red Bull. Όμως όταν ο πατριάρχης Ντίτριχ Μάτεζις πέθανε το 2022, ξεκίνησε μια σιωπηρή μάχη για την εξουσία, με τον γιο του Μαρκ και τον διευθυντή Ολιβερ Μίντζλαφ να επανακαθορίζουν τους ρόλους.
Στο νέο αυτό πλαίσιο, ο Χέλμουτ Μάρκο έμεινε ακλόνητος, ως σύμβουλος-σκιά του παλιού αφεντικού, με τον Μαξ Φερστάπεν και τον πατέρα του να δηλώνουν ανοιχτά ότι στηρίζουν τον Mάρκο και πως αν φύγει, φεύγουν κι αυτοί. Ο Χόρνερ ήθελε την απομάκρυνσή του. Η σύγκρουση μάλιστα έγινε δημόσια όταν προστέθηκαν κατηγορίες στον τελευταίο για ανάρμοστη συμπεριφορά προς μια υπάλληλο της ομάδας και οι λεπτομέρειες διέρρευσαν στα ΜΜΕ, φανερώνοντας τη ρήξη.
Η αποσύνθεση συνεχίστηκε. Ο Νιούι έφυγε. Ο Τζόναθαν Γουάιτλι, ο αθλητικός διευθυντής, επίσης. Ο Γουίλ Κόρτνεϊ, επικεφαλής στρατηγικής, πάει στη McLaren. Το αυτοκίνητο του 2025 δεν απέδωσε, με αποτυχίες όπως αυτή στο Μπαχρέιν να στοιχίζουν. Και ο Σέρχιο Πέρες; Αντικαταστάθηκε από τον Λίαμ Λόσον, ο οποίος μετά από δύο αγώνες έδωσε τη θέση του στον Τσουνόντα. Πειραματισμοί χωρίς λογική, που επιβεβαίωσαν ότι η ομάδα είχε χάσει τον βηματισμό της.
Ο Χόρνερ δεν έκρυψε ποτέ την επιθυμία του να ελέγχει όλο το φάσμα. Και την ομάδα, και τον τεχνικό τομέα, και το project των κινητήρων. Όμως αυτός ο υπερβολικός έλεγχος κόστισε. Είχε καλύτερα αποτελέσματα όταν άφηνε τους κατάλληλους ανθρώπους να κάνουν τη δουλειά τους, τον Νιούι στους σχεδιασμούς και τον Γουάιτλι στο αγωνιστικό κομμάτι. Όταν μια ομάδα κερδίζει, είναι εύκολο να νομίζεις ότι η επιτυχία είναι δική σου. Αλλά όπως είπε και ο ίδιος ο Νιούι: «Αν θες τη δόξα στις νίκες, να αναλαμβάνεις και την ευθύνη στις ήττες».
Αυτό που έμεινε από τη μεγάλη ομάδα που έφερε τους τίτλους, έχει διαλυθεί. Τώρα είναι η σειρά του Λορέν Μεκίς να προσπαθήσει να μαζέψει τα κομμάτια και να ξαναχτίσει. Το ερώτημα είναι αν μπορεί κι αν θα τον αφήσουν.
Όσο για τον Χόρνερ, δύσκολα θα μείνει εκτός για πολύ. Όπως στο ποδόσφαιρο, έτσι και στη F1, οι πρωταγωνιστές δεν φεύγουν, απλώς αλλάζουν ομάδα.
Παρακάτω η επίσημη ανακοίνωση της Red Bull Racing
