Το θέαμα, άλλωστε, ήταν κάθε άλλο παρά συνηθισμένο: ένας πιτσιρικάς έπαιζε τένις, αλλάζοντας με ευκολία χέρια κατά τη διάρκεια του αγώνα!
Ο Τίο είναι ο πρώτος τενίστας στην ιστορία που αγωνίζεται με δύο forehands. Είναι δεξιόχειρας, όμως χρησιμοποιεί με την ίδια φυσικότητα και το αριστερό του χέρι, αλλάζοντας πλευρά ακόμη και στο σερβίς.
Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι για εκείνον δεν υπάρχει τίποτα παράξενο σε όλο αυτό. «Δεν το σκέφτομαι καθόλου, είναι εντελώς φυσικό για μένα», λέει ο ίδιος στο SDNA.
Η πρώτη εμπειρία στο US Open
Το ντεμπούτο του στο US Open juniors δεν είχε το αποτέλεσμα που θα ήθελε, καθώς γνώρισε την ήττα με straight sets από τον Νοτιοαφρικανό Κόνορ Ντόιγκ. Για έναν 16χρονο, ωστόσο, η εμπειρία ενός Grand Slam είναι από μόνη της κάτι ξεχωριστό.
«Η πρώτη εμπειρία ήταν αρκετά έντονη και αγχωτική στην αρχή. Μου πήρε αρκετό χρόνο για να συνηθίσω, αλλά ήταν πραγματικά μοναδική και πολύ διασκεδαστική. Προφανώς είμαι απογοητευμένος από τον αγώνα μου, αλλά εντάξει. Τις πρώτες μέρες, ακόμη και όταν προπονούμουν στα κεντρικά γήπεδα, ένιωθα λίγο νευρικός. Εδώ, όμως, ήμουν αρκετά καλά προετοιμασμένος».
Η ιδιαιτερότητα του παιχνιδιού του έχει ήδη κάνει το όνομά του γνωστό, κυρίως μέσω βίντεο που έχουν κυκλοφορήσει στα social media. Η προσοχή που συγκεντρώνει, όμως, δεν φαίνεται να αποτελεί βάρος για τον ίδιο.
«Νομίζω ότι το διαχειρίζομαι αρκετά καλά. Δεν το αφήνω να με επηρεάσει. Θα έλεγα ότι παλαιότερα με επηρέαζε λίγο περισσότερο, αλλά τώρα είμαι κάπως πιο επαγγελματίας και πιο ώριμος σε αυτό το κομμάτι. Οπότε πλέον είναι λίγο καλύτερα. Προφανώς υπάρχουν στιγμές που με επηρεάζει ακόμη λίγο, αλλά όχι σε μεγάλο βαθμό».
«Απόφαση πατέρα μου»
Το να βλέπει κανείς τον Νταβίντοφ να εναλλάσσει τα χέρια του μοιάζει σχεδόν αυτονόητο σήμερα. Η συγκεκριμένη προσέγγιση, ωστόσο, δεν ήταν κάτι που προέκυψε από τη μια μέρα στην άλλη. Όλα ξεκίνησαν από μια ιδέα του πατέρα του, όταν ο Τίο ήταν ακόμη παιδί.
«Ήταν ιδέα του πατέρα μου. Όταν ήμουν μικρότερος, άρχισα αρχικά να προπονούμαι στο forehand με το αριστερό, προκειμένου να βελτιώσω το backhand μου. Έπαιζα κανονικά με το δεξί και είχα το κλασικό backhand με δύο χέρια. Σιγά-σιγά, όμως, άρχισα να χτυπάω όλο και περισσότερα forehand με το αριστερό. Ο πατέρας μου είδε ότι είχα αρκετά καλό συντονισμό και με το αριστερό χέρι. Έτσι ξεκινήσαμε να το εξελίσσουμε. Ήταν δική του ιδέα να αρχίσω να παίζω με δύο forehand και να σερβίρω και με τα δύο χέρια. Υπήρχαν και μερικοί ακόμη λόγοι που τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση».
Και κάποιοι από αυτούς τους λόγους είχαν να κάνουν με τον χαρακτήρα του, όταν ήταν μικρότερος.
«Όταν ήμουν παιδί, ήμουν πραγματικά... τρελός! Ήμουν πολύ άτακτος, πολύ άγριος και γεμάτος ενέργεια. Και ο πατέρας μου πίστευε ότι αν γυμνάζω περισσότερο την αριστερή πλευρά, θα αποκτούσα μεγαλύτερη ισορροπία. Επειδή η αριστερή πλευρά συνδέεται με τη δεξιά πλευρά του εγκεφάλου, η οποία είναι πιο ήρεμη και δημιουργική. Αυτή ήταν, λοιπόν, η ιδέα. Δεν νομίζω, για να είμαι ειλικρινής, ότι λειτούργησε! Είμαι λίγο άγριος ακόμα!».
«Στο σπίτι μιλάμε μόνο βουλγαρικά»
Μπορεί σήμερα να αγωνίζεται ως Αμερικανός και να βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής στο US Open, όμως η σχέση του με τη χώρα καταγωγής του παραμένει πολύ ισχυρή.
«Γεννήθηκα στη Βουλγαρία. Πηγαίνω εκεί κάθε χρόνο και όλοι οι συγγενείς μου βρίσκονται εκεί. Στο σπίτι μιλάμε μόνο βουλγαρικά».
Οι βουλγαρικές ρίζες του εξηγούν και τη σύνδεσή του με τον Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ, ο οποίος αποτέλεσε μία από τις σημαντικές πηγές έμπνευσής του. Δεν ήταν, βέβαια, ο μοναδικός τενίστας που τον σημάδεψε μεγαλώνοντας.
«Ένα από τα είδωλά μου ήταν ο Νικ Κύργιος, δεν είναι και η καλύτερη στιγμή για να το αναφέρει κανείς αυτό! Αλλά και ο Νόβακ ήταν το νούμερο ένα είδωλό μου. Νομίζω ότι έχουμε παρόμοια φιλοσοφία και τρόπο ζωής, όσον αφορά τη διατροφή και γενικότερα το να ζεις με έναν πολύ καθαρό και υγιεινό τρόπο. Και επίσης σε πνευματικό επίπεδο, με ενδιαφέρουν πράγματα όπως ο διαλογισμός, οι αναπνοές, η γιόγκα και όλα αυτά».
«Προχωράω βήμα-βήμα»
Κι αν κάποιος περίμενε από έναν 16χρονο που έχει ήδη τραβήξει τόσο έντονα τα βλέμματα να μιλήσει για μεγάλους στόχους και μακρινά όνειρα, ο Νταβίντοφ προτιμά να κρατάει τα πράγματα απλά.
Δεν θέλει να κοιτάξει πολύ μπροστά. Προτιμά να επικεντρώνεται στην καθημερινότητα και στη σταδιακή βελτίωσή του.
«Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα να θέτω μακροπρόθεσμους στόχους. Προτιμώ να βάζω στόχους μικρότερης διάρκειας και να επικεντρώνομαι στη στιγμή. Δεν είμαι πραγματικά ο τύπος ανθρώπου που κοιτάζει πολύ μακριά στο μέλλον. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό. Αλλά ναι, απλώς επικεντρώνομαι στην κάθε μέρα ξεχωριστά, προσπαθώντας να βελτιώνω μικρές λεπτομέρειες και να προχωράω σταθερά, βήμα-βήμα».
Το πού μπορεί να φτάσει ο Τίοντερ Νταβίντοφ με ένα τόσο ξεχωριστό αγωνιστικό στυλ είναι κάτι που μόνο ο χρόνος μπορεί να δείξει. Στα 16 του, πάντως, έχει ήδη καταφέρει κάτι που ελάχιστοι συνομήλικοί του μπορούν να πουν: έχει βαθμούς ATP, τέσσερις μέχρι στιγμής, και κυρίως δεν μοιάζει με κανέναν άλλον!
