MENU
Google Logo

Προσθέστε το sdna.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google.

Είναι προφανές ότι τη δεδομένη στιγμή το πρόβλημα της αστυνομικής βίας μονοπωλεί την δημόσια συζήτηση. Συμβαίνει εδώ και μήνες, λίγο μετά την εκλογή της Νέας Δημοκρατίας δηλαδή, απλώς το τελευταίο διάστημα έχει κορυφωθεί.

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η συζήτηση κορυφώθηκε επειδή το φαινόμενο έχει ξεφύγει από κάθε όριο. Αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι ισχύει κάτι τέτοιο. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Μέσα στις κραυγές, τις αντιπολιτευτικές υπερβολές και την παραδοσιακή επαναστατική γυμναστική της πλάκας που εξακολουθεί να αποτελεί χόμπι χιλιάδων Ελλήνων, μου είναι αδύνατο να καταλάβω πότε υπάρχει πράγματι θέμα.

Η ταράτσα στο Κουκάκι αποτελεί το τελευταίο πεδίο αντιπαράθεσης ανάμεσα στην αστυνομία και την κοινωνία των social media. Παρότι εξακολουθώ να μην γνωρίζω τι ακριβώς συνέβη εκεί, όπως δεν γνωρίζουν και οι περισσότεροι από όσους έσπευσαν να εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους στα πρώτα πέντε λεπτά που κυκλοφόρησε η είδηση, όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι προφανώς υπήρξε αστυνομική βία. Δείχνουν επίσης ότι η ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ. πιθανότατα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα (για το θέσω κομψά). Η αρμόδια επιτροπή υπό τον Νίκο Αλεβιζάτο, όπως και ο Συνήγορος του Πολίτη οφείλουν να εξετάσουν και το συγκεκριμένο περιστατικό και να γνωμοδοτήσουν άμεσα.

Μέχρι να έχουμε ξεκάθαρες απαντήσεις, τα δεδομένα είναι τα εξής: η νέα κυβέρνηση ποντάρει επικοινωνιακά στην καταστολή. Διέγνωσε σωστά και έγκαιρα το μπούχτισμα της κοινωνίας από την δήθεν προοδευτικότητα που ήταν κυρίαρχη ιδεολογία για δεκαετίες (και στην πραγματικότητα δεν αποτελούσε κάτι παραπάνω από μια πολιτικά ανερμάτιστη ασυδοσία) και την μετατόπιση μεγάλου κομματιού αυτής προς πιο συντηρητικές απόψεις. Η κρίση δημιουργεί τέτοια αντανακλαστικά, το έκανε άλλωστε και στον υπόλοιπο κόσμο.

Η συγκεκριμένη, ας πούμε, στροφή έχει ως αφετηρία υπαρκτά ζητήματα: το σπάσιμο και το κάψιμο μαγαζιών και αυτοκινήτων, συχνά και δίχως κανέναν απολύτως λόγο, η απαράδεκτη κατάσταση σε πάρα πολλά πανεπιστήμια, οι καταλήψεις δημόσιων κτιρίων δεν είναι κατασκεύασμα των συστημικών ΜΜΕ. Είναι η θλιβερή πραγματικότητα μιας χώρας που μπερδεύει συχνά την ουσιαστική αντίδραση με το μπάχαλο. Κυρίως είναι η θλιβερή πραγματικότητα μιας χώρας με βαθιά ριζωμένη την κουλτούρα της μηδενικής ευθύνης. Σπάμε, καίμε, καταστρέφομε και αν τυχόν μιας πιάσουν, διαμαρτυρόμαστε επειδή μας έπιασαν!

Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με το μεταναστευτικό και φυσικά χάρις στις υπερβολές πολλών ΜΜΕ, δημιούργησαν φόβο και οργή σε πολλούς «νοικοκυραίους». Όποιος συνεχίζει να υποτιμά το συγκεκριμένο γεγονός, όποιος συνεχίζει ναρκισσευόμενος να κουνάει το δάχτυλο σε όλους αυτούς τους ανθρώπους και να τους κατηγορεί για τις επιλογές τους με την βεβαιότητα ότι είναι καλύτερός τους, τους σπρώχνει σταθερά σε όλο και πιο ακραίες ιδεολογίες. Και όσο κι αν δεν το καταλαβαίνει, δίνει με αυτόν τον τρόπο στην αστυνομική βία την κοινωνική νομιμοποίηση που χρειάζεται.

Να το θέσω ακόμα πιο απλά, ξεκινώντας από τα αυτονόητα: η αστυνομική βία δεν είναι ούτε κανονικότητα, ούτε απαραίτητη, ούτε αποδεκτή! Δεν συμψηφίζεται με καμία άλλη βία – είναι εξ ‘ ορισμού χειρότερη διότι είναι θεσμική και προέρχεται από εκείνους που υποτίθεται έχουν καθήκον να την αποτρέπουν (την βία). Πρέπει να τιμωρείται παραδειγματικά όταν επιστρατεύεται δίχως λόγο. Και ταυτόχρονα, ο νόμος πρέπει να τηρείται – όσοι καταστρέφουν δημόσια περιουσία πρέπει να συλλαμβάνονται, είτε αντιστέκονται, είτε όχι (το ίδιο και οι μεγαλέμποροι ναρκωτικών, οι μεγααπατεώνες κ.ο.κ.). Σωστά μέχρι εδώ; Πάμε παρακάτω.

Η νυν κυβέρνηση έχει στοχεύσει στις συμπεριφορές που έχουν καταχωρηθεί στο κοινό θυμικό ως αριστερόστροφες – καταλήψεις, πανεπιστημιακό άσυλο, αντιεξουσιαστές, Εξάρχεια κ.λ.π. Σε καμία περίπτωση δεν έχει αποκαταστήσει ουσιαστικά το αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες αλλά δεν νομίζω ότι την νοιάζει κιόλας. Η προσέγγιση της είναι ιδεολογική και επικοινωνιακή.

Αλλά και οι αντιδράσεις σε μεγάλο βαθμό έχουν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά, συν έναν επιπλέον οπαδισμό που δεν βοηθά σε τίποτα. Νιώθω ότι πολλοί από όσους αντιδρούν, δεν ενοχλούνται στα αλήθεια με κάθε νέο περιστατικό υποτιθέμενης ή υπαρκτής αστυνομικής βίας. Αντιθέτως, μάλλον χαίρονται διότι τους δίνει την αφορμή να φωνάξουν, να γράψουν ανοησίες ότι ζούμε μέρες χούντας και κυρίως να διακηρύξουν ότι οι ίδιοι δεν είναι «Κυρ Παντελήδες».

Δημιουργώντας έτσι το ιδανικό άλλοθι στα «παλικάρια» του Μιχάλη Χρυσοχοίδη.

Διότι όσο περισσότερο κυριαρχεί η εκβιαστική –και φασίζουσα - προσέγγιση «ή με τους μπάτσους, ή μαζί μας», τόσο περισσότερες απαντήσεις θα είναι «με τους μπάτσους».

Και όσο κάθε περιστατικό μεγεθύνεται σε βαθμό παραμόρφωσης, τόσο θα δημιουργείται σύγχυση ακόμα και στην κρίσιμη μάζα που απεχθάνεται την αστυνομική βία αλλά επίσης είχε μπουχτίσει από την βία των μπαχαλάκηδων.

Το θέμα δεν μπορεί να τίθεται στην βάση της υπεράσπισης κάποιων δήθεν επαναστατικών συμπεριφορών , ούτε μπορεί να τίθεται στα σοβαρά το δίλημμα αν θέλουμε περισσότερη ή λιγότερη αστυνομία. Είναι στρατηγικό λάθος να μπαίνει θέμα επιλογής. Διότι ανάμεσα στα δυο, μαντέψτε τι θα διαλέξει η πλειοψηφία.

Το μόνο αίτημα πρέπει να είναι η καλύτερη αστυνομία.

Αν επικεντρωθούμε εκεί, ίσως έχουμε κάποιες ελπίδες να φρενάρουμε τα χειρότερα.

Οι ταράτσες και οι νοικοκυραίοι