Τα κιτρινόμαυρα μπαλόνια με το έμβλημα της αγαπημένης μας ομάδας αφέθηκαν ελεύθερα και υψώθηκαν στον ουρανό, μέχρι που ξεμάκρυναν και χάθηκαν, την ώρα που ο Κωστάκης χάνονταν κάτω από το χώμα.
Όλα λάθος…
Είναι λάθος να βλέπεις μια μάνα να βγαίνει υποβασταζόμενη από την εκκλησία έχοντας παρακολουθήσει την εξόδιο ακολουθία του παιδιού της και να μονολογεί «γιατί δεν πήγε πιο νωρίς στον γιατρό και καθόταν και δούλευε;»
Είναι λάθος να σου λένε οι άνθρωποι που μίλησαν τις τελευταίες στιγμές μαζί του, ότι πονούσε στο στήθος και δεν είχε ανάσα, αλλά παρόλ’ αυτά συνέχιζε να δουλεύει αντί να τρέξει στα επείγοντα ενός νοσοκομείου. Δεν είχε ενημερώσει μία δουλειά. Όλοι το ήξεραν, αλλά κανείς δεν τον προέτρεψε να τα παρατήσει αμέσως και να πάει στον γιατρό, γιατί κανείς δεν φαντάστηκε.
Είναι λάθος να δουλεύεις σε τέσσερις δουλειές, επειδή ούτε η μία, ούτε οι δύο, ούτε οι τρεις συμπληρώνουν έναν αξιοπρεπή μισθό, που ανταποκρίνεται στην επαγγελματική σου επάρκεια και την προϋπηρεσία σου.
Τέλος, είναι απολύτως λάθος η ΕΣΗΕΑ, που έχει αφήσει τους δημοσιογράφους στα ιδιωτικά μέσα για περισσότερη από μια δεκαετία χωρίς συλλογικές συμβάσεις εργασίας, να εμφανίζεται και να βγάζει επικήδειο λόγο. Αγαπητό διοικητικό συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ, ο ρόλος σας δεν είναι ούτε να δημοσιεύετε τα αγγελτήρια θανάτου μας στην επίσημη ιστοσελίδα της ΕΣΗΕΑ, ούτε να μας βγάζετε επικήδειους λόγους.
Ο ρόλος σας είναι να διασφαλίζετε συνθήκες εργασίας τέτοιες, ώστε όταν συμβαίνει το μοιραίο να είμαστε πλήρεις ημερών. Φευ όμως... Νομίζαμε ότι θα δουλεύουμε για να ζήσουμε, όμως πεθαίνουμε δουλεύοντας, μέσα στην ανασφάλεια και την επισφάλεια.
Είμαι θυμωμένη (άμα το διάβαζε αυτό ο Τέο, θα γελούσε και θα μου έλεγε “σιγά μωρή τρελή την πρωτοτυπία”) γιατί αισθάνομαι ότι χάθηκε ένας άνθρωπος άδικα. Όχι μόνο γιατί δεν ήταν ακόμα η ώρα του, αλλά γιατί έφυγε πιεσμένος, προκειμένου να προλάβει να είναι με όλους καλός, να μην απογοητεύσει κανέναν, απογοητεύοντας τελικά όλους όσοι τον αγαπούσαν πραγματικά και τελικά τον στερήθηκαν για πάντα…
Τρελή μ’ ανέβαζε, τρελή με κατέβαζε. Καθιερώθηκε από εκείνη τη φορά που παράγοντας μεγάλης ομάδας με είχε αποκαλέσει στα σόσιαλ πατσαβούρα, επειδή είχα γράψει στο SDNA ένα άρθρο γνώμης για τον πρόεδρο του και δεν του άρεσε. Η -αυτονόητη για μένα- αντίδραση ήταν να πάω επί τόπου να του κάνω μήνυση.
Ε, από εκείνη τη στιγμή ο Τέο ήταν σαν να με είχε παρασημοφορήσει.
Το πραγματικό παράσημο βέβαια, μου το έδωσε πολύ αργότερα και δεν του είπα ποτέ πόσο σημαντικό ήταν για μένα. Ήταν την 14η Μαΐου του 2023, όταν η ΑΕΚ στέφθηκε πρωταθλήτρια στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Είχα τελειώσει την πρωινή βάρδια στο SDNA, είχα πάει να αφήσω τα παιδιά στη γιαγιά τους και έφυγα κατευθείαν για το γήπεδο, με τον υπολογιστή έτοιμη να βοηθήσω αν και όπου με χρειάζονταν Τέο και Λυσιόβα.
Από εκεί που νόμιζα ότι θα κάνω τα σχόλια και από τη μία έψελνα από μέσα μου, αλλά από την άλλη ένιωθα τυχερή που θα ήμουν στη φιέστα της ΑΕΚάρας, ο Τέο γυρίζει και μου λέει: «Δεν θα κάνεις σχόλια, κανόνισα θα τα κάνουν από το γραφείο. Εγώ θα γράψω το ματς και εσύ που γράφεις καλά, θα γράψεις το πανηγυρικό».
Έμεινα μαλ@κας και τον κοιτούσα, ενώ γύρω μας επικρατούσε πανζουρλισμός με το γήπεδο να σείεται από τα συνθήματα και η ορατότητα να είναι μειωμένη από τα πολύχρωμα καπνογόνα. Όταν κατάφερα να ξαναμιλήσω τον ρώτησα αν είναι σίγουρος. «Ναι ρε», μου απαντά. Μετά τη λήξη του ματς με τον Βόλο, που σφράγισε το Πρωτάθλημα, τελειώνω το κείμενο και του λέω θα βάλω και το όνομα σου και μου λέει εντελώς φυσιολογικά: «Τρελάθηκες; Εσύ το έγραψες. Όχι μόνο το δικό σου βάλε».
Σε έναν ανδροκρατούμενο και βαθιά πατριαρχικό χώρο, όπως είναι αυτός της αθλητικής δημοσιογραφίας, ο Κώστας ήταν και θα είναι για πάντα στη συνείδηση μου μια φωτεινή ηλιαχτίδα και ένα ζεστό χαμόγελο, που θα ζεσταίνει την ψυχή μου όποτε τον σκέφτομαι.
Για τον Κώστα ήμασταν συνοπαδοί και συνάδελφοι. Χωρίς αστερίσκους.
Το μόνο που μας έμεινε πια, είναι η ανάμνηση του και η ετήσια διαπίστευση του από την ΑΕΚ, την οποία έχει ακόμα στα... προς παράδοση η Σοφία Λυσιόβα. Δεν πρόλαβε να έρθει στο γήπεδο φέτος. Ήταν τόση η πίεση από τις τέσσερις δουλειές που δεν προλάβαινε να βγει από το σπίτι. Βγήκε όταν ήταν ήδη αργά για να πάει στο νοσοκομείο, αλλά κατέρρευσε έξω από την πόρτα του.
Ήταν βεβαίως, καλός στη δουλειά του…
