Ήρθε από το πορτογαλικό πρωτάθλημα. Στοπ! Ήρθε μετά από γεμάτες χρονιές. Στοπ! Ήρθε μετά από συμμετοχή σε τελικό Europa League. Στοπ! Ήρθε και ήταν μονόστηλο. Στοπ! Ήρθε και δεν είχε πανηγυρικά πρωτοσέλιδα. Στοπ! Η μεταγραφή του έγινε σε ανύποπτη στιγμή. Στοπ! Το τελεσίγραφο είχε όλα τα ενθαρρυντικά. Ο Λεάντρο Σαλίνο δεν έμοιαζε ποτέ ο ποδοσφαιριστής που θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά σε έναν εκτός έδρας αγώνα του Ολυμπιακού στο Champions League. Γι’ αυτό ακριβώς και κατάφερε μετά από δύο ματς των ερυθρολεύκων, μετά από δύο εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα και μέσα από δύο εντελώς διαφορετικούς ρόλους να είναι σταθερά εκ των κορυφαίων της ομάδας του.
Τον Φεβρουάριο του 2013 δεν ήταν έτσι τα πράγματα… Στον Ολυμπιακό ζούσαν την άνοιξη του Μίτσελ και εστίαζαν την προσοχή τους σε όλα εκείνα που ο Ισπανός τεχνικός έφερνε στο παιχνίδι των ερυθρολεύκων. Το γεγονός ότι τέσσερις μήνες πριν την τυπική έναρξη των μεταγραφών, έκλειναν έναν 28χρονο Βραζιλιάνο μέσο για το καλοκαίρι, περνούσε σχεδόν απαρατήρητο. Οι αρχικές σκέψεις του Σαλίνο ήταν να μείνει στην Μπράγκα. Είχε περάσει τρία χρόνια εκεί και είχε κατορθώσει να φτιάξει το όνομά του στο πορτογαλικό ποδόσφαιρο.
«Είναι ξεκάθαρο ότι μ’ αρέσει η πόλη και ο σύλλογος, όμως μέχρι το καλοκαίρι έχουμε πολλούς μήνες μπροστά μας και το θέμα είναι στα χέρια του μάνατζέρ μου», έλεγε στα μέσα της χώρας του, αλλά έλεγε ψέματα. Η υπόθεση ήταν μόνο στα δικά του χέρια κι όταν ο εκπρόσωπός του, έφτασε να του μεταφέρει μέχρι και ενδιαφέρον της Μπενφίκα, ο Λεάντρο δεν λοξοδρόμησε. «Είμαι άνθρωπος που πιστεύει ότι ο λόγος έχει μεγαλύτερη αξία από την υπογραφή», είπε και ήρθε στον Πειραιά. Δεν άργησε καθόλου να καταλάβει ότι ουδέποτε θα μετάνιωνε για τη δέσμευσή του. «Ήθελα να βεβαιωθώ πριν υπογράψω ότι η κρίση δεν θα με επηρέαζε και όντως όλες οι υποσχέσεις έχουν τηρηθεί. Είμαι στη μεγαλύτερη ομάδα της Ελλάδας, ο κόσμος είναι εκπληκτικός και η γυναίκα μου είναι υπερευτυχισμένη. Ζούμε καλά, τρώμε καλά, έχουμε παραλίες κοντά, ο καιρός είναι ζεστός και είναι όλα τέλεια».
Ο Λεάντρο Σαλίνο έβλεπε τον Ολυμπιακό ως μια ευκαιρία για να κατακτήσει τίτλους, για να παίξει στο Champions League, ακόμα και για να ζήσει το πάθος του βραζιλιάνικου κοινού που του είχε λήξει. Δεν ονειρευόταν, βέβαια, μια Λεωφόρο όπου ο κόσμος «μας κυνηγούσε με πέτρες στα χέρια», όπως δήλωνε, ούτε μια Τούμπα απ’ όπου θα του πετάνε μπανάνες και θα εξαγριώνονται συνάδελφοί του στην επιλογή του να την επιστρέψει στην κερκίδα. Τα περισσότερα τα κατάφερε. Με καλές στιγμές, κακές στιγμές και τη χειρότερη, που ήταν το περυσινό διάστημα ως τον Δεκέμβριο, όταν έπαιζε ελάχιστα. Τέσσερις συμμετοχές είχε με τον Μίτσελ προπονητή και κατόρθωσε να βρει περισσότερο χώρο και χρόνο με τον Βίτορ Περέιρα.
«Δεν έχω καταλάβει πολλά, αλλά σέβομαι τις αποφάσεις του προπονητή. Για μένα, το μόνο που έχω να κάνω, είναι να ψάξω για την ευκαιρία. Μιλήσαμε, του είπα ότι θέλω περισσότερες ευκαιρίες και μου είπε να μην ανησυχώ», δήλωνε στην πατρίδα του και αποδείχθηκε πως ο Ισπανός τεχνικός είχε επί της ουσίας περισσότερα πράγματα που έπρεπε να ανησυχεί. Η περυσινή παρένθεση έκλεισε με τον Μάρκο Σίλβα το καλοκαίρι. Ο Πορτογάλος επέλεξε μια διαφορετική θέση για τον Λεάντρο Σαλίνο. «Η προσαρμογή θα είναι δύσκολη, αλλά εγώ δουλεύω να προσαρμοστώ σε αυτό που θέλει ο προπονητής μου, να παίζω δηλαδή αριστερό μπακ και σιγά-σιγά με τη δουλειά μου να μπορώ να βοηθήσω», έλεγε το καλοκαίρι.
Ο Μάρκο Σίλβα έχει βρει στο πρόσωπο του Σαλίνο τον άνθρωπο των ειδικών αποστολών. Με την Μπάγερν έπαιξε αμυντικό χαφ και παραλίγο να πετύχει το γκολ που θα άλλαζε τη ροή του αγώνα. Με την Άρσεναλ έπαιξε στο αριστερό άκρο της άμυνας και ήταν από τους κορυφαίους του Ολυμπιακού. Ένας overachiever ποδοσφαιριστής, που παρότι Βραζιλιάνος έχει μάθει να παίζει περισσότερο με μυαλό και καρδιά, παρά με τεχνική και φαντασία. Από τότε που έπαιζε στην αλάνα με τον μπαμπά του.
Το οικογενειακό όνειρο!
Καμιά φορά γυρνούσε κατάκοπος από τη δουλειά κι έψαχνε τα δίδυμα αγόρια του. Ο Λεάντρο και ο Λέο θα ήταν σε ένα κοντινό πάρκο και θα έπαιζαν ποδόσφαιρο… Ο Μπενέ, ποδοσφαιριστής κι εκείνος στα νιάτα του, δεν το σκεφτόταν και πολύ. Παρά την κούραση, έβαζε κάτι πιο αθλητικό πάνω του και πήγαινε να παίξει μαζί τους. Ήταν ο πρώτος δάσκαλος για τα δίδυμα αγόρια του, που θα ακολουθούσαν διαφορετικό δρόμο στο ποδόσφαιρο. Τον ίδιο δρόμο θα ακολουθήσει και ο Άντερσον, ο πιο μικρός γιος του Μπενέ και το μικρό αδελφάκι των Σαλίνο.
Ο Λεάντρο έπαιξε για πρώτη φορά σε ομάδα 12 ετών. Ήταν η Juiz de Fora και στα 14 του πήγε στην Sete de Setembro. Η μεγάλη αλλαγή στην καριέρα του ήρθε στα 18 του χρόνια, όταν μεταγράφηκε την Ιπατίνγκα και γνώρισε τον Νέι Φράνκο, τον άνθρωπο στον οποίο πιστώνει την καριέρα του στο ποδόσφαιρο. Η πρώτη μεγάλη ευκαιρία στη ζωή του ήρθε το 2007, στα 22 του χρόνια, με την Φλαμένγκο να του προσφέρει μια θέση στο ρόστερ. «Ήταν μια καταπληκτική εμπειρία, στην ομάδα με τον περισσότερο κόσμο στην Βραζιλία. Ωρίμασα πολύ και η εμπειρία με σημάδεψε», έλεγε αργότερα παρότι η συμμετοχή του ήταν από ελάχιστη ως μηδαμινή.
Το 2009 θα προσπαθήσει για δεύτερη φορά στην Πορτογαλία. Την πρώτη, 20 χρονών στη Νασιονάλ Μαδέιρα είχε αποτύχει παταγωδώς. «Το ξεκίνημα ήταν πολύ δύσκολο, ήμουν μόνος σε μια ξένη χώρα, ο προπονητής δεν μου έδινε ευκαιρίες και κατέληξα να επιστρέψω στην Βραζιλία για να παίξω δανεικός σε διάφορες ομάδες», περιγράφει για την απόπειρα να παίξει στην «μικρή Πορτογαλία» το 2005, όμως τέσσερα χρόνια αργότερα το καταφέρνει. Κάνει μια γεμάτη σεζόν με τη Νασιονάλ και κατευθείαν έρχεται η πρόταση της Μπράγκα.
«Όταν άκουσα για το ενδιαφέρον, δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά. Υπήρχαν κι άλλες προτάσεις, κάποιες ήταν από την Πορτογαλία, αλλά δεν δίστασα στιγμή». Η κίνησή του αποδείχθηκε σοφή. Μετά την πρώτη εκπληκτική του σεζόν στην Μπράγκα τέθηκε θέμα ακόμα και για πορτογαλική υπηκοότητα, ώστε να παίξει στην Εθνική, ενώ τη δεύτερη συνεργάστηκε με τον Λεονάρντο Ζαρντίμ, ο οποίος ήταν εκείνος που αποφάσισε να τον μετατοπίσει στο δεξί άκρο της άμυνας από το χώρο του κέντρου. Ο Σαλίνο τα κατάφερε και εκεί, όπως τα έχει καταφέρει σχεδόν σε όποια αποστολή του έχει ανατεθεί.
Στα 30 του χρόνια μόνο ένα απωθημένο τού έχει αφήσει η ζωή και το ποδόσφαιρο. Να παίξει με τον δίδυμο αδελφό του. «Κάποια στιγμή θα το καταφέρω. Ακόμα κι αν χρειαστεί να γυρίσω στην Βραζιλία», ξεκαθαρίζει, όμως έτσι όπως το πάει μάλλον θα χρειαστεί να φέρει τον Λέο στην Ελλάδα!
* Στη φωτογραφία είναι ο Λέο Σαλίνο με τον πατέρα τους και τον μικρό αδελφό τους, Άντερσον.
