Αν ρωτήσεις έναν μαθηματικό, θα σου πει ότι όλα στη ζωή είναι αριθμοί. Αν ρωτήσεις έναν στατιστικολόγο, θα σου πει ότι όλα στη ζωή εξηγούνται με τους αριθμούς. Αν ρωτήσεις έναν φιλόσοφο θα σου πει ότι όλα στη ζωή είναι σχετικά. Αν ρωτήσεις έναν ποδοσφαιριστή, θα σου πει «συγγνώμη από τον υπέροχο κόσμο μας», και μόνο αν ρωτήσεις έναν οπαδό μπορεί να βρεις την αλήθεια. Γιατί μόνο εκεί υπάρχει το πραγματικό συναίσθημα, αυτό που νιώθουν οι οπαδοί του Ολυμπιακού, αντιλαμβανόμενοι τι ακριβώς συνέβη στα 90 λεπτά του αγώνα με την Μακάμπι. Οι ερυθρόλευκοι μετά από ένα τέτοιο βράδυ, μετρούν τα σπασμένα και δεν εννοούμε τα σπασμένα του αποκλεισμού, αλλά τα σπασμένα ρεκόρ.
Σε αυτά προσθέστε και στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Η έδρα του. Το σπίτι του. Το γήπεδο όπου έχει τρομάξει μεγαθήρια στο παρελθόν, το γήπεδο όπου έχει ωθήσει τον Ολυμπιακό σε σπουδαία αποτελέσματα απέναντι σε τιτάνια κλαμπ και σπουδαίους ποδοσφαιριστές, έχει φτάσει να σιωπά σε ματς όπως με τη Μακάμπι. Τη Λουντογκόρετς. Την Ντίνπρο. Μέχρι και από την Αρούκα κάποτε κινδύνεψε ο Ολυμπιακός, και σώθηκε στην παράταση.
Οι ερυθρόλευκοι έχουν ένα ποσοστό λίγο πάνω από το 50% στα ευρωπαϊκά του ματς στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Έχουν παίξει 63 ευρωπαϊκά παιχνίδια στην εποχή του Βαγγέλη Μαρινάκη και έχουν κερδίσει τα 33! Το ποσοστό, μάλιστα, είναι σε πτώση κι έπειτα από τη σεζόν 2014-15 είναι στο 45,4%. Μιλάμε πάντα για τα εντός έδρας ματς. Κάπου εκεί κυμαίνεται και το ποσοστό του Ολυμπιακού σε νοκ-άουτ ματς. Έχει παίξει 30 ματς στο Φάληρο και έχει κερδίσει τα 14, ποσοστό δηλαδή κάτω του 50% και το οποίο έχει βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια λόγω κάποιων βατών αγώνων στα προκριματικά. Η Μακάμπι είναι το πιο πρόσφατο. Η Μακάμπι κάνει τη διαφορά, αλλά δεν είναι η μόνη τέτοια βραδιά που πλήγωσε τον Ολυμπιακό. Είχαν προηγηθεί εφτά ματς, εφτά φορές που ο Ολυμπιακός έφυγε με σκυμμένο το κεφάλι από εντός έδρας αναμέτρηση. Εφτά φορές που οι οπαδοί του αλλιώς τον ονειρεύονταν και, τελικά, έμαθαν να τον αποδέχονται.
1. Το πρώτο σοκ…
… ήταν ακόμα πάνω στα μέλια με τον Βαγγέλη Μαρινάκη. Όχι πώς τώρα δεν είναι στα μέλια, αλλά τότε για να είμαστε και επίκαιροι ήταν σαν την J Lo με τον Μπεν Άφλεκ. Χωρίς τα κλάματα. Και τον ύπνο. Στις 15 Μαρτίου του 2012, βέβαια, παραλίγο να τους πάρει ο ύπνος και να ξυπνήσουν με κλάματα. Η Μέταλιστ Κχάρκιβ ήταν εκείνη που θα σοκάρει το Στάδιο Καραϊσκάκη και θα στερήσει από τον Ολυμπιακό μια πρόκριση που έμοιαζε 100% στα χέρια του. Νίκη στην Ουκρανία με 1-0, Ερνέστο Βαλβέρδε στον πάγκο, γκολ από νωρίς στο ματς και κάπου εκεί ήρθε ο ύπνος, ήρθαν τα δύο γκολ (και ένα χαμένο πέναλτι) μέσα σε δέκα λεπτά και ήρθε και ο αποκλεισμός. 32.130 τα εισιτήρια εκείνο το βράδυ στο Στάδιο Καραϊσκάκη και η Μέταλιστ ruled the land.
2. Το knock down…
… είναι εκείνο που έρχεται και σε βρίσκει ανήμπορο να αντιδράσεις. Όπως έκανε η Ντνίπρο στον Ολυμπιακό. Είμαστε στο 2015, Φεβρουάριος μήνας και ο Ολυμπιακός αγωνίζεται για το Europa League. Οι πιθανότητες πρόκρισης τη στιγμή που έγινε η κλήρωση έμοιαζαν αυξημένες. Μετά το πρώτο ματς, όχι και τόσο. Η ουκρανική ομάδα θα κερδίσει 2-0 τους ερυθρόλευκους, αλλά ξέρετε τι λένε, έτσι δεν είναι; Θα το γυρίσει στο Καραϊσκάκη. Δεν γλιτώνουν στο Φάληρο. Θα τους λιώσει το καμίνι. Ναι, εντάξει… Το καμίνι παραδόθηκε όταν το γρήγορο γκολ του Κώστα Μήτρογλου ισοφάρισε ο Φεντέτσκι, συμβιβάστηκε όταν αποβλήθηκε ο Μιλιβόγιεβιτς και έπεσε αναίσθητο όταν με το γκολ του Κάλινιτς στις καθυστερήσεις δεν κατάφερνε ούτε καν να κρατήσει τη νίκη.
3. Το βασανιστικό…
… είναι εκείνο που έρχεται όταν δεν το περιμένεις κι ενώ περιμένεις το καλύτερο. Στις 25 Φεβρουαρίου του 2016, ο Ολυμπιακός ήταν σε διάθεση μια από τα ίδια. Μετά το πρώτο ματς στο Βέλγιο και την ήττα του 1-0 από την Άντερλεχτ, πίστευε στη δύναμη της έδρας. Πίστευε στην ανατροπή και ήταν αρκετά κοντά, ομολογουμένως. Βρήκε στο 29ο λεπτό το γκολ της «ισοφάρισης» με τον Κώστα Φορτούνη κι έψαχνε ένα ακόμα για να προκριθεί. Το ματς πήγε στην παράταση, ο κόσμος που είχε γεμίσει το Στάδιο Καραϊσκάκη, πίεζε τους Βέλγους κι εκεί που περίμενες ότι θα λυγίσουν, ήρθε ο Ατσεαμπόνγκ. Κι όχι μία, αλλά δύο φορές! Γκολ στο 103’, γκολ στο 111’ και πάλι νέα αφεντικά στη γη του Ολυμπιακού.
4. Το καρμπόν…
… ήρθε το 2019. Μην του μιλάτε γενικά για ουκρανικές ή ισραηλινές ομάδες. Καλύτερα να παίξει με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ παρά με την οποιαδήποτε ομάδα από τις δύο αυτές χώρες. Η Ντιναμό Κιέβου, λοιπόν, ήρθε στο Στάδιο Καραϊσκάκη στις 21 Φεβρουαρίου του 2019. Και πάλι Europa League, και πάλι η φάση των νοκ-άουτ αγώνων, με τον Ολυμπιακό συνήθως να βρίσκεται εκεί χάρη σε κάποια τρίτη θέση σε κάποιο όμιλο του Champions League, και πάλι το αποτέλεσμα του πρώτου αγώνα να δίνει περιθώριο ανατροπής. Ποιος άντεξε στο Καραϊσκάκη για να αντέξει η Ντιναμό; Εεεεε, όλοι; Ο Ολυμπιακός προηγήθηκε στο 9ο λεπτό, ισοφαρίστηκε, προηγήθηκε ξανά πριν βγει το ημίχρονο με το 2-1, χρειαζόταν απλά ένα ακόμα γκολ για την πρόκριση. Ο Μπέντζαμιν Βέρμπιτς που είναι και επίκαιρος το έβαλε στο 89’ και πάγωσε τη γη της Επαγγελίας.
5. Το καμπανάκι…
… είναι εκείνο που χτυπάει, χτυπάει και δεν το ακούς. Βασικά, το ακούς. Βουίζουν τα αυτιά σου, απομακρύνεσαι και μετά ξεχνάς ότι ποτέ χτύπησε. Η Λουντογκόρετς πέρυσι μάς φαινόταν λίγη. Και το Στάδιο Καραϊσκάκη στις 3 Αυγούστου είχε βάλει βερμούδα, σαγιονάρα και ούτε κατά το ήμισυ δε γέμισε. Όμως η βουλγαρική ομάδα ήρθε και βάρεσε τα κουδούνια μέσα στο κεφάλι του Ολυμπιακού. Σκόραρε στο ματς, δεν πτοήθηκε από την ισοφάριση που το έστειλε στην παράταση και πήρε την πρόκριση, αφήνοντας τον Ολυμπιακό εκτός διεκδίκησης μιας θέσης στους ομίλους του Champions League. Τι έκανε ο Ολυμπιακός γι’ αυτό; Υποτίμησε και την Μακάμπι φέτος.
6. Το σκληρό…
… είναι εκείνο που σε προσγειώνει σε μια πραγματικότητα που δε θέλεις να δεις. Όταν πας να μετρήσεις τις δυνάμεις σου και βγαίνεις λειψός. Αρκεί η μετέπειτα πορεία της Άιντραχτ Φρανκφούρτη για να παρηγορήσει τον Ολυμπιακό; Φυσικά! Κάτι τέτοιες παρηγοριές, άλλωστε, δεν του επιτρέπουν να δει ξεκάθαρα τον εαυτό του στον καθρέφτη και οδηγούν στην επόμενη αποτυχία, που πάλι θα μασκαρευτεί με κάποια παρηγοριά. Τον προηγούμενο Νοέμβριο, η Άιντραχτ Φρανκφούρτης ήρθε στο Στάδιο Καραϊσκάκη για το ματς του ομίλου του Europa League και υπενθύμισε στον Ολυμπιακό ότι δεν βρίσκεται στο σωστό δρόμο. Κέρδισε με γκολ στις καθυστερήσεις, ανέτρεψε το αποτέλεσμα από το 1-0, αλλά οι ερυθρόλευκοι προτίμησαν να θυμούνται αργότερα ότι απλά ηττήθηκαν από την μετέπειτα κάτοχο του τροπαίου…
7. Το τελειωτικό…
… είναι εκείνο που δε σε αφήνει ούτε λέξη να αρθρώσεις. Και όχι δε μιλάμε για το χθεσινό. Ο Ολυμπιακός γνώρισε την πιο βαριά του εντός έδρας ήττα σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, λίγους μήνες αφότου παραλίγο να γνωρίσει την πιο βαριά του ήττα. Τότε, οι συγκυρίες και η τύχη τον είχε σώσει, και φυσικά είχε να περηφανεύεται ότι έχασε από την Αταλάντα. 24 Φεβρουαρίου και στον επαναληπτικό του 1-0, το οποίο θεωρούσαν οι ερυθρόλευκοι ότι θα ανατρέψουν με ευκολία, το Στάδιο Καραϊσκάκη παγώνει. Στο 40’, στο 67’, στο 69, τρεις φορές πάγωσε όπως παγώνει η κόλαση και γλίτωσε από αρκετές ακόμα περιπτώσεις μέχρι να συμπληρωθεί το 90λεπτο. Το πάθημα δεν έγινε μάθημα, οι δικαιολογίες ήταν στην πρώτη γραμμή, η γραμμή ήταν να υπάρχουν δικαιολογίες, αλλά πέντε μήνες μετά η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Και δεν είναι καν η Αταλάντα που ταπεινώνει αυτή τη land. Είναι μια κάποια Μακάμπι που μετατρέπει το Στάδιο Καραϊσκάκη σε Zombieland.
