MENU

Σε μια διαρκώς εξελισσόμενη κοινωνία, υπάρχει μια διαρκώς εξελισσόμενη γλώσσα. Το περίφημο λεξικό της Οξφόρδης προσθέτει κάθε χρόνο μια λέξη, ακολουθώντας τις τάσεις της εποχής και την εισαγωγή νέων εννοιών που προκύπτουν από τα γεγονότα. Το 2020 μάθαμε το «anthropause», δηλαδή την παύση που υπήρξε επί τρεις μήνες στις περισσότερες ανθρώπινες δραστηριότητες, με αποτέλεσμα να αναπνεύσει ξανά η φύση.

Για το 2021 και αν, φυσικά, υπήρχε κάτι αντίστοιχο σε ελληνικό επίπεδο, θα είχαμε τη βασικότερη υποψηφιότητα. Έστω και στα αγγλικά, αφού προκύπτει από το όνομα του σπουδαίου σταδίου: Το Wembley και το Wemblie. Το πρώτο είναι η αληθινή ιστορία, το δεύτερο είναι το αφήγημα που προσπαθούν επί δεκαετίες να περάσουν από το λιμάνι για να μην αποδεχτούν ότι ο Παναθηναϊκός έφτασε εκεί που καμία άλλη ελληνική ομάδα δεν τα κατάφερε. Και εξαιρετικά αμφίβολο να τα καταφέρει ποτέ.

Η έτερη λέξη της χρονιάς, η οποία υπάρχει στο λεξικό είναι «άρνηση». Denial, που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι, που φιλοξένησαν τον τελικό πριν από πενήντα χρόνια. Και το θλιβερό δεν είναι να ακούς για την άρνηση στα καφενεία (όπου δεν παίζει μουσική, άρα αναγκαστικά ακούς όλες τις συζητήσεις) ή να διαβάζεις άρθρα από την τρομοκρατία του Τύπου που να αλλοιώνουν την πραγματικότητα για να εξυπηρετήσουν το αφήγημα.

Το πραγματικά θλιβερό είναι να τα διαβάζεις σε μια εφημερίδα όπως «Τα Νέα». Μια εφημερίδα που κυκλοφορεί από το 1931 και η οποία από το 1945 υπάρχει με το σημερινό της όνομα. Μια από τις πλέον ιστορικές εφημερίδες στην Ελλάδα, μια εφημερίδα που έχουν υπηρετήσει τεράστιες μορφές της δημοσιογραφίας και μια εφημερίδα, η οποία προφανώς και το 1971 γιόρταζε την επιτυχία του Παναθηναϊκού.

Και σήμερα; Σήμερα έρχεται να αμφισβητήσει όλα όσα κάθε λογικός άνθρωπος πιστεύει για την πορεία του τριφυλλιού. Με επιχειρηματολογία επιπέδου άντρες ιππότες, γυναίκες μαύρες κότες ή δε αφοπλιστικά επιχειρήματα όπως το «δεν πεινάς, διψάς» που τόσο παιδαγωγικά μάς έλεγαν οι γονείς μας μεγαλώνοντας.

Το σημερινό άρθρο της εφημερίδας τιτλοφορείται «γιατί γιορτάζει ο Παναθηναϊκός;», υπογράφεται από τον Γιώργο Νασμή και μεταξύ άλλων διαβάζουμε ότι ο Παναθηναϊκός δε θα έπρεπε να γιορτάζει αυτή την ημέρα, να τη θυμάται ή να τη μνημονεύει στην ιστορία, γιατί έχασε. Έγραψε ο… αρθρογράφος που πιθανότατα κάθε χρόνο υμνεί στον Κώστα Φορτούνη για το διπλό στο Λονδίνο επί της Άρσεναλ! Ας δούμε, όμως, μερικά από τα κυριότερα σημεία.

  •  «Ο Παναθηναϊκός αποτελεί μοναδική περίπτωση ομάδας που χαίρεται για την ήττα του. Ίσως γιατί αντιλαμβάνεται πως ακόμα και ως ηττημένος στο Γουέμπλεϊ προκαλεί τον φθόνο των αντιπάλων του και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους ξύνει την πληγή. Κι αυτοί με τη σειρά τους απαντούν με «Χουντέμπλεϊ» περιγράφοντας γεγονότα με τέτοια γλαφυρότητα ωσάν να ήταν παρόντες. Στη σωστή του διάσταση το Γουέμπλεϊ αποτελεί τη μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία του ελληνικού ποδοσφαίρου να γράψει με χρυσά γράμματα ιστορία στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο».

Τη μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία του ελληνικού ποδοσφαίρου να γράψει με χρυσά γράμματα ιστορία στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο… Ότι τι; Δεν έγραψε ιστορία το ελληνικό ποδόσφαιρο με το διπλό του Ολυμπιακού επί της Ντούντελανζ; Ούτε επί της Αρούκα; Ούτε με την παραλίγο πρόκριση επί της Γουλβς, που παραλίγο και θα τον έφερνε στα νοκ άουτ παιχνίδια στην Κολωνία, όπου θα τους κέρδιζε όλους και παραλίγο και θα έπαιρνε την κούπα πέρυσι; Ούτε έγραψε ιστορία το ελληνικό ποδόσφαιρο με τις ετήσιες προγραμματικές δεσμεύσεις του Κριστιάν Καρεμπέ ότι οι ερυθρόλευκοι στοχεύουν στην κορυφή της Ευρώπης;

  • «Οι πραγματικοί πρωταθλητές κλαίνε για τους χαμένους τελικούς, δεν τους γιορτάζουν. Η συμμετοχή στον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών του 1971 γιορτάζεται από τον Παναθηναϊκό ως μια τεράστια επιτυχία. Αν κριθεί από τη μοναδικότητά της στην ημεδαπή, πράγματι είναι. Με κριτήρια καθαρά αγωνιστικά, ωστόσο, οι πράσινοι δε θα έπρεπε να είναι τόσο χαρούμενοι. Το να γιορτάζεις για την ήττα σε τελικό ουσιαστικά ταριχεύεις την ικανότητά σου να τον κερδίσεις».

Προφανώς, ο εκλεκτός συνάδερφος ξέχασε τα λάβαρα που είναι κρεμασμένα στην οροφή του ΣΕΦ, όχι μόνο από χαμένους τελικούς, αλλά και από απλές συμμετοχές σε φάιναλ φορ της ευρωλίγκα. Εξάλλου, η ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού έχει χορτάσει από τις ετήσιες γιορτές με τις κατακτήσεις ευρωπαϊκών κυπέλλων, οπότε τι να του πει ένας τελικός και, μάλιστα, απέναντι στην καλύτερη ομάδα εκείνης της εποχής;

Σίγουρα, αν ψάξουμε στην ιστορία του Ολυμπιακού κάποια σπουδαιότερη επέτειο θα έχει να γιορτάσει από την πορεία του προς στον τελικό του κυπέλλου Πρωταθλητριών ή οποιασδήποτε ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Για να το σκεφτούμε λίγο καλύτερα…

2 Ιουνίου 1991: Ο Ολυμπιακός πανηγυρίζει το (σαν) πρωτάθλημα που πήρε, παίζοντας εκπληκτικό ποδόσφαιρο και διασύροντας τον Άρη με 5-1 στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Αποθέωσαν τον Σωκράτη Κόκκαλη, αλλά και τον Γιώργο Κοσκωτά οι οπαδοί των ερυθρολεύκων. Τριάντα χρόνια από το σαν πρωτάθλημα (σ.σ. το οποίο πήρε ο Παναθηναϊκό με οκτώ βαθμούς διαφορά σε εποχή βαθμολογίας 2-1-0 με καλύτερη άμυνα, καλύτερη επίθεση, με τον Ολυμπιακό να έχει τιμωρηθεί με -2 λόγω του αγώνα με τους «επιστήμονες»)!

(για την ιστορία): Ολυμπιακός-Άρης  5-1 (34' Μαυρομάτης, 35', 76' Σαβίτσεφ, 53' Σαββίδης, 82' Σοφιανόπουλος – 78’ Μπουγιουκλής).

Ποιο Γουέμπλεϊ ρε κακομοίρηδες;

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Το κόκκινο Wemb-lie!
EVENTS