Σαν ηφαίστειο που ξυπνά. Ομάδα και κόσμος ένα. Συνδυασμός καθοριστικός, ορόσημο για το παρόν και το μέλλον.
Με εικόνες και συναισθήματα απ’ τα παλιά. Εστω κι αργά. Με εμφάνιση απ’ το… μέλλον. Από τα προσεχώς.
Το «ταβάνι» του Παναθηναϊκού και τα περιθώρια βελτίωσής του παραμένουν ακόμη απροσδιόριστα.
Το μόνο σίγουρο είναι η αδιαμφισβήτητη πρόοδός του.
Αρκεί απλώς να σκεφτεί κανείς σε ποια κατάσταση βρίσκονταν το τριφύλλι πριν από ενάμιση χρόνο.
Απ’ το κολύμπι στα βαθιά άγουρων πιτσιρικάδων έως την ανάδειξη σε πρωταγωνιστές ενός ντέρμπι όπως αυτό με τον ΠΑΟΚ, παικτών απ’ τα σπλάχνα του συλλόγου, όπως καλή ώρα ο Χατζηγιοβάνης.
Απ’ την απαγόρευση μεταγραφών έως το μπόλιασμα των μικρών με ποιοτικούς ξένους, όπως καλή ώρα ο Σένκεφελντ (που εξακολουθούν να αποτελούν το ύψιστο διακύβευμα της επόμενης μέρας) η εξέλιξη της ομάδας είναι εντυπωσιακή.
Σε όλους τους τομείς.
Με τα πάνω και τα κάτω της, με τις αμφισβητήσεις, τις υπερβολές, τη θλίψη, τη μοναξιά, τη συσπείρωση και την υπερηφάνεια. Τίποτα στη ζωή άλλωστε δεν είναι ευθεία γραμμή.
Η σωστή δουλειά όμως πάντα θα δικαιώνεται και θα ανταμείβεται σε βάθος χρόνου. Ο Παναθηναϊκός ως ομάδα, ως σύνολο, έχει καταφέρει με το σπαθί του να μην φοβάται κανέναν.
Να κοιτάζει τους πάντες στα μάτια ποδοσφαιρικά, να τους αντιμετωπίζει στα ίσια, ενίοτε και να τους νικά κατά κράτος.
Μέγα επίτευγμα.
Κι ας έχει πολύ μικρότερο μπάτζετ από τους παραδοσιακούς ανταγωνιστές του.
Κι ας μην έχει παίκτες με συμβόλαια εκατομμυρίου. Κι ας υπολείπεται σε εμπειρίες, βάθος και παραστάσεις.
Στο δύσκολο διάστημα της απαξίωσης και της επανεκκίνησής του, κατάφερε να διατηρήσει τη στόχευση και την προσήλωσή του με αμιγώς ποδοσφαιρικά κριτήρια.
Να λειτουργήσει με γνώμονα το ποδόσφαιρο, γυρίζοντας επιδεικτικά την πλάτη στην τοξικότητα του επί σειρά ετών βάναυσα και κατ’ εξακολούθηση κακοποιημένου ελληνικού ποδοσφαίρου.
Να διατηρήσει τις ηθικές του αξίες και να ψάξει την ποδοσφαιρική του ανάσταση μέσα από το ίδιο το άθλημα και τις αρχές που αυτό (πρέπει να) πρεσβεύει.
Ο Παναθηναϊκός είναι πλέον ένα καλοδουλεμένο σύνολο και στις τέσσερις αρχές του παιχνιδιού (με τη μπάλα, χωρίς τη μπάλα, αμυντικό και επιθετικό τρανζίσιον), έχοντας παρόν και (κυρίως) μέλλον.
Μελετάει σωστά τον αντίπαλο και κάνει τις προσαρμογές που απαιτούν οι περιστάσεις, χωρίς όμως να αλλάζει τη φυσιογνωμία, την κεντρική φιλοσοφία και τις αρχές που έχει θέσει ο προπονητής του.
Ο Παναθηναϊκός φέρει ξεκάθαρα τη σφραγίδα του Γιώργου Δώνη. Αυτός τον πήρε απ’ το χεράκι, τον έμαθε αρχικά να μπουσουλάει και πλέον να τρέχει ολοταχώς προς την κανονικότητα.
Από την ασφάλεια της πεντάδας στα μετόπισθεν την πρώτη χρονιά με τους μεταγραφικούς περιορισμούς και τους πιτσιρικάδες, έχουμε περάσει ξεκάθαρα στο επόμενο βήμα. Το δυσκολότερο όλων.
Στο κυριαρχικό ποδόσφαιρο και την υποστήριξη ενός τρόπου παιχνιδιού που κάθε μεγάλος σύλλογος οφείλει να υιοθετεί αν θέλει να έχει μακροπρόθεσμα κέρδη.
Για σημαντικό διάστημα μέσα στη φετινή σεζόν το πρόβλημα ήταν η αποτελεσματικότητα της ομάδας. Το «εύκολο» γκολ.
Οταν ήρθαν τα γκολ και ο διακόπτης γύρισε οριστικά από τον τρόπο με τον οποίο προέκυψε η πρόκριση στη ρεβάνς με τον ΠΑΣ Γιάννινα, η ψυχολογία απογειώθηκε. Και στον αθλητισμό η ψυχολογία είναι η «λεπτομέρεια» που κάνει τη διαφορά.
Στη μεγάλη νίκη επί του ΠΑΟΚ άπαντες ήταν εξαιρετικοί. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Ιδιαίτερα μνεία ωστόσο αξίζει να γίνει σε πέντε παίκτες.
Πρώτα απ’ όλα στον Τάσο Χατζηγιοβάνη. Το ταλέντο του έβγαζε μάτια εξ αρχής. Η ποδοσφαιρική του ωριμότητα ωστόσο, υπήρξε ένα ζητούμενο που σήκωνε και σηκώνει πολλή κουβέντα.
Πλέον, στα 22 του χρόνια, έφτασε στο σημείο να καθορίζει ντέρμπι με την απόδοσή του.
Να κάνει άνω-κάτω την αντίπαλη άμυνα, να «κλειδώνει» τη νίκη με σκαφτό, να είναι πρώτος στο «χόρτο μαγικό» και τα «όλε», να τον συγκρίνουν καθ’ υπερβολή με κοτζάμ Σαραβάκο.
Αυτό κι αν είναι εξέλιξη.
Δεν υπάρχουν και πολλά ανάλογα παραδείγματα στο παρελθόν στη συγκεκριμένη ηλικία. Μπράβο του, αλλά η μπάλα πρέπει να μείνει χαμηλά και το μυαλό στο κεφάλι.
Το ποδόσφαιρο είναι στιγμές, η καθιέρωση όμως απαιτεί διάρκεια.
Δεύτερος είναι ο Χρήστος Δώνης. Και τι δεν έχει ακούσει, και τι δεν έχει βιώσει από συμπεριφορές εντός και εκτός ομάδας. Για όλα έφταιγε ο Χρήστος. Εις το όνομα του πατρός.
Ακόμη και όταν γινόταν αναφορά στα παιδιά της ακαδημίας αυτός έβγαινε εκτός κάδρου, λες και ανδρώθηκε σε άλλο σύλλογο ποδοσφαιρικά. Κατάφερε να κλείσει τα αυτιά του, έδιωξε μια για πάντα τις σκοτοδίνες και σε όλα τα τελευταία ματς της ομάδας είναι πολύτιμος και καθοριστικός.
Κέρδισε το πέναλτι που έδωσε το έναυσμα της νίκης και συνέχισε το σερί των εξαιρετικών του εμφανίσεων.
Τρίτος είναι ο Εμάνουελ Ινσούα. Ηταν συγκλονιστικός στο δεύτερο ημίχρονο, έκανε το πλέον καθοριστικό κόψιμο του ντέρμπι όταν πήρε τη μπουκιά απ’ το πόδι του Λημνιού ένα λεπτό μετά το 1-0 (50’) και πιστοποίησε για πολλοστή φορά ότι ταιριάζει γάντι στη ψυχοσύνθεση κάθε Παναθηναϊκού, όντας «γεννημένος» για μεγάλα ματς.
Μπορεί να είναι «τρελός» και επίφοβος για κάρτες ειδικά σε εκτός έδρας ματς, αλλά τα προσόντα, η φλόγα και το πάθος που βγάζει είναι υπερπολύτιμα και δυσεύρετα.
Θα είναι πλήγμα ενδεχόμενη αποχώρησή του το καλοκαίρι. Μιας και το έφερε η κουβέντα, ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί για να διατηρήσει στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό το βασικό του κορμό και την επόμενη σεζόν. Οσο λιγότερες αποχωρήσουν γίνουν, τόσο το καλύτερο.
Τέταρτος είναι ο Μπαρτ Σένκεφελντ. Ο Ολλανδός αποτελεί το λαβράκι του καλοκαιριού. Πριν ακόμα αποκτηθεί, ο Δώνης πίστευε ότι θα αναδειχθεί στον καλύτερο στόπερ του πρωταθλήματος.
Δεν έπεσε και πολύ έξω. Τουναντίον.
Ο Σένκεφελντ παραδίδει μαθήματα για το πως πρέπει να παίζεται η θέση, είναι ταυτόχρονα φουλ δυναμικός και επιθετικός στα μαρκαρίσματά του, εξαιρετικός στον αέρα, αλλά και αρχοντικός με τη μπάλα στα πόδια.
Εχει αυτοπεποίθηση και νοοτροπία νικητή, η δε μακρινή μπαλιά που βγάζει στο δεύτερο γκολ του Χατζηγιοβάνη είναι για σεμινάριο. Μπίνγκο!
Πέμπτος είναι ο Σωκράτης Διούδης. Η συνολική του εικόνα στο ντέρμπι υπήρξε αψεγάδιαστη. Ενέπνεε σιγουριά στους συμπαίκτες του σε όλο το ματς και η απόκρουσή του στο πλασέ του (απολαυστικού) Μίσιτς στην απίθανη ενέργεια του Κροάτη στο 84’ δεν ήταν απλώς μεγάλης κλάσης.
Ηταν αυτή που υπερασπίστηκε το ρεκόρ που κρατάει εδώ και 55 χρόνια ο Παναθηναϊκός, όντας η μοναδική ομάδα στην Ελλάδα που έχει σκοράρει σε 57 σερί ματς πρωταθλήματος (απ’ τον Μάρτιο του 1963 μέχρι το Φεβρουάριο του 1965). Ο ΠΑΟΚ θα το ισοφάριζε ένα σκόραρε στο ΟΑΚΑ, αλλά ο Διούδης ήταν κέρβερος.
*Είναι εντελώς διαφορετικά τα ματς του Κυπέλλου με αυτά του πρωταθλήματος. Είναι άλλη διοργάνωση, είναι διπλοί αγώνες και άρα η προσέγγιση εμπεριέχει αυτονόητα τροποποιήσεις.
Ο ΠΑΟΚ παραμένει το φαβορί και ο δείκτης δυσκολίας για τον Παναθηναϊκό είναι ακόμα μεγαλύτερος μετά τη νίκη της Κυριακής. Ο Δικέφαλος διαθέτει ποιοτικούς παίκτες, κίνητρο για αποδείξεις και καυτή έδρα για να βγάλει αντίδραση.
Θα είναι το πρώτο ημίχρονο και λογικά σε μεγάλο βαθμό η πρόκριση θα κριθεί στη ρεβάνς στο ΟΑΚΑ.
