Η γυμνή πραγματικότητα είναι ότι ο Ολυμπιακός στον Βόλο, έπαθε αβαρία σκοντάφτοντας επάνω σ' ένα μάτσο παιδαρέλια τα οποία δεν πάει καιρός από τότε που, ποδοσφαιρικά μιλώντας, πρωτοείπαν μαμά και μπαμπά. Τσίκα, ετών 23. Διαμαντής, 19. Τσαούσης, 19. Λύρατζης, 19. Ντεντάκης, 24. Μπαλογιάννης, 20. Τόρες, 22. Μια κλασική λόου-μπάτζετ ιστορία. Και οι 27 παίκτες του ρόστερ μαζί, κάνουν κάτι λιγότερο από ένα Καμαρά. Ενα έργο, όχι πολύ διαφορετικό από εκείνο της προτέρας αβαρίας του Ολυμπιακού στη Νέα Σμύρνη. 'Η και στην Ξάνθη, ακόμη-ακόμη. Στο Καραϊσκάκη τον Σεπτέμβριο, εάν χρειάζεται υπενθύμιση, τα παιδαρέλια έφαγαν πέντε. Ολα τα υπόλοιπα γύρω-γύρω, τα δύσοσμα και τα άξεστα, η θέση τους είναι εκεί που καταλήγουν και τα περιττώματα. Στον βόθρο.
Δείγμα 16 αγωνιστικών στο πρωτάθλημα, δηλοί πως ο Ολυμπιακός δυσκολεύεται να βρει ένα, ας τον πούμε, χρυσό μέσον όρο πρωταθλητισμού. Εννοώ, είτε θα βάλει το τούρμπο και θα κάνει με την ποιότητά του τον αντίπαλο κόσκινο, είτε... περιπέτεια. Ενδιάμεσο, δεν έχει. Οι λόγοι που σωρεύτηκαν και οδήγησαν στην περιπέτεια του Πανθεσσαλικού, είναι λίγο-πολύ ευανάγνωστοι. Ιδιο 4-4-2, αλλά με ράθυμη προσέγγιση. Να τελειώνουμε και μ' αυτό, να φύγουμε επιτέλους διακοπές. Η εκκίνηση ήταν, καμία σχέση με τα αμέσως προηγούμενα ματς, αντίστοιχη της προσέγγισης. Σε μια ομάδα 21 ξένων, δεν είναι παράξενο, θα συμβεί. Γάνιασαν να παίζουν ασταμάτητα, στα κόκκινα, από τον Ιούλιο. Ερχονται Χριστούγεννα. Θέλουν, τα σπίτια τους. Λίγες μέρες, εκεί. Να φύγει το μυαλό. Να καθαρίσει. Δεν βλέπουν την ώρα.
Βάζουμε στη λίστα, και τις δύο αναγκαστικές αλλαγές προτού καν βγει το α' ημίχρονο. Βάζουμε, και την έλλειψη του πιο δύσκολου (για τον αντίπαλο) ποδοσφαιριστή, του Ντανιέλ Ποντένσε. Βάζουμε, αν θέλετε, και τα δοκάρια του β' μέρους. Ηταν να γίνει, κι έγινε. Ο Ολυμπιακός κλειδώθηκε, περίπου όπως ο ΠΑΟΚ την Πέμπτη στο δικό του α' ημίχρονο στη Νέα Σμύρνη. Δεν περνούσε κανείς, από πουθενά. Τους εξωθούσαν, σε κάτι σκοτωμένα σουτ. Ο Βόλος πήγε σ' ένα ευδιάκριτο πλάνο άμυνας, η κλασική τακτική υποδεέστερων ομάδων. Αυτή η τακτική κρίνεται, από την αντοχή στη διάρκεια (της αναμέτρησης). Συνήθως κρατάει 45-60 λεπτά, ύστερα οι δυνάμεις αρχίζουν σιγά-σιγά να εγκαταλείπουν τους μαχόμενους, η ζυγαριά γέρνει. Με διάφορους τρόπους. Στη Νέα Σμύρνη ο Νίκος Αναστόπουλος μου έλεγε στην ανάπαυλα πως ο ΠΑΟΚ θα διαφύγει (μόνο) με κάποιο στημένο. Μπήκε ο Βιεϊρίνια, ηρέμησε το σύστημα, χτύπησε δύο στοχευμένα (προς τον Λέο Μάτος) κόρνερ, τελειώσαμε. Στον Βόλο ο Ολυμπιακός δοκίμασε τους τρόπους του, δεν του έκατσαν.
Το δείγμα επιβεβαιώνει πως όσα ματς έγιναν περιπέτεια (και πάλι, όχι κάποια τρελή περιπέτεια, να δεχθεί ένα γκολ από το πουθενά και να τρέχει πίσω από το σκορ για να το αναποδογυρίσει...), κι όμως σε όλα ο Ολυμπιακός πελάγωσε. Δεν κέρδισε ούτε σε ένα, όπως το κάνουν οι επικρατέστερες ομάδες, κάτι στο 90' ή στο 90΄+. Ισα-ίσα, έγραψε απώλειες στο 90΄ ή στο 90΄+. Μπλέκει; Απαξ και έμπλεξε, δεν ξεμπλέκει. Πιθανότατα, η αφόρητη πίεση δεν είναι ο καλύτερος φίλος. Η ψυχραιμία, η προσωπικότητα, η αίσθηση κύρους και υπεροχής, όλο αυτό το πακέτο φύσει λειτουργεί από πάνω προς τα κάτω. Εκπορεύεται από το κλαμπ και καταλήγει στο γκρουπ. Εν προκειμένω, τι έχει εμφυσήσει το κλαμπ στο γκρουπ; Την ανασφάλεια; Τον εκνευρισμό; Την υστερία; Τη βολική δικαιολογία; Τις ανάγωγες συμπεριφορές;
Η εικόνα να μαλώνουν στο ταρτάν τα βαρέα βάρη για ένα όφσαϊντ, και στο τερέν οι ποδοσφαιριστές να σταματάνε επί τριάμισι λεπτά για να παρακολουθήσουν το θέαμα, είναι πέρα κι από αξιοθρήνητη. Είθισται, οι απέξω να βλέπουν τους μέσα. Οχι, οι μέσα τους απέξω. Είχα να το ζήσω από ένα Καλλιθέα-ΠΑΣ Αθηνών στη Γλυφάδα, που τα παιδιά σταμάτησαν να παίζουν, έβλεπαν μπαμπάδες στην κερκίδα να δέρνονται, και τους εκλιπαρούσαν (οι γιοι, τους γονείς) να μη τους χαλάσουν το παιγνίδι. Αλλά ήταν πρωτάθλημα Κ-18, ΕΠΣΑ. Οχι Ανδρών, Σούπερ Λιγκ...
