Πριν αρχίσει αυτός ο όμιλος, ποιος θα έβαζε τα λεφτά του στο σενάριο ότι μετά την τρίτη αγωνιστική του Nations League η Ελλάδα θα ήταν μόνη πρώτη με 7 βαθμούς, πάνω από Ολλανδία και Γερμανία;
Εγώ πάντως όχι. Σερβία έξω, Γερμανία έξω, Ολλανδία στην Τούμπα. Δύο νίκες, μία ισοπαλία και κορυφή. Κι όμως, μετά το 2-2 με την Ολλανδία μείναμε με το «γαμώτο».
Κάποτε θα πανηγυρίζαμε έναν βαθμό απέναντί της. Χθες φύγαμε σκασμένοι επειδή προηγηθήκαμε 2-0 και την αφήσαμε να επιστρέψει. Που σημαίνει ότι μας άλλαξε τις απαιτήσεις αυτή η Εθνική.
Η Ελλάδα μεγαλώνει
Να κρατήσουμε την μπάλα χαμηλά. Μεγάλη ομάδα είναι η Ολλανδία. Ήρθε στη Θεσσαλονίκη με σημαντικές απουσίες, βρέθηκε 2-0 πίσω και στο πρώτο ημίχρονο έμοιαζε χαμένη.
Στο δεύτερο βρήκε τρόπο να επιστρέψει. Οι τρεις αλλαγές στο ημίχρονο άλλαξαν την εικόνα, οι Ολλανδοί πήραν την μπάλα, μας έσπρωξαν πίσω και στο 89' βρήκαν το 2-2.
Αυτό κάνουν οι μεγάλες ομάδες. Η Ελλάδα βρίσκεται ακόμη στον δρόμο. Το πρώτο 45λεπτο ήταν από τα καλύτερα που έχουμε δει από αυτή την Εθνική. Ένταση, θράσος, πίεση, γρήγορο ποδόσφαιρο. Το 2-0 ήταν απόλυτα δικό της.
Μετά το γήπεδο έγειρε. Κλείστηκε πολύ, χάσαμε την μπάλα, χάσαμε μέτρα και μαζί την ψυχραιμία μας. Ο Γιοβάνοβιτς αυτή τη φορά δεν βρήκε από τον πάγκο την κίνηση που θα άλλαζε τη ροή και το 2-2 πονάει επειδή το 2-0 ήταν δικό μας.
Και καλό είναι να πονάει. Τέτοια παιχνίδια είναι μαθήματα για μια ομάδα που θέλει να ανέβει επίπεδο.
Φώτη, καλώς ήρθες
Ο Φώτης Ιωαννίδης χρειαζόταν μια τέτοια βραδιά. Δεν έχει (ακόμα) στη τον χρόνο και τον ρυθμό που θα ήθελε στη Σπόρτινγκ, αλλά με την Εθνική μόλις πήρε φανέλα βασικού, τους πήρε παραμάζωμα.
Δύναμη, τρεξίματα, προσωπικότητα, γκολ. Από δική του ενέργεια ξεκίνησε και το δεύτερο του Μασούρα και κάπου εδώ η μπάλα αποφάσισε πάλι να μας τρολάρει.
Στη Γερμανία μπήκε ο Κουρμπέλης και από το δικό του πόδι ήρθε το ιστορικό 0-1. Με την Ολλανδία σκόραρε ο Μασούρας. Παιδιά που έχουν ακούσει μπόλικα για το αν χωράνε στην Εθνική.
Να δεις που η μπάλα κρατάει screenshots.
Ρέτσο, διώξ' την...
Η καλή πορεία δεν δίνει ασυλία σε κανέναν. Ο Παναγιώτης Ρέτσος έκανε το λάθος και στη συνέχεια φάνηκε να επηρεάζεται.
Κάποιες φάσεις ζητούν ποδόσφαιρο, αλλες ζητούν καθαρή απόφαση και για να μη το ζαλιζουμε, αν πρέπει να τη διώξεις, διώξ' την.
Στην εξέδρα. Στην Καλαμαριά. Όπου πάει.
Αυτή η στιγμιαία σύγχυση στις αποφάσεις του έχει κοστίσει στον Ολυμπιακό και πρέπει να φύγει από το παιχνίδι του. Στην Εθνική οι αγώνες είναι λίγοι και ο χρόνος για να πάρεις πίσω χαμένους βαθμούς, μικρός.
Επτά βαθμοί. Και είμαστε στενοχωρημένοι!
Ελλάδα 7. Ολλανδία 5. Γερμανία 4. Σερβία 0.
Πρώτοι.
Και μετά το τελευταίο σφύριγμα οι διεθνείς ήταν σκασμένοι. Ξέρετε κάτι; Μου αρέσει αυτή η στενοχώρια. Και μου άρεσε νωρίτερα, στον Εθνικό Ύμνο, που είδαμε μάτια βουρκωμένα και στο τέλος είδαμε πρόσωπα που ένιωθαν ότι άφησαν δύο βαθμούς στο γήπεδο απέναντι στην Ολλανδία.
Αυτή η Εθνική, λοιπόν, το ζει.
Eδώ βρίσκεται μεγάλο κομμάτι της δουλειάς του Γιοβάνοβιτς. Η ομάδα βγάζει ηρεμία, ομόνοια, δέσιμο. Οι ποδοσφαιριστές σέβονται τον προπονητή τους, τον ακολουθούν και φαίνεται ότι γουστάρουν να βρίσκονται μαζί.
Όταν μια τόσο προικισμένη γενιά βρίσκει τέτοιο περιβάλλον, το γήπεδο κάτι επιστρέφει.
Η μεγάλη ατυχία της βραδιάς ήταν ο Τζόλης. Βγήκε τραυματίας και η απουσία του απέναντι στη Γερμανία είναι βαρύ χτύπημα, γιατί τέτοιους παίκτες δεν τους αντικαθιστάς πατώντας ένα κουμπί.
Και τώρα πάλι Γερμανία
Την Κυριακή, η Τούμπα θα έχει άλλο παιχνίδι. Το πρώτο απέναντι στους Γερμανούς μάς έδωσε μια ιστορική νίκη. Το δεύτερο μπορεί να δώσει στην Εθνική τεράστιο πλεονέκτημα στη μάχη της πρωτιάς.
Μαζί της, βέβαια, παίρνει το μάθημα της Ολλανδίας που λέει ότι στο 2-0 ένα τέτοιο παιχνίδι θέλει καθαρό μυαλό μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Τρεις αγωνιστικές πριν, κοιτούσαμε αυτόν τον όμιλο και αναρωτιόμασταν τι μπορούμε να πάρουμε από Γερμανία και Ολλανδία.
Τώρα τις κοιτάζουμε από πάνω στη βαθμολογία.
Ποιος θα το «αγόραζε»; Ελάχιστοι.
Η Ελλάδα δεν είναι μεγάλη ομάδα. Μεγαλώνει.
Και ίσως το πιο ωραίο είναι ότι αρχίζουμε να το καταλαβαίνουμε χωρίς να χρειάζεται να το φωνάζουμε.
ΥΓ. Το γιουχάρισμα στον εθνικό ύμνο της Ολλανδίας ήταν απαράδεκτο. Σε αγώνα της Εθνικής πηγαίνεις να τραγουδήσεις τον δικό σου ύμνο και να στηρίξεις τη χώρα σου. Τον ύμνο του αντιπάλου τον σέβεσαι. Τόσο απλό.
