Ήταν η πρώτη φορά που ένα φιλικό δεν κάλυψε μία στεγνή ανάγκη παροχής αγωνιστικού χρόνου στην ποδοσφαιρική ομάδα. Ο αγώνας με την Παρτιζάν, ήταν μία εκδήλωση συναισθημάτων για όλους όσους επισκέφτηκαν την Τούμπα. Κυρίως για τα μικρά παιδιά.
Μέσα σε τρεις μέρες, οι άνθρωποι του ΠΑΟΚ κατάφεραν να οργανώσουν μία πολύ ωραία κατάσταση που μάζεψε κόσμο όχι για ένα δίωρο, αλλά για πέντε και έξι ώρες. Ήταν μία “προειδοποίηση” για το πως μπορεί να γίνει μελλοντικά η νέα Τούμπα.
Γενικά ο ΠΑΟΚ οφείλει να είναι εσωστρεφής. Είναι ένας οργανισμός που συνδέεται με την κοινωνία, αποτελεί ότι σημαντικότερο έχει να επιδείξει σε οργανισμό η βόρεια Ελλάδα. Είναι η πνευματική ανάταση ενός παραγκωνισμένου γεωγραφικού διαμερίσματος της χώρας. Μόλις το συνειδητοποιήσουν άπαντες αυτό, θα μονιμοποιηθεί η εξωστρέφεια στα επίπεδα που πρέπει.
Ποδοσφαιρικά, το φιλικό είχε να δώσει πράγματα. Συμμετοχή του Λουσέ, μία ιδιαίτερης περίπτωσης ποδοσφαιριστή που μάχεται να προσαρμοστεί, επιστροφή του Ντεσπότοφ μετά από 8 μήνες ουσιαστικά, νέα παιδιά από τις ακαδημίες που πήραν το βάπτισμα του πυρός.
Το σημαντικότερο για τον ΠΑΟΚ βέβαια αυτή τη περίοδο, είναι να εξελιχθεί δημιουργώντας σταθερές. Πρώτο βήμα ο σχηματισμός, δεύτερο ο κορμός, τρίτο οι ρόλοι. Ήδη ο ΠΑΟΚ έχει επιλέξει το 4-4-2, έχει πάρει με αυτό αποτελέσματα, αρχίζει να το πιστεύει. Όμως και πάλι βρίσκει εμπόδια.
Τραυματισμός του Γιάκιτς από το πουθενά, ο Μοναστηρλής με το που πήγε να καθιερωθεί θλάση, ο Τέιλορ που είναι μία αξιόπιστη λύση στα χαφ, έφυγε από το γήπεδο με ενοχλήσεις. Εκεί που περιμένεις επιστροφές όπως αυτές των Λουσέ, Ντεσπότοφ και Μιχαηλίδη, ξαφνικά χάνεις άλλους τόσους. Το καταραμένο 2026 τελειώνει. Μας απέμεινε 1,5 μήνας.
Η κουβέντα για τον προπονητή έχει σταματήσει. Ο Λίσι αρχίζει να πατάει καλύτερα. Και για αυτόν η άσκηση ήταν πολύ δύσκολη, τα εμπόδια ουκ ολίγα.
Καλείται να διαχειριστεί μία σεζόν που έχει αλλάξει όλους τους τερματοφύλακες, που το ρόστερ άλλαξε τρεις φορές, που του έφυγε ο σταρ έχοντας δουλέψει σχηματισμό με δεκάρι, που οι καλοί του παίκτες με δυναμική ήρθαν τελευταίοι. Όμως το πάλεψε και αρχίζει να δείχνει πράγματα.
Αναφέρθηκα στην προσαρμογή του Λουσέ παραπάνω. Ο Γάλλος αντιμετωπίζει κάποια προσωπικά θέματα, ανθρώπινα. Θα το βρει. Θέματα προσαρμογής είχαν και οι Σανταμαρία – Ελουστόνδο αλλά το βρίσκουν. Θέμα ρυθμού και προσαρμογής έχει και ο Γιαννούλης που κινείται πολύ πιο κάτω από τα στάνταρ του. Όμως ξέρουμε πως θα το βρει.
Δύο είναι τα θέματα που οφείλουμε να δούμε. Αρχικά πως θα φτάσουμε μέχρι τον Γενάρη και στη συνέχεια το πως θα ενισχυθούμε.
Το δεύτερο, στα μάτια μου είναι απλό. Αν επιμείνουμε στο 4-4-2 δύο πράγματα χρειαζόμαστε. Έναν τερματοφύλακα που έτσι κι αλλιώς θα πάρουμε το καλοκαίρι και έναν σέκοντ στράικερ – δεκάρι για να μπορούμε να προσαρμόζουμε τον σχηματισμό ανάλογα με τις ανάγκες του παιχνιδιού.
Το 4-4-2 αποκλείεται στα μάτια μου πλάγιο μεσοεπιθετικό και αν πάμε για χαφ θα πρέπει να είναι εσωτερικός που παίζει αριστερά. Ένας τύπου Σορλέν. Όχι καθαρόαιμος εξτρέμ.
Από τα όσα λένε στην ομάδα, λύσεις υπάρχουν και θα γίνουν οι κινήσεις. Θα το δούμε στη πορεία βέβαια το πως θα εξελιχθεί το πράγμα. Γιατί ξέχωρα αν θα προλάβουμε φέτος το τρένο, η ομάδα πρέπει να στηθεί και για την επόμενη σεζόν.