Σιδεροκέφαλος ο Γιάκομπ Νίστρουπ. Να είναι αυτός που θα σπάσει την κατάρα και θα μνημονεύεται για χρόνια…
Την κατάληξη ποτέ δεν την ξέρεις. Σίγουρος δεν γίνεται να είσαι. Ειδικά για προπονητές. Ο καθένας έχει τη γνώμη του για τον Δανό. Η δική μας έχει εκφραστεί: Μας αρέσει, δε μας αρέσει, επιβάλλεται όλος ο οργανισμός να τον προστατέψει. Για να μπορεί να δουλέψει με τον τρόπο του, με τη φιλοσοφία του, προκειμένου να κριθεί απ’ αυτά. Όταν έρθει η στιγμή και όχι στο πρώτο φιλικό ή στο πρώτο επίσημο.
Στον πάγκο ο Παναθηναϊκός θα έχει έναν… φρέσκο αέρα. Αυτό δεν αποτελεί εχέγγυο επιτυχίας φυσικά, όμως ως επιλογή δείχνει να δουλεύτηκε. Να αναζητήθηκε με κριτήρια και όχι με το «θα κάνει γκελ στον κόσμο;». Φτάνει με το πώς φαίνεται ο καθένας. Το ζήτημα είναι η προοπτική του τι μπορεί να σου δώσει. Με το δεδομένο ρίσκο που πάντα υπάρχει.
Η συζήτηση και η βαρύτητα στο θέμα προπονητή είναι σωστή. Όμως η γενική κατάσταση στον Παναθηναϊκό, διαρκώς δημιουργεί ένα άλλοθι στο θέμα ποδοσφαιριστών. Είτε γιατί πέφτει όλη η κριτική σε άλλα θέματα και όχι σε εκείνους, είτε γιατί δικαιολογημένα σου λέει ο κόσμος τι να τους κρίνουμε όταν κάθε λίγους μήνες αλλάζουν προπονητές, φιλοσοφία, τρόπο παιχνιδιού.
Ξεχνάμε σε μεγάλο βαθμό την ίδια την ουσία. Ο προπονητής παίζει τεράστιο ρόλο για να δουλέψει την ομάδα, να την κρατά ενωμένη. Στο τέλος της ημέρας όμως, ποιο είναι το σπουδαιότερο που μπορεί να κάνει ένας τεχνικός; Να πάρει το 100% από κάθε παίκτη του. Τότε αυτόματα έχει κάνει το σπουδαιότερο βήμα για την επιτυχία του πλάνου του.
Κι εδώ ερχόμαστε στο… ζουμί. Τι παίκτες έχεις για να είναι το δικό τους 100% αρκετό, προκειμένου να σε οδηγήσουν στην κορυφή; Γιατί πάντα μα πάντα, οι ποδοσφαιριστές κρίνουν τα πάντα. Αυτοί εκτελούν το πλάνο. Αυτοί πρέπει να είναι συγκεντρωμένοι για να μην καταστραφεί η όποια ποδοσφαιρική φιλοσοφία του προπονητή, από ένα φθηνό λάθος. Η δική τους ποιότητα, ικανότητα, αντοχή ψυχική και σωματική, τα ηγετικά τους χαρακτηριστικά, το πόσο καλοί παίκτες είναι για να το πούμε απλά, οδηγούν μια ομάδα.
Αυτοί κάνουν έναν προπονητή μάγκα. Το άλλο δεν θέλουμε να το σκεφτόμαστε γιατί είναι και υβριστικό και αρνητικό. Που καταλήγουμε λοιπόν; Στο να κάνει ο Παναθηναϊκός τις κινήσεις που πρέπει. Θωρακίζοντας το ρόστερ του με ποιότητα, ηγετικά χαρακτηριστικά, αγωνιστικά στοιχεία που «κουμπώνουν» στον τρόπο παιχνιδιού του προπονητή. Ο οποίος είναι αυτός που επέλεξε το κλαμπ, άρα τέτοια συστατικά πρέπει να βρει.
Μια κακή ομάδα, χωρίς δουλεμένο δημιουργικό πλάνο, με αλλαγές προπονητών, αν έχει παίκτες κάτι μπορεί να πετύχει. Μην πάτε μακριά. Την περασμένη σεζόν με τον Βιτόρια, ο Παναθηναϊκός βγήκε δεύτερος. Δεν ήταν καλή ομάδα. Το έκανε όμως γιατί είχε προσωπικότητες και ποιότητα. Τέτοιοι ήταν ο Ουναΐ, ο Μαξίμοβιτς, ο Βαγιαννίδης με τη σεζόν που έκανε, ο Τετέ όσο είχε όρεξη. Ακόμη και φέτος, η ομάδα ήταν διαφορετική με τον Τετέι όσο μόνος κι αν έμοιαζε μπροστά. Στα ματς που έπαιξε ο Ρενάτο Σάντσες ξεχώριζε και έκανε ομορφότερο και απλότερο το παιχνίδι του «τριφυλλιού».
Τη σεζόν που κρίθηκε το πρωτάθλημα στην απόφαση να παίξει ο Παναθηναϊκός με δεκάδες κρούσματα Covid. Μεγάλο μέρος της μη κατάκτησης οφείλεται στα εξωαγωνιστικά. Αγωνιστικά όμως, ένα λάθος μπορεί να εντοπιστεί: Με έναν εξαιρετικό προπονητή όπως ο Γιοβάνοβιτς, δεν έγιναν οι κινήσεις χρειαζόταν για να νικηθεί και το σύστημα. Ο Αϊτόρ δεν αντικαταστάθηκε ποτέ, ποιοτικά χαφ δεν ήρθαν τον Γενάρη, με αποτέλεσμα να στοιχίσει και αυτό.
Ως αφετηρία μιας καλής ομάδας, επιπέδου πρωταθλητισμού, μπορούμε να ορίσουμε πολλούς παράγοντες. Όπως ο προπονητής. Η κατάληξη όλων, όμως, είναι οι ποδοσφαιριστές.
Γι’ αυτό ακριβώς πρέπει ο Παναθηναϊκός να μην στοχεύσει αποκλειστικά στην εξέλιξη παικτών, στα… λαβράκια. Πρέπει να βρει αυτούς που θα του κάνουν τη διαφορά. Για να «κουμπώσουν» με το υπάρχον ρόστερ, το οποίο διαθέτει εξαιρετικά «υλικά». Χρειάζονται όμως αυτά που θα δώσουν τη… γεύση στο τελικό αποτέλεσμα.
Υ.Γ. Ο Παρασκευάς Άντζας ήταν ποδοσφαιριστής που συνέδεσε το όνομά του με τον Ολυμπιακό. Δεν έχει καμία σημασία. Ήταν παικταράς, σε όποιες εποχές κι αν αγωνιζόταν. Σκληρό να χάνονται άνθρωποι με τους οποίους φεύγουν μαζί με κάποιο τρόπο και τα δικά σου νιάτα. Πολύ κρίμα. Ας είναι ελαφρύ το χώμα και κουράγιο στους δικούς του ανθρώπους.
Υ.Γ.1: Κάτι για το μπάσκετ… Βλέποντας την πρεμούρα όλων να πείσουν πόσο μεγάλος θρίαμβος ήταν αυτό που έκανε ο Ολυμπιακός, καταλαβαίνεις πόση δυστυχία τους προξενεί η ίδια η ιστορία. Ούτε σβήνεται, ούτε λερώνεται. Το δικό μας το σπίτι, με κούπες γεμάτο…
